မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း

This too shall Pass

2012-02-09T15:47:00.003+08:00

Sometime in your life, you will face with something which makes you feel heavy-hearted. You may want to cry out loud, you may want to run away from it. Running away is not solving a problem. That's the fact that we can't deny.

Not all the problems will be solved or gone until you faced it or else they will just dwell on you. You may loose confident in those kind of things when you face such things again in life. You can't run away everytime you face it.

Recently I have been stressed by both my work and school. As you know after you join new place about 4 or 5 months, that is your struggling time. coz they think you are ready and expected to know almost everything but in fact you are not.

At school, even before attending the class, all the project deadline are announced online. Some more for this semester, I chose "The law and you" as minor elective subject which is killing me now. Tomorrow is quiz and I don't understand a thing.

This week is like hell week I am passing through. I am busy at work and couldn't study and those social activities like meeting with old friends couldn't be rejected coz I didn't join last time.

I was a bit depressed to come to work this morning. As some difficult work for me to do are in line. I feel hated by woman from some other department but I don't know why. But anyway there are such ladies in every office. So I'll just try to get along. Back-stabbing and pushing balls are things that you will encounter in every job. I just talked about those things to my parents this morning and my mum said "Don't take it to heart because This too shall pass"

I came to work with heavy heart and tried to face it. And you know what happened?
Most of the problems just passed and didn't really difficult as I thought it would be.

So I hope my quiz for "The law and you" tomorrow will also pass too. But I am still worry for that. Coz the pass year exam paper answered are just so strange law language that I couldn't understand at all. It's open booked so I am sure that they will make sure to kill student.

This semester I want to have good grade and it seems I will just pass with low grade. :(

I know the quiz too shall pass. But as a matter of Good Grade or bad Grade what's make difference.

ေမြးေန႔အလွဴ ဗိုက္ေတြပူေစ

2012-02-06T18:50:00.000+08:00

ဒီေန႔ မေဗဒါ အသက္ ၁ႏွစ္ထပ္ၾကီးသြားတဲ့ေန႔ပါ... ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမလုပ္ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ေက်နပ္ေနတယ္... မေဗဒါအတြက္ အေရးပါတဲ့သူေတြဆီက ဂရုစိုက္မွဳကိုရလို႔ပါ... ျပီးေတာ့ ဒီႏွစ္မွာ Facebook ကေန ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရလို႔ ၀မ္းသာပါတယ္... ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေတြ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါ... ဘေလာ့လာတဲ့သူေတြကို အိမ္မွာခ်က္စားေလ့ရွိတဲ့ ဟင္းနဲ႔ မုန္႔ Collection ကို မေဗဒါ အစ္မ ေဖ့ဘြတ္ကေနယူျပီး ျပန္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္... ဟင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေဖေဖ့လက္ယာေတြပါ...

အားမနာတမ္း ရွဳစားရင္း ဗိုက္ဆာၾကကုန္ (အဲေလ)... အျမင္နဲ႔စိတ္နဲ႔ စားသြားေနာ္... တကယ္စားခ်င္ရင္ေတာ့ ၾကိဳေျပာ အိမ္မွာခ်က္ေကြ်းမယ္.... အိမ္လာခဲ့...

ကဲလက္ေညာင္းေအာင္ Scroll down လုပ္ဖို႔သာျပင္ထား...
(ဓာတ္ပံုမ်ားကို ျပန္လည္ေ၀မွ် အသံုးျပဳလိုလွ်င္ ပီတိေ၀မွ်ကာ အသိေလးေပးသြားေစခ်င္ပါတယ္)

ဒီေန႔ ဟင္းလ်ာေတြကေတာ့....

အာလူးကပ္တလိပ္ေၾကာ္

အမဲသားၾကြပ္ေၾကာ္

ငါးခူေကာင္လံုးေၾကာ္


ပဲၾကီးဆူးပုတ္ဟင္းခ်ိဳနဲ႔ ငါးခူေၾကာ္

ျမန္မာ ငါးဖယ္ အခ်ိဳႏွပ္

ခရမ္းခ်ဥ္သီး ျမန္မာငါးဖယ္ဟင္း..

၀က္သား ပုန္းရည္ၾကီး

ပုဇြန္နဲ႔ ကညြတ္ဟင္း...

ငါးရံ႕ေျခာက္ဖုတ္

ဂဏန္းမဆလာ ျမန္မာခ်က္...

၀က္အူေၾကာ္

အအီေျပ ခ်ဥ္ေပါင္နဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္ဟင္း

ဒန္႔သလြန္သီး ငါးရံ႕မုန္လာဥခ်ဥ္ဟင္း

ပုဇြန္ မုန္လာဥ ခ်ဥ္ဟင္း

အသုတ္မ်ား....

ခရမ္းသီးမီးဖုတ္သုတ္

ငါးခ်ဥ္သုတ္

ေဆးဘဲဥသုတ္

ျမန္မာစတိုင္ သရက္သီးသုတ္

ထိုင္းစတိုင္ သရက္သီးသုတ္

မရမ္းသီးသုတ္

ေခါက္ဆဲြသုတ္ (ေမေမ့ လက္ရာ စပါယ္ရွယ္ ဒါစားျပီး တျခားအသုတ္ေတြ မေကာင္းေတာ့)

ထမင္းဟင္း မစားခ်င္သူမ်ားအတြက္လဲ ဒီမွာ စီစဥ္ထားတယ္...

အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆဲြ

ၾကက္သားပလာတာ

ၾကာဇံခ်က္

မုန္႔ဟင္းခါး

နန္းၾကီးသုတ္

ပန္းေသးေခါက္ဆဲြ (ဓာတ္ပံု ကြ်န္ုပ္ရုိက္သည္)

တို႔ဟူးေႏြးနဲ႔ ရွမ္းေခါက္ဆဲြ

ၾကက္သားဆီခ်က္ ေခါက္ဆဲြ

ဒီမွာက စကားစျမည္ေျပာရင္းနဲ႔ သေရစာစားဖို႔.... ျမန္မာ့မုန္႔ေတြ...

ဆီထမင္း

ေရႊရင္ေအး (တို႔ကေတာ့ ဒူးရင္းသီးမၾကိဳက္လို႔ ဖယ္စားတယ္)

လက္ဖက္သုတ္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူေလး (ပုဇြန္ေျခာက္ကုန္ရင္ ထပ္ထည့္ေပးအံုးမွာ)

ဖက္ထုတ္ေၾကာ္

အားလံုးစားခ်င္မယ့္... မုန္႔လင္မယား... (ျမန္မာျပည္ကကိုး ဒယ္အိုး၀ယ္လာတာ)

ပဲျမစ္ကို ထညက္ေလးနဲ႔ေစးေနေအာင္ ျပဳတ္ထားတာ (မတ္လရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ၀ယ္လာတာ ခုကုန္ျပီ)

အားလံုးစားျပီးရင္ အသီးေလးေတြစားသြားပါအံုး...

အားလံုးေတာ့ အကုန္အစံု မစားၾကနဲ႔ေနာ္ ... အစာအဆိပ္သင့္ျပီး ဗိုက္ေအာင့္မွာစိုးလို႔....

ကိုယ္အၾကိဳက္ဆံုးနဲ႔ အလိုက္ဖက္ဆံုးေလးေတြ ေရြးစားသြားၾကေနာ္...

ဘယ္မုန္႔အၾကိဳက္ဆံုးနဲ႔ ဘာေတြေရြးစားသြားၾကလဲ ေအာက္ကကြန္မန္႔မွာ ေျပာျပေနာ္...

ေဟာင္ေကာင္ ခရီးစဥ္ - အပိုင္း ၁

2012-02-06T02:15:00.001+08:00

မနက္၃နာရီခဲြေလာက္မွာပဲ ကြ်န္မႏုိးေနပါတယ္… ညကလဲ ၁၂ေက်ာ္ေလာက္မွအိပ္ေတာ့ စုစုေပါင္း အိပ္ခ်ိန္ ၃နာရီေလာက္ပဲရွိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ခရီးသြားမယ္ဆို စိတ္လွဳပ္ရွားတတ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား… ဒါေတာင္ ႏုိးႏုိးခ်င္း ကြန္ျပဴတာဖြင့္ျပီး ဘေလာ့မွာ သြားျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း ပိုစ့္ေကာက္တင္လိုက္ပါေသးတယ္…

သူငယ္ခ်င္းကို မနက္ ၅နာရီအေရာက္လာခဲ့ဖို႔မွာထားပင္မဲ့ ၾကီးေတာ္က ေနာက္က်ပါတယ္… မနက္ ၄နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ကြ်န္မ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ဖုန္းဆက္ေတာ့မွ အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံနဲ႔ ငါလဲႏုိးေနျပီ ေျပာပါတယ္… ၅နာရီခဲြေလာက္မွာေရာက္ခ်လာျပီး ေလဆိပ္ကို မနက္ ၆နာရီေလာက္ေရာက္ပါတယ္…

Airport Check in

ကိုယ္က Luggage အပိုမ၀ယ္ထားေတာ့ ခ်က္အင္၀င္ရုံပါပဲ… ခ်က္အင္ကလဲ Online check in ၀င္ျပီးသားမို႔ Boarding Pass သြားယူယံုပါပဲ… ခါတိုင္း ဆို hand carry အိတ္ကို မျပလဲ ရပင္မဲ့ ခုဆို ေလဆိပ္ကလဲလည္သြားပါျပီ… ျပခိုင္းျပီး တံဆိပ္အပတ္ေလးေတြတတ္ပါတယ္… တံဆိပ္မတတ္ထားတာဆို အေလးခ်ိန္မစစ္ရေသးတာ အသိသာၾကီးေပါ့… ကြ်န္မအိတ္ကလဲ ဘယ္ေလာက္ေလးမွန္းမသိေပမဲ့ ေသခ်ာတာေတာ့ ၁၀ကီလိုေတာ့ နည္းနည္းေက်ာ္ေလာက္ပါတယ္… ဒါေတာင္ သြားခါနီးမွ အက်ီၤ ၂ထည္ ထပ္ထုတ္လိုက္ပါေသးတယ္… အေႏြးထည္ဆိုလဲ ၁ထည္ပဲ… ဖိနပ္ဆိုလဲ စီးထားတာ တစ္ရံနဲ႔ ေနာက္ထပ္ Sandal ေလး တစ္ရံပဲ ထည့္ပါတယ္…. ေဒါက္ေတာင္မယူပါဘူး… တိုင္းၾကည့္ေတာ့ ၁၂ ကီလိုေလာက္ရွိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ အဲေလာက္ပိုတာေတာ့ သူေပးပါတယ္… ဘာမွမေျပာပါ… ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း၀င္ေတာ့သူ႔အိပ္အေလးခ်ိန္ကို သူမၾကည့္မိလို႔ မသိလိုက္ပါဘူး… ခ်က္အင္ေအာင္ျမင္သြားေတာ့ ေနာက္က်ေနမွာစိုးတာနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ အင္မီဂေရးရွင္းကို ျဖတ္ခဲ့ပါတယ္…

အင္မီဂေရးရွင္း…

ခု အသစ္ျဖစ္သြားတဲ့ အီလက္ထေရာနစ္စနစ္ကို သိပ္သေဘာက်ပါတယ္… မ်က္ႏွာတည္တည္ၾကီးနဲ႔ အရာရွိၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔စရာမလိုေတာ့သလို ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ကမာၻ့ေစ်းအၾကီးဆံုး ပတ္စပို႔စာမ်က္ႏွာေလးေတြမွာလဲ တုံးထုစရာမလိုေတာ့လိုပါပဲ… ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴပါပဲ… ပတ္စပို႔ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာေလးကို ေမွာက္ျပီး စက္ထဲထည့္လိုက္… (၁၀ေဒၚလာရြက္ေတြ ဘာေတြေတာ့ ပတ္စပို႔ထဲ ညက္မေနေစနဲ႔ေနာ္)… စက္က Verify လုပ္ျပီးရင္ ပထမတံခါးတစ္ခ်က္ပြင့္သြားမယ္… အထဲ၀င္လိုက္… ျပီးရင္ ညာဘက္လက္မကို (ဖုန္ေတြဘာေတြ ကပ္မေနေစနဲ႔ေနာ္) ေသေသခ်ာခ်ာေလး ဖိျပီး စက္ေပၚတင္လိုက္ (အရမ္းေတာ့ မဖိနဲ႔ေပါ့ေနာ္)… ခဏေနရင္ေနာက္တံခါးတစ္ခ်က္ပြင့္သြားမယ္… စိတ္ကို ခ်မ္းသာလိုက္တာ… ဘာေခ်ာကလက္ ဘာအခြန္စာရြက္ ဘာ D-form မွ မလိုဘူး…

Searching for Gate to Board

အားလံုးေက်ာ္သြားျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဂိတ္ကိုရွာရျပန္ပါျပီ… ဂိတ္နံပါတ္ D47 … ဂိတ္ကလဲ ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ… သူငယ္ခ်င္းက ပိုက္ဆံမေလာက္မွာေၾကာက္လို႔ ေလဆိပ္မွာ စကာၤပူေဒၚလာ ၂၀၀ ထပ္ထုတ္တယ္… ကြ်န္မကေတာ့ အိပ္ေဆာင္ ၁၅၀ ေလာက္ပဲ သယ္သြားတယ္… ေလာက္မယ္လို႔ယံုတယ္…
ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထမင္းေကြ်းမေကြ်းေတာ့ မေသခ်ာဘူး.. မနက္တည္းက ဘာမွမစားလာေတာ့ စားေတာ့စားခ်င္တယ္… အဲဒါေၾကာင့္လဲ သူငယ္ခ်င္းကို ၅နာရီအေရာက္လာဖို႔ ေလာခဲ့တာ… ေလဆိပ္မွာ မုန္႔စားဖို႔… Starbuck ေတြ႔ေတာ့ စားခ်င္တယ္… သူငယ္ခ်င္းက ေလယဥ္ေပၚမွာ ေကြ်းရင္လဲ ေကြ်းမွာပါဆိုလို႔ ေနာက္က်မွာစိုးတာနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္… ေနာက္မွ သူက စားခ်င္လဲ စားေလး မိနစ္၂၀ ေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ရေသးတာပဲတဲ့… ဒါေပမဲ့ ရွာရမဲ့ ဂိတ္က ဘယ္ေလာက္ထိေ၀းေသးလဲ မသိေသးတာေၾကာင့္ ကြ်န္မ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး… ျပီးေတာ့ သူေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက စက္ေလွကားေပၚေတာင္ေရာက္ေနျပီ…

ကြ်န္မနဲ႔ သူမရဲ႕ အက်င့္

ဒီခရီးအေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕မွာ ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အက်င့္ေလးေတြကို သိထားဖို႔လိုမယ္ထင္တယ္… သူမနဲ႔ ကြ်န္မသိတာ ၂၀၀၂ ရန္ကုန္မွာ YUFL တက္ကတည္းကပါ… အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေပါ့… ေျပာင္ေဖာ္ေျပာင္ဖက္ ေလာင္ေဖာ္ေလာင္ဖက္ေတြပါ… ဒါေပမဲ့ ခရီးေတာ့ မႏွစ္ကအထိ တစ္ခါမွ မသြားဖူးပါဘူး… ဒီ ေဟာင္ေကာင္ခရီးမတိုင္ခင္ အိမ္ကမိသားစုနဲ႔ သူမနဲ႔ Tioman resort နဲ႔ Genting ေတာ့ သြားဖူးပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မအစ္မက အားလံုးစီစဥ္သူဆိုေတာ့ သူစီစဥ္တဲ့အတိုင္းပဲ လိုက္ၾကတာပါ…

ခု ေဟာင္ေကာင္ခရီးစဥ္ကေတာ့ သူမနဲ႔ ကြ်န္မတိုင္တိုင္ပင္ပင္ ၂ဦးသေဘာတူစီစဥ္ၾကတာပါ… ကြ်န္မကေတာ့ ဘယ္ႏုိင္ငံသြားမယ္ဆိုတာကို စတဲ့သူေပါ့ေနာ္…

သူမအေၾကာင္းနည္းနည္းေျပာရရင္ ပထမဆံုးေျပာရမွာက သူမက ေခ်ာတယ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ ဗီြဒီယိုထဲမွာလဲ ေတြ႔မွာပါ (ေျမွာက္ထားရတယ္… အဟိ)… ျပီးေတာ့ စိတ္ရွည္ သည္းခံတတ္တယ္… သူမက ကိစၥတစ္ခုကို နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ အရမ္းစဥ္းစားတယ္… ေသခ်ာမွလုပ္ခ်င္တယ္... တစ္ခါတစ္ေလသူမ စဥ္းစားေတာ့မွ ကြ်န္မသတိထားမိတာေတြရွိတယ္… ဥပမာ မကာအိုသြားမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဟာင္ေကာင္ ဗီဇာကို ၂ခါ၀င္လို႔ရေအာင္ ေလ်ွာက္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳး… ျပီးေတာ့ သူမက ေၾကာက္တတ္တယ္… မိန္းကေလး ၂ေယာက္တည္းသြားမွာဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ကိုေတာ့ ျမိဳ႕လည္ေခါင္က လူစည္ကားတဲ့ေနရာမ်ိဳးနဲ႔ သန္႔တဲ့ဟိုတယ္ပဲေနခ်င္တယ္… ဒါေၾကာင့္ ဒီဟိုတယ္ကို ရီဗ်ဴးေတြဖတ္ျပီး ေနရာေၾကာင့္ ေရြးျဖစ္သြားတယ္… ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ရံမွာ သိပ္အေတြးလြန္ျပီး ဘာကိုမွ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္မဆံုးျဖတ္ႏုိင္တဲ့ သူမေၾကာင့္ အခ်ိန္ေတြကုန္ျပီး အလုပ္မျဖစ္တာေတြရွိတယ္… တစ္ခုခုကိုလုပ္ျပီးလို႔မွားမွာကို သူမေၾကာက္တယ္… မေတာ္လို႔မွားသြားရင္လဲ ပါးစပ္ကေန တစ္ျဗစ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေနာင္တရလို႔မဆံုးေတာ့ဘူး… “ငါတို႔အမွန္ဆို ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္ေကာင္းမွာ…” အဲလိုမ်ိဳးေတြ ထပ္ကာတစ္လဲလဲေျပာတတ္သလို… တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အဆင္ေျပမွဳမ်ိဳးကိုေတာင္ ဆဲြထည့္စဥ္းစားတတ္ေသးတယ္.. “ဒီေနရာမွာ ငါတို႔မွာ အသိရွိေနရင္ လြယ္ကူမွာ” (အသိရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ Scenario က ျဖစ္မွမျဖစ္နုိင္တာလဲ သူေလကုန္ခံထည့္ေျပာတယ္)…

ကြ်န္မက ဒိြဟပြားေနတာ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ဆဲြေနတာကို မၾကိဳက္ဘူး… စိတ္ျမန္လက္ျမန္ ဆံုးျဖတ္တတ္တယ္… အဲလိုလုပ္လို႔ တစ္ခါတစ္ရံ ကံဆိုးရင္ အကြက္မေစ့တာေတြျဖစ္တတ္တယ္… ထစ္ကနဲရွိ စိတ္တိုတတ္တယ္ ဒါေပမဲ့ ခဏေနေတာ့လဲ ေမ့ျပီး ျပန္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စိတ္တိုေနတဲ့အခ်ိန္ၾကာသြားရင္ မေပ်ာ္ရပဲ ေနာင္တရမွာစိုးလို႔… ဆံုးျဖတ္ျပီးလို႔ လြန္သြားရင္လဲ ေနာင္တမရေတာ့ဘူး… လူ႔ဘ၀တိုတိုေလးမွာ ဆံုးျဖတ္တာမွားလို႔ ေနာင္တရေနရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရမဲ့အခ်ိန္တစ္၀က္ေလ်ာ့တယ္… ဒါေပမဲ့ သူမနဲ႔သြားရင္ေတာ့ ကြ်န္မခ်ည္းပဲ ေနရာတကာဆံုးျဖတ္ေနရင္မေကာင္းေတာ့ တိုင္တိုင္ပင္ပင္လုပ္တယ္… သို႔ေသာ္ သူမက အျမဲဒိြဟပြားေနတတ္တယ္… ကြ်န္မက ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္ျပီးမွ မွားသြားျပန္ရင္လဲ သူမရဲ႕ ေနာင္တရ ညဥ္းတြားေနသံက ကြ်န္မကို အျပစ္တင္တာမဟုတ္ပင္ပဲ့ ကြ်န္မက အျပစ္ရွိသလိုခံစားရတယ္… ဒီေတာ့ ကြ်န္မကလဲ မဆံုးျဖတ္ေပးခ်င္ဘူး… (စိတ္ထဲေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ အေတာ္အသည္းယားတယ္)… စိတ္တိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မက ရွဴးရွဴးရွဲရွဲေဒါသထြက္တတ္တယ္… သူမကေတာ့ အဲဒါကို သည္းခံႏုိင္တယ္… ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႕ မတူတဲ့ Type ေလးေပါ့…

ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုးရဲ႕တူတဲ့အခ်က္ေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့အခ်က္ေလးကေတာ့…
၂ေယာက္လံုး အစားေႏွးတယ္…
တစ္ေနရာေရာက္လို႔ ကိုယ္ၾကိဳက္တယ္ ေပ်ာ္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္လုပ္ရမွာေတြ သြားရမွာေတြ ေမ့ျပီး အဲဒိေနရာမွာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးကို အခ်ိန္ျဖဳန္းတတ္ၾကတယ္…
ေရွာ့ပင္းလားေဟ့ဆိုရင္ ၂ေယာက္လံုးေခါင္းေထာင္ေနတာပဲ…
ဓာတ္ပံုရုိက္ျပီေဟ့ဆိုလဲ ၁ေနရာတည္းမွာပဲ ၁၀ပံုေလာက္ မၾကိဳက္မခ်င္း မျပီးႏုိင္ မစီးႏုိင္ ရုိက္ၾကတယ္…
မနက္ႏုိးတာနဲ႔ ၂ေယာက္သား အျပင္ထြက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္တာ ၁နာရီခဲြေလာက္ အျမဲအခ်ိန္ၾကာတယ္…
ညဘက္အိပ္ရင္ အခန္းထဲမွာ ၂ေယာက္လံုး တီဗီြဖြင့္အိပ္တယ္… (ကြ်န္မကေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္ရတာၾကိဳက္လို႔ ၾကည့္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ.. သူမကေတာ့ ေၾကာက္လို႔)…
ေဟာင္ေကာင္ မင္းသားေတြၾကိဳက္တယ္… (ဟိဟိ)

အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ သူနဲ႔ကြ်န္မ ဒီခရီးစဥ္မွာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး စိတ္တိုတာေတြရွိခဲ့ပင္မဲ့ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးနားလည္ေပးတယ္… သည္းခံေပးတယ္… တစ္ေယာက္လုပ္ခ်င္တာကို ေနာက္တစ္ေယာက္ကလိုက္ေလ်ာေပးတယ္… ဘယ္ေတာ့မွ ျပႆနာမတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ႏွဳတ္ဖ်ား သကာလူးျပီး ဟန္ေဆာင္ေနရလို႔ပဲျဖစ္မယ္… မိသားစု၀င္ခ်င္းေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလ ရန္ျဖစ္တတ္ေသးတာပဲ… လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းသိခ်င္ ခရီးတူတူသြားၾကည့္ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ ခုခရီးစဥ္ေလးက သူမနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ၾကာရွည္ေနတဲ့ ခင္မင္မွဳမွာ ကြ်န္မ မသိခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ အက်င့္ေတြကို ပိုသိလာျပီး သံေယာဇဥ္ပိုခိုင္မာလာတယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္…
ကဲ ခရီးသြားပိုစ့္ေရးတာ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္း ၀တၱဳတိုျဖစ္ေတာ့မယ္.. လိုရင္းဆက္မယ္…

ေလယာဥ္ေပၚမွာ…

အသြားေလယာဥ္က အေတာ္ေခ်ာင္တယ္… ေနာက္ပိုင္းေတြဆို လြတ္ေနလို႔ သူမ်ားေတြ သြားအိပ္ေနတဲ့သူေတြေတာင္ရွိတယ္… ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ထမင္းမေကြ်းဘူး … ဒီအခါ မနက္ကတည္းက မစားလာတဲ့ ဗိုက္ေတြထဲ Iron Cross တီး၀ိုင္းက ေနရာယူေနျပီ… ေလယာဥ္စီးရင္ ဗိုက္ျပည့္မွ မမူးတတ္တဲ့ ကြ်န္မလဲ အားေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲရွိေတာ့တယ္… ဒါနဲ႔ ၂ေယာက္သား Manu ကိုဖြင့္ျပီး မတန္မယန္ ေလေပၚက ထမင္းနဲ႔ အမဲသားဟင္း နည္းနည္းေလးကို SGD 10 နဲ႔ Evian ေရဗူး အေသးေလးကို SGD 5 နဲ႔ ၀ယ္စားေသာက္ခဲ့ရေလသတည္း…

ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္…

ေလယာဥ္ ၄နာရီစီးအျပီးမွာ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္ကိုေရာက္တယ္… ေန႔လည္ ၁၁နာရီ ေလာက္ရွိျပီ… ဒီေတာ့ သိပ္မေအးဘူး… စကာၤပူထက္ေတာ့ ေအးတာေပါ့ေနာ္… ေလယာဥ္ခ သက္သာလို႔၀ယ္လိုက္ပင္မဲ့ အဲဒါ ဘက္ဂ်က္ေလယာဥ္မွန္းမသိခဲ့ဘူး… ခုေတာ့ ဘက္ဂ်က္ေလယာဥ္ျဖစ္ေနေတာ့ ျမန္မာျပည္လိုပဲ ဘတ္စ္ကားၾကီးနဲ႔ သြားရတယ္… ျမန္မာျပည္ေတာင္ ခုဆိုေတာ္ေတာ္အဆင့္ျမင့္သြားျပီ Tunnel နဲ႔… (၀မ္းသာစရာ)… ေဟာင္ေကာင္ အင္မီဂေရးရွင္းကေတာ့ ေရာက္ခဲ့ဖူးသမွ်ႏုိင္ငံေတြထဲမွာ ျမန္မာပတ္စပိုစ့္ကို သေဘာထားအၾကီးဆံုး ေနရာပဲ… ဘာမွ အခက္အခဲမရွိဘူး… တစ္ျခားႏုိင္ငံသားေတြနဲ႔ တန္းတူပဲ… ေဘးက ဥေရာပကလာတဲ့ ေကာင္ေတာင္ ဘာေတြရစ္ခံေနရလဲမသိဘူး… ကိုယ္ကေတာ့ PASS…. ဟဲဟဲ… ေအာဖစ္ဆာၾကီး အာ၀ါး………

ေလဆိပ္ကၾကီးတယ္ လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြရွိပင္မဲ့ စကာၤပူေလာက္ မ်ားမ်ားမထားေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ဘယ္သြားရမွန္းမသိျဖစ္တတ္တယ္… အင္မီဂေရးရွင္း ကာစတန္ျဖတ္ျပီး ဘယ္အေပါက္ကထြက္ရင္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နဲ႔ နီးမွန္းမသိဘူး… နည္းနည္းေမးျမန္းျပီး ေနာက္မွ မွ်ားေတြ႔လို႔ထြက္လိုက္တာနဲ႔ပဲ အဲဒိမွာ ဘတ္စ္ကားစီးဖို႔ကဒ္ေရာင္းတဲ့ ေကာင္တာေတြ႔တယ္… စကာၤပူမွာ ezlink card… ေဟာင္ေကာင္မွာ Octopus card လို႔ေခၚတယ္… ေအာ္တိုပတ္စ္ ကဒ္က ရထားဘတ္စ္ကား အားလံုးနီးပါးစီးလို႔ရသလို 7-11 တို႔လို ဆိုင္မ်ိဳးေတြနဲ႔ Vending machine ေတြမွာလဲ အဲဒိကဒ္နဲ႔၀ယ္လို႔ရတယ္… စစ၀ယ္ခ်င္ ေဟာင္ေကာင္ေဒၚလာ ၁၅၀ ေပးရတယ္… ၅၀က စရန္… ၁၀၀က အထဲကတန္ဖိုး…

အြန္လိုင္းမွာရွာပံုအရ ေလဆိပ္ကေန ရထားစီးရင္ Express mtr စီးရတဲ့အတြက္ ေစ်းၾကီးတယ္တဲ့ ဒီေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးဖို႔ထြက္လာလိုက္တယ္… ပိုက္ဆံသက္သာတာ မသက္သာတာထက္ ငါတို႔ ဒါေလးလုပ္တတ္ပါလားဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္က စိတ္လွဳပ္ရွားေစတာ… ဘတ္စ္ကားစီးရင္းရွဳခင္းေတြလဲ ၾကည့္လို႔ရမယ္ေလ…

ဟိုတယ္သို႔

ေလဆိပ္ကေန ကြ်န္မတို႔ဟိုတယ္ကို A21 ဘတ္စ္စီးရမယ္တဲ့… ဟိုတယ္ကို ဖုန္းဆက္ျပီးေမးထားတာ… မိနစ္ ၅၀ေလာက္ၾကာမယ္တဲ့… ၂ထပ္ကားမို႔ အေပၚကတက္စီးခ်င္ပင္မဲ့ ပါလာတဲ့ Luggage ေတြ တင္မသယ္ႏုိင္တာနဲ႔ အေပၚမတက္ေတာ့ဘူး… အဲဒိေတာ့မွ သူမ်ားေတြ Back pack နဲ႔သြားတာကို သေဘာေပါက္တယ္… လြယ္လြယ္ကူကူသယ္လို႔ရတယ္… (ေနာက္မွ Back pack ေကာင္းေကာင္းတစ္ခု၀ယ္အံုးမယ္.. Luggage ၾကီးကို အျမန္မလိုက္တာ ကြ်န္မလက္ခလယ္ လက္သည္းရွည္ၾကီး ဟိုးအတြင္းဆံုးက က်ိဳးသြားလို႔ ေသြးေတာင္ထြက္တယ္… နာလိုက္တာ လြန္ေရာ)… ေလဆိပ္ကထြက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားမို႔ ဘတ္စ္ကားထဲမွာ အိတ္ေတြတင္ဖို႔ စင္ေလးေတြ ေအာက္ထပ္မွာလုပ္ေပးထားတယ္… အိတ္စိတ္မခ်လို႔ကိုယ္လဲ ေအာက္မွာပဲထိုင္လိုက္တယ္…

ေလဆိပ္က Lantau Island ဘက္မွာရွိတာ ကြ်န္မတို႔သြားမွာက Kowloon ဘက္… Lantau Island ဘက္ကေတာ့ ပင္လယ္ျပာျပာရယ္ေတာင္တန္းေတြရယ္နဲ႔ Kowloon ဘက္ဆိုင္ရင္ ျမိဳ႕ျပနည္းတဲ့ ရွဳခင္းေတြေတြ႔ရတယ္… ပင္လယ္နဲ႔ ေတာင္ကပါးၾကားေတြမွာ တိုက္ခန္းေတြေဆာက္ထားတာကလဲ ေဟာင္ေကာင္ေရာက္ေနတဲ့ အျမင္တစ္မ်ိဳးပဲ.. တံတားၾကီးျဖတ္ေတာ့လဲ လွတယ္… (ဒါေတာင္ ၂ေယာက္သား အိပ္ေရးပ်က္ ပင္ပန္းျပီး ကားေပၚမွာ ငိုက္ေနေသးတယ္)

ေနာက္မွ သူနဲ႔ကိုယ္ ဗ်ာမ်ားရတာက… အမွန္ေတာ့ ဘယ္ဂိတ္ဆင္းရမွန္းမသိဘူး… ေျမပံုမွာေတာ့ ဟိုတယ္ရွိတဲ့ လမ္းထိပ္နားပဲ သိတာ… အျပင္မွာ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကေန ဟိုတယ္ကို ျမင္ရခ်င္မွ ျမင္ရမွာေပါ့… ေလဆိပ္က ကိုယ္နဲ႔ တူတူတက္လာတဲ့ အာေမာေတြ(အျဖဴေကာင္ေတြကို စလံုးစတိုင္နဲ႔ေခၚသည္) ေတာင္ဆင္းကုန္ၾကျပီ… ဒီေတာ့မွ ၂ေယာက္သား ေျမပံုၾကီး ဘတ္စ္ကားေပၚျဖန္႔ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ေရာက္ေနတာ Nathan Road ေပၚမွာ ဆင္းရမဲ့မွတ္တိုင္ကလဲ အဲဒိလမ္းေပၚမွာပဲ ဒါေပမဲ့ လမ္းက အရွည္ၾကီး ဘယ္ဆင္းရမွန္းမသိဘူး… ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေမးခ်င္ပင္မဲ့ ကားေမာင္းတဲ့သူပဲသြားေမးရတာေပါ့… အဂၤလိပ္လိုေတာ့ အဲလူက သိပ္မတတ္ဘူး… ကိုယ္လဲ ေျမပံုၾကီးထိုးျပ တတ္သမွ် တရုတ္စကားနဲ႔ေျပာေတာ့ မေရာက္ေသးဘူးတဲ့… ေတာ္ေသးတယ္ Mandarin ေတာ့ နားလည္ၾကပါတယ္… Cantonese လိုပဲနားလည္တယ္ဆို သြားျပီ….

ေနာက္ ၃ဂိတ္ေလာက္ေနေတာ့ သူကေရာက္ျပီတဲ့… ဒီေတာ့ ၂ေယာက္သားဆင္းလိုက္ေရာ… ဆင္းသာဆင္းလိုက္တယ္ ၂ေယာက္သား ေသာင္ျပင္လႊတ္တဲ့ နတ္သမီးေလး ၂ပါးလိုပဲ…. ဟတ္ဟတ္… ဘယ္ဘက္သြားရမွန္းမသိဘူး… ေျမပံုၾကည့္တာလဲ မသိဘူး… ေနာက္ေတာ့ ထင္ရာဘက္ကို ေလွ်ာက္လိုက္တယ္… ျပီးမွ ေျမပံုထပ္ၾကည့္တယ္… မသိေတာ့လဲ ေမးတယ္ေပါ့ရွင္… ဒီလိုနဲ႔ ေဟာတယ္ရွိတဲ့ Kimberley Road ကိုေရာက္သြားျပီး ဟိုတယ္ကို ၁၂နာရီခဲြေလာက္မွာ ေရာက္သြားတယ္…

ေဟာ္တယ္ခ်က္အင္ နဲ႔ ေန႔လည္စာ

လူေတြက ေဟာ္တယ္ထဲမွာ အမ်ားၾကီးပဲ… ေဟာ္တယ္ကို ခ်က္အင္၀င္ေတာ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အပိုကုန္စရာေတြရွိလာတယ္… အဲဒါေတြက ၁၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း၀န္ေဆာင္ခနဲ႔ HKD1000 deposit ေပးရမယ္တဲ့… ျပန္တဲ့ေန႔မွ ျပန္ထုတ္ေပးမယ္တဲ့… ကြ်န္မတို႔က ေရွာ့ပင္းထြက္ဖို႔ယူလာတဲ့ပိုက္ဆံေတြ ပဲ့ပါကုန္တာေပါ့… မိန္းမမ်ားထံုးစံအတုိင္း မေလာက္မွာစိုးတာေပါ့… ပထမေတာ့ ေပးလိုက္ျပီး ခ်က္အင္၀င္လိုက္တယ္… ေအာင့္သက္သက္ေပါ့…
အခန္းက ၂နာရီမွ ရမယ္ဆိုေတာ့ ေန႔လည္စာကို ဟိုတယ္ေရွ႕က ဆိုင္ေလးမွာ သြားစားၾကတယ္.. အမဲသားအာလူး ငရုပ္သီးပြအိုးပူဟင္း… ေမႊးျပီးစားေကာင္းတယ္ အမဲသားကလဲ ႏူးအိေနတာပဲ… ဟင္းခ်ည္းပဲက HKD 72… အားလံုးေပါင္းေတာ့ ေန႔လည္စာထမင္းစားတာ HKD96 က်တယ္… ၂ေယာက္စားတာ ဟင္း၁မ်ိဳးထဲနဲ႔ ဆိုင္ကလဲ သာမာန္ဆိုင္ေလးကို စကာၤပူေဒၚလာ ၁၆ ေလာက္က်တယ္… ဒါဆိုရင္ ေဟာင္ေကာင္ကစားေသာက္ဆိုင္ေတြ စကာၤပူထက္ နည္းနည္း ေစ်းၾကီးတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတာေပါ့ေနာ္…

အခန္းရျပီးေတာ့မွ ၂ေယာက္သား နည္းနည္းပါးပါး ျပင္ဆင္ျပီး ေန႔လည္ ၂နာရီေက်ာ္ေနျပီဆိုေတာ့ ပထမဆံုး The Peak ကိုသြားမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…

The Peak သို႔

ကြ်န္မတို႔ ဟိုတယ္က Tsim Sha Tsui MTR နဲ႔နီးတယ္… အဲဒိကေန The Central ကိုစီးရမယ္… ရထားလိုင္းေတြကမ်ားေတာ့ ေယာင္၀ါး၀ါးပဲ… ပါးစပ္ပါရြာေရာက္… ေမးလိုက္ေတာ့ ရသြားတယ္… သြားရမွာက Hong Kong station ထင္တာပဲ ဒါေပမဲ့ ရထားေျပာင္းရမယ္ထင္လို႔ ပထမ The Central ကိုပဲေမးလိုက္တာ…

The Central ေရာက္ေတာ့ ရထားဘယ္လိုေျပာင္းရမွန္းမသိဘူး… ဒါနဲ႔ Hong Kong station ဆိုျပီးထိုးထားတဲ့ မွ်ားအတိုင္းေလွ်ာက္လိုက္တာ Hong Kong Station ကို ရထားေျပာင္းစရာမလိုပဲ ေရာက္သြားေရာ… ဒါေပမဲ့ The Peak ဘယ္လိုသြားရလဲ ေမးေတာ့… Central station Exit J ကထြက္ရမယ္ျဖစ္ျပန္ေရာ… ဒီေတာ့ လာလမ္းအတိုင္း ျပန္ျမန္းရတာ ေခ်ေတြကိုေညာင္းေရာ…

The Peak Tram

ဘူဒါကေန အဲဒိကို ၁၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းထပ္ေလွ်ာက္ရတယ္… အဲဒိေရာက္ေတာ့ လူေတြအမ်ားၾကီးပဲ… ဒီဘက္က Package လိုက္ေရာင္းတဲ့ရုံကေတာ့ ေခ်ာင္တယ္… ဖေယာင္းရုပ္ထု ျပတိုက္ရယ္၊ The Peak ေပၚရယ္၊ ေတာင္တက္တဲ့ Tram အသြားအျပန္ရယ္ကို HKD220 နဲ႔ရပါတယ္… တစ္ခုခ်င္းစီ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ HKD240 ေလာက္ရွိပါတယ္တဲ့… အဲဒိ ၃ခုေပါင္းလက္မွတ္ကို ၀ယ္ျပီး ရထားစီးဖို႔လူအုပ္ေနာက္ကိုေရာက္သြားပါတယ္… တန္းစီေနတာလား တိုးတက္ရမွာလား ေသခ်ာမသိရပါဘူး… စီေနတဲ့ တန္းလဲ ေသေသခ်ာခ်ာမရွိသလိုပါပဲ… ဒီေတာ့ ေရွ႕က တရုတ္အုပ္စုတိုးတဲ့ေနာက္ကို ကိုယ္ကအသာေလးလိုက္သြားပါတယ္… လူအုပ္ကို ၃ပံု ၂ပံုေလာက္ေက်ာ္လာျပီးမွ ကြ်န္မနည္းနည္းသတိထားမိတာက သူတို႔တန္းစီေနၾကတာလဲျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္… တျခားႏုိင္ငံျခားသားေတြလဲ အမ်ားၾကီးပါပဲ… သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းကို ေရွ႕ဆက္မတိုးဖို႔နဲ႔ ဒီမွာပဲရပ္ျပီးတန္းစီဖို႔ေျပာျဖစ္သြားပါတယ္… တရုတ္အုပ္ကေတာ့ ဆက္ျပီး ေက်ာ္တက္သြားပါတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယေျမာက္အစီးမွာ ကြ်န္မတို႔ပါသြားပါတယ္… ျပည္ၾကီးတရုတ္ေတြကေတာ့ ဘယ္လူမ်ိဳးနဲ႔ယွဥ္ယွဥ္ သူတို႔ အလုအယက္ပါပဲ… တိုးတာ တိုက္တာ အားမနာရွာမက်ိဳးလုပ္ရတာကို သူတို႔မွာ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ယူဆပံုမရပါဘူး…
ၾကိဳးရထားက ၄၅ဒီဂရီမတ္တဲ့အထိ ဆဲြျပီး ေတာင္ေပၚတက္တာပါ… စိတ္လွဳပ္ရွားစရာေတာ့ေကာင္းပါတယ္… တစ္ခါတစ္ေလ ေအာက္က ေဟာင္ေကာင္ျမိဳ႕ကို ေစာင္းျမင္ရပါတယ္…

ဖေယာင္းရုပ္ထု ျပတိုက္ (madame-tussauds)

ပထမျပခန္းထဲမွာေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ထိုင္၀မ္သရုပ္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ေဟာလိ၀ုဒ္သရုပ္ေဆာင္ အနည္းငယ္ရွိပါတယ္… ဂ်က္ကီခ်မ္းရုပ္ထုနဲ႔ ရုိက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အ၀င္၀မွာသူတို႔ ကင္မရာနဲ႔ရုိက္ေပးျပီး ၾကိဳက္ရင္ေရြးရပါတယ္… ဒီေတာ့ မယူခဲ့ပါဘူး… လူေတြက အထဲမွာမ်ားေတာ့ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္နည္းနည္းျဖစ္ရပါတယ္… ျပီးေတာ့ အခန္းတြင္းမွာ နည္းနည္းေမွာင္ျပီး ကိုယ္ကလည္း flash ထည့္မရုိက္ခ်င္ေတာ့ အခက္နည္းနည္းေတြ႔ပါတယ္… ဒီၾကားထဲမွာ လူမွဳေရးနားမလည္တဲ့ ျပည္ၾကီးသူ ျပည္ၾကီးသားမ်ားက တန္းစီရေကာင္းမွန္းမသိ… သူမ်ားရုိက္ေနရင္ ျဖတ္မေလွ်ာက္ပဲ ေနာက္ကပတ္သြားဖို႔ နားလည္မွဳမရွိ… ကိုယ္ရုိက္ဖို႔ တစ္ဖက္မွာအိုက္တင္လုပ္ေနလဲ ဟိုဘက္ တစ္ဖက္ကေန အတင္း၀င္တိုးရပ္ျပီးရုိက္လို႔ ကိုယ္က အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရတာမ်ိဳးနဲ႔ အခ်ိန္ေတြလဲ မကုန္သင့္ပဲကုန္ခဲ့ပါတယ္…

ကိုယ္ရုိက္ေနတာကို ကေလးက ျဖတ္ေလွ်ာက္လို႔ လူၾကီးကေျပာမလားလို႔ၾကည့္လဲ အဲဒိလူၾကီးကပါ ျဖတ္ေလွ်ာက္ျပီး ကိုယ့္ကိုေတာင္ပိတ္စကားရပ္ေျပာေနလိုက္ေသးပါတယ္… အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မစဥ္းစားမိတာကေတာ့ လူမ်ိဳးဂုဏ္ေစာင့္ဖို႔ တစ္ဦးခ်င္းစီမွာတာ၀န္ရွိတယ္ဆိုတာပါပဲ… သူတို႔ ျပည္ၾကီးေတြက ငါဒါလုပ္လိုက္လို႔ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဆိုပင္မဲ့… ခုလို ႏုိင္ငံေပါင္းစံု လူမ်ိဳးေပါင္းစံုရွိတဲ့ ေနရာမွာ တျခားလူမ်ိဳးေတြအားလံုး ၀ိုင္းျပီး ႏွာေခါင္းရွဳံ႕ခ်င္ပါတယ္… ေဟာင္ေကာင္ႏုိင္ငံသားေတြကိုယ္တိုင္ေတာင္ ျပည္ၾကီးတရုတ္ေတြကို မၾကိဳက္လို႔ ဆႏၵျပေနတာ ေလဆိပ္ကအလာ ဘတ္စ္ကားေပၚကေန လွမ္းေတြ႔လိုက္ပါေသးတယ္… (ဒါနဲ႔ ဒီသီတင္းေလးကို စိတ္၀င္စားရင္ဖတ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္… ကြ်န္မအပို လုပ္ၾကံေရးတာမဟုတ္ေၾကာင္း သက္ေသပါ… http://www.asiaone.com/News/AsiaOne%2BNews/Asia/Story/A1Story20120126-324108.html) ဒါေတာင္ ကိုယ္လဲ သူတို႔အလစ္ထိကို ေစာင့္ျပီး ရေအာင္ရုိက္ခဲ့ပါေသးတယ္….

ဒုတိယေဟာခန္းမွာေတာ့ ဂ်က္လီတို႔ ဒိုင္ယာနာတို႔အျပင္ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္အမ်ားအျပားနဲ႔ ေရွးေခတ္နာမည္ၾကီးပုဂၢဳိလ္ေတြပံုရွိပါတယ္… အဲဒိအခ်ိန္မွာေတာ့ ေမာကလဲေမာေန ကင္မရာကလဲအားကုန္ခ်င္ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ေလ်ာ့ရုိက္လာပါတယ္…
တတိယအခန္းမွာေတာ့ အားကစားသမားမ်ား ေဒဗစ္ဘက္ဟမ္းတို႔ တိုက္ဂါး၀ုတို႔ ေလဒီဂါးဂါး မက္ေဒါနားနဲ႔ တျခားအဆိုေတာ္ေတြရွိပါတယ္… အဲဗစ္ပစ္စလီ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ မ်ားပါတယ္… ျပီးေတာ့ သူတို႔ေဟာင္ေကာင္နာမည္ၾကီးမင္းသမီး အဆိုေတာ္ေတြလဲရွိပါတယ္…

မ်ားလြန္းလို႔ အကုန္မရုိက္ေတာ့ပဲ ကိုယ္သေဘာက်တဲ့သူေလာက္နဲ႔ အိုက္တင္လုပ္လုိ႔ေကာင္းမဲ့လူပဲရုိက္ပါတယ္… အခ်ိန္ကလဲ ပထမေဟာမွာတင္ အေတာ္ကုန္သြားေတာ့ ေနာက္ပိုင္း အျမန္ပါပဲ… ကိုယ္က The peak ေပၚလဲ မတက္ရေသးဘူးေလ…
ဖေယာင္းျပတိုက္ကို အရင္၀င္တာကေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက The Peak က ညဘက္ပိုလွတယ္လို႔ေျပာလို႔ပါ… မီးေတြထြန္းေတာ့ ၾကည့္လို႔ိပိုေကာင္းတယ္တဲ့…

(ဗီြဒီယိုထဲမွာ မပါတဲ့ပံုေတြပဲ အသားေပးတင္ပါေတာ့မယ္... အိုဘားမားပံုေတာ့ ၾကိဳက္လို႔ ဒီမွာလဲ ထပ္တင္လိုက္တယ္)

ေဟာင္ေကာင္ဆို ဘရုဆလီ မပါမျဖစ္

red carpet မွာ သူငယ္ခ်င္း Nicole နဲ႔ အတူ

ေဘေယာင္ဂ်င္းၾကီးေတာ့... ရွားရွားပါးပါး အဲဒိမွာ ၁ေယာက္တည္းေသာ ကိုရီးယားမင္းသား

ကြ်န္မေကြ်းေမြးခဲ့လို႔ေပါ့... :P

သိပ္ေတာ့သေဘာမက်ေသးဘူး.. ထပ္ျပင္ေစခ်င္တယ္...

အား... ထင္သလိုမဟုတ္ဘူး.. ဟီးဟီး (ေနာက္တာေနာ္)

ငါနဲ႔သာေတြ႔လိုက္ရင္ ခုလို ေသျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး... သူ႔အတြက္ ေယာက်ာၤးရွာေပးလိုက္မွာ...

နင္လားဟဲ့ ဂ်က္လီ

ခုလို တခဲနက္ အားေပးတဲ့ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို ေလးစားပါတယ္

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကာကြယ္ဖို႔

သူနဲ႔သာဆိုရင္

Go get a couple of copy to pay tax at Embassy and to go back my country

The Peak

ည ၇နာရီေလာက္က်ေတာ့မွ The Peak အေပၚကို တက္ခဲ့ပါတယ္… ရာသီဥတုက အရမ္းအရမ္းကို ေအးပါတယ္… ျမန္မာပီပီ ညွက္ဖိနပ္စီးလာတဲ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္အတြက္ ေျခေထာက္ေလးေတြက ထားရက္စရာေတာင္ မရွိပါဘူး… လက္ေတြေအးလြန္းလို႔…. ကြ်န္မယူလာတဲ့ လက္အိပ္တစ္စံုကို သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ မွ်၀တ္ထားရပါတယ္… အပူပိုင္းက လာတဲ့ ၂ေယာက္မို႔ ပိုမခံႏုိင္ဘူးထင္ပါ့…. အေပၚကေန ရသေလာက္ ကြ်န္မ Panorama shoot ရုိက္လာပါေသးတယ္… ၾကည့္လိုက္ေနာ္…

ျပီးေတာ့ The peak signboard နဲ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္မလို႔ ေသခ်ာ Stand လဲေထာင္ထားတယ္… self timer ေပးျပီး သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ရုိက္မယ္အလုပ္မွာ Timer ျပည့္ခါနီး ၂စကၠန္႔ေလာက္မွာမွ အဲဒိျပည္ၾကီးကေလးတစ္ေယာက္(သိပ္လဲမငယ္ပါဘူး) က ေျပး၀င္လာျပီးေနာက္မွာလာရွဳပ္ပါတယ္… ဘာေျပာရမွန္းေတာင္မသိျဖစ္ရပါတယ္… လူၾကီးေတြလဲ အဲနားမွာရွိပါတယ္… ဘာမွမေျပာပါဘူး.. မလုပ္သင့္မွန္းေတာင္ သိပံုမရပါဘူး… အဲဒိပံုကို မွတ္မွတ္ရရမို႔ ျဖတ္ေတာင္ မျဖတ္ခဲ့ပါဘူး…

The Peak ကအျပန္မွာ ဗိုက္ဆာေနလို႔ အဲဒိက စားေသာက္ဆိုင္မွာပဲ ညစာ၀င္စားခဲ့ပါတယ္… လူကပင္ပန္းေနေတာ့ အီတာေတြမစားခ်င္တာနဲ႔ ၂ေယာက္သား အမဲသားေခါက္ဆဲြျပဳတ္ပဲ ေသာက္ျဖစ္ပါတယ္… ကံဆိုးစြာပဲ စားမေကာင္းပါဘူး…

အရင္က ေဟာင္ေကာင္ကို အာရွမွာ ၀န္ေဆာင္မွဳအေကာင္းဆံုးႏုိင္ငံလို႔ နာမည္ၾကီးခဲ့တာကို ကြ်န္မတို႔ အေတြ႔အၾကံဳအရ သိပ္လက္မခံခ်င္ျဖစ္မိပါတယ္… စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ မွာရင္ ေအာ္ဒါယူခ်င္သလို မယူခ်င္သလို… မုန္႔လာခ်ျပီး ဇြန္းမေပးပဲ ေနာက္မွ လာျပစ္ေပးတာမ်ိဳးေတြၾကံဳခဲ့ရပါတယ္… ဒါက ကြ်န္မတို႔ အေတြ႔အၾကံဳအရေျပာျခင္းသားျဖစ္ပါတယ္… ကိုယ္ပဲ ကံဆိုးခဲ့လားေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး…
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ ဟိုတယ္ကိုျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္… ဟိုတယ္မွာေရသန္႔ေစ်းက အျပင္ကထက္ ၅ဆေလာက္ေစ်းၾကီးလို႔ အျပန္မွာ ေရဗူး၀င္၀ယ္ျပီး အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ၂ေယာက္သား သန္႔စင္ျပီး အိပ္လိုက္ၾကတာ ခေလာကနဲ…

အဆင္ေျပလား phobia

2012-01-30T18:04:00.003+08:00

Know when/who/which situation to ask

“အဆင္ေျပလား?” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” “အဆင္ေျပျပီလား?” စတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြကို သင္တို႔ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမးေလ့ရွိပါသလဲ? သာမာန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒီစကားေတြဟာ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ဂရုစိုက္တဲ့ အေနနဲ႔ ေမးေလ့ရွိတဲ့စကားေတြပါ… သို႔ေသာ္ ဒီေမးခြန္းေလးေတြကို သံုးတဲ့အခါမွာ ဘယ္သူ႔အတြက္သံုးတာလဲ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာသံုးတာလဲ အဲဒိလိုေမးတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို ဂရုစိုက္ရာက်သလား ဆိုတာကို ကြ်န္မေတြ႔ၾကံဳခံစားဖူးတာေလးနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…
ဒါဆို ကြ်န္မဒီစကားေလးေတြကို ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာသံုးလဲ… ဘယ္သူ႔ကိုသံုးလဲ ဆိုတာေလးကို ေျပာျပဖို႔လိုလာပါျပီ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခုတစ္ေလာ ကြ်န္မအယူအဆမ်ားမွားေနျပီး သူတစ္ပါးကို အထင္လဲြမိေန သလားဆိုတဲ့ ဒိြဟပြားစရာကိစၥေတြအတြက္ မိမိကိုယ္ကို သံုးသပ္ခ်က္တစ္ခုခ်မလို႔ပါ…

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ “အဆင္ေျပလား” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကြ်န္မနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ကြ်န္မဂရုစိုက္တဲ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က လူေတြထဲမွာ လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥတစ္ခုခုရွိတယ္ဆိုတာ သိရင္ အဲဒိကိစၥ အဆင္ေျပလား ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴမွျပီးရဲ႕လားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ ဂရုစိုက္စိတ္နဲ႔ ေမးတဲ့အခါမွာသံုးပါတယ္… တကယ္လို႔သူတို႔မွာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥမရွိဘူးဆိုရင္ ဒီေမးခြန္းက ေမးစရာမလိုဘူးလို႔သတ္မွတ္ပါတယ္…
ေနာက္ထပ္ ဒီေမးခြန္းေလးေတြကို အသံုးျပဳဖို႔လိုအပ္မယ္လို႔ထင္တဲ့ အေျခအေနေလးေတြကေတာ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြ ပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ထူးျခားေနမယ္… စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ပံုေပါက္ေနမယ္ စတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုေမးခြန္းမ်ိဳးေမးဖို႔လိုအပ္မယ္ဆိုတာကို ကြ်န္မလက္ခံပါတယ္…

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ “အဆင္ေျပလား?” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းဟာ အဆင္မေျပျခင္း ခက္ခဲေသာကိစၥရွိေနႏုိင္ျခင္း အတြက္ အဆင္မွေျပရဲ႕လားဟု ေမးသည့္ေမးခြန္းလို႔ ကြ်န္မေကာက္ခ်က္ခ်မည္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မကို ကပ္သတ္ေတြးေသာသူဟု ဆိုႏုိင္မည္ေလာ… အျမဲတေစ အခက္ေတြ႔ေနေသာသူဟု ယူဆ၍လူေတြ႔တိုင္း ကိစၥေထြေထြထူးထူးမရွိပဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား ဟုေမးျခင္းလို႔ေရာ မွတ္ယူလို႔ရမည္လား...

ဒီေမးခြန္းေမးခံရျခင္းအေပၚ ကြ်န္မအတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတဲ့ Scenario ေလး ၂ခုကို ေျပာျပပါမယ္… ပထမ တစ္ခုကေတာ့ အလုပ္က ကိုယ္နဲ႔ ခင္တဲ့ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရွင္းေပးလိုက္လို႔ ကိုယ့္အယူအဆ မွားတာမဟုတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ကြ်န္မယံုၾကည္တယ္…

အဆင္ေျပလား ျပႆနာ (၁)

ေျပာျပရရင္ျဖင့္… ကြ်န္မရဲ႕ အရင္အလုပ္မွာ လုပ္သက္ ၃ႏွစ္နီးပါးရေလာက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းကေပါ့… အလုပ္ကို ျမန္မာအစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ အသစ္၀င္ပါတယ္… ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက ကြ်န္မလုပ္ရတဲ့ စက္ကို ကိုင္ဖို႔တာ၀န္က်ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ကြ်န္မက Shift မတူတဲ့အတြက္ သူေန႔ဆို ကြ်န္မက ည… သူညဆို ကြ်န္မက ေန႔ပါ… တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အလုပ္ခ်ိန္အေျပာင္းမွာ စက္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အရာေတြကို Passdown လုပ္ရပါတယ္…

သူ႔ကို အသစ္ျဖစ္တာေရာ သိပ္အသားမက်ေသးတာေရာေၾကာင့္ အထက္အရာရွိကိုယ္တိုင္က ကြ်န္မနဲ႔တကြ တစ္ျခားအေဟာင္းေတြကို သင္ျပေပးဖို႔ေျပာထားပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမမွာ အက်င့္တစ္ခုရွိတာက ကိစၥတစ္ခုကို မသိလို႔ ကြ်န္မကိုလာေမးတယ္… ျပီးရင္ အဲဒိေမးခြန္းကိုပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုသြားေမးတယ္… လူဆိုတာ ကိစၥတစ္ခုတည္းကိုပဲ လုပ္ေဆာင္ပံုျခင္းကဲြျပားပါတယ္… ဒီအခါ အေျဖ ၂ခုမတူရင္ ဟိုကဒီလိုေျပာတယ္ ဒီကဒီလိုေျပာတယ္နဲ႔ ေျပာျပသင္ျပရတဲ့သူ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ပါတယ္… အမွန္ေတာ့ “ဆရာမ်ား သားေသ” ျဖစ္ေနတာပါ… ေမးျပီး ကိုယ္နဲ႔ အကိုက္ညီဆံုး နည္းလမ္းကိုသံုးဖို႔က အဓိကပါ… လုပ္ငန္းခြင္မွာ မည္သူမွ ဇြန္း ခြံ႔ (Spoon feed) မေကြ်းပါဘူး… ဒါကိုပဲ ကြ်န္မထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ ထိုအစ္မၾကီးမသိေလေရာ့သလား…

ကြ်န္မမွာအက်င့္တစ္ခုရွိတာက သူမ်ားကို ဆရာသြားလုပ္ရမွာနဲ႔ ဆရာလုပ္သလိုျဖစ္သြားမွာကိုစိုးရိမ္တာပါ… အရာရွိက သူ႔ကိုဆရာလုပ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးထားပင္မဲ့ ကြ်န္မက အားနာပါတယ္… ကိုယ္အသစ္၀င္စတုန္းကလဲ အေဟာင္းေတြက သူတို႔လုပ္တာမွ အမွန္ဆိုျပီး လာဆရာလုပ္ခဲ့တုန္းကလဲ ေခါင္းအေတာ္စားခဲ့ရပါတယ္… အလုပ္ကလဲ ကြ်န္မအျမင္ေတာ့ ဘာမွ ခက္ခဲေနတဲ့ အရာလဲမဟုတ္ပါဘူး… ဒီေတာ့ သူအဆင္မေျပရင္လာေမးပါေစ… သူသိခ်င္လို႔ေမးမွပဲ ကြ်န္မေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္… ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္မကသူနဲ႔ အသင္းမတူေတာ့ အ၀င္အထြက္ပဲေတြ႔တာပါ… သူမနဲ႔ အသင္းတူတဲ့ ျမန္မာေတြလဲ အမ်ားၾကီးေမးစရာရွိပါတယ္…

ဒါေပမဲ့ အဲလိုအေဟာင္းျဖစ္ပင္မဲ့ အစြယ္မျပတဲ့ကြ်န္မကို သူမစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုသေဘာထားလဲေတာ့ကြ်န္မ မသိပါ… သူမ အထင္မွာ ကြ်န္မက သူ႔ထက္အရင္ ၁ပတ္ေလာက္မွ ဒီအလုပ္ကိုေရာက္တဲ့သူမ်ားမွတ္ေနလားမသိပါဘူး… လူကိုေတြ႔ရင္ “အဆင္ေျပလား ညီမ” ဆိုျပီးေမးပါတယ္… ပထမတစ္ေခါက္ေမး… ကြ်န္မ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားပါဘူး… “ေျပတယ္ အစ္မ” လုိ႔ပဲ ျပံဳးျပီးျပန္ေျဖပါတယ္… ေနာက္တစ္ေခါက္ေတြ႔လဲ “အဆင္ေျပရဲ႕လား ညီမ” ထပ္ေမးပါတယ္… ဒီအခါလဲ “ေအာ္ သူႏွဳတ္ဆက္ခ်င္တာ ေျပာစရာမရွိလို႔ ရွာက်န္ေမးတာပါေလ”ဆိုျပီး “ေျပတယ္ အစ္မ” လို႔ပဲ ေျဖပါတယ္…
ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ အျပဳအမူကိုမူတည္ျပီး ကြ်န္မခံစားရတာက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူက Senior ကြ်န္မက Junior ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးလာျပဳမူေနသလိုခံစားရပါတယ္… အထူးသျဖင့္ သူမသည္ အသစ္၀င္လာသူျဖစ္ရုံမက လုပ္ငန္းခြင္ျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ အံ၀င္ခြင္က်မရွိေသးသည့္ သူက ကြ်န္မလို ျပႆနာမလုပ္ခ်င္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေနတဲ့ အေဟာင္းကို “အဆင္ေျပရဲ႕လား” လို႔ေမးေနတာ သိပ္ေတာ့ မဟုတ္လွပါ… မွန္ပါသည္ တစ္ခါတစ္ရံ သူမ ထားသြားေသာ အမွားမွားအယြင္းယြင္းျဖင့္ တန္းလန္းအလုပ္မ်ားကို ဆက္လုပ္ရလွ်င္ေတာ့ အခက္အခဲမ်ားရွိပါသည္… သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဆင္ေျပသလို ျပႆနာကို ၾကည့္ေျဖရွင္းပါသည္… သုိ႔ေသာ္ ေအာင့္သက္သက္ေတာ့ ရွိလွသည္… ကြ်န္မ၏အက်င့္သည္ ေရွ႕လူမွားလုပ္သြားတာ သိေသာ္ညား ကိုယ္တတ္ႏုိင္ေသးလွ်င္ ျပင္ေပးလိုက္သည္… ထိုသူမွားသည္ဟု သြားလက္ညွဳိးထိုး ဆရာလုပ္ရမွာ အလြန္မွ ပ်င္းသည္… အရာရွိကိုယ္တိုင္က သူမအမွားလုပ္လွ်င္ ျပန္ေျပာဖို႔ မွာထားေသာ္လည္း ေထာင္သလိုျဖစ္မည္ဆိုး၍တစ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္ခ်င္းျဖစ္သျဖင့္တစ္ေၾကာင္း အၾကီးအက်ယ္မဟုတ္လွ်င္ ကြ်န္မသိပ္မေျပာျဖစ္ေခ်….

သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူကိုေတြ႔လွ်င္ “အဆင္ေျပရဲ႕လား ညီမ…” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းသည္ ကြ်န္မ၏ ရုိးတြင္းခ်ဥ္စည္ထဲရွိ မနည္းၾကိဳးတုတ္ထားရေသာ ေဒါသနဂါးကို ကလိလာလာထိုးေနသလိုျဖစ္ေနသည္… ကိုယ့္ေဒါသကို ဆြဆြေပးေနေသာသူကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကြ်န္မေရွာင္သည္… ယခင္စိတ္ျဖင့္သာဆို ပတ္ကနဲျပန္ေျပာျဖစ္ျပီး ရန္သူတစ္ေယာက္ဖဲြ႔မိအံုးမည္ျဖစ္သည္… ထိုအခ်ိန္က အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုကိုယ္သံုးသပ္ျပီး ျပဳျပင္ေနတဲ့အခ်ိန္မို႔ ကိုယ့္ကို ကံတရားက စမ္းသပ္ဖို႔လူတစ္ေယာက္လႊတ္လိုက္သည္ဟုပဲ ယူဆသည္… ေနာက္တစ္ခ်က္ ကြ်န္မဒိြဟပြားရသည္မွာ သူမ ေမးသည့္ “အဆင္ေျပလား ညီမ” ဆိုသည့္ေမးခြန္းသည္ သူမလုပ္သြားသမွ် တလဲြမ်ားကို ျပန္လိုက္လုပ္ရတာကို ေမးသည္ေလာ မသိပါ… “အစ္မ အမွားမလုပ္သ၍ ညီမ အဆင္ေျပပါတယ္” ဆိုသည့္ အေျဖေပးလိုက္လွ်င္လဲ သူမကို ထိခိုက္မည္စိုးသျဖင့္ မေျပာလိုပါ…

ဒီအခါ ကြ်န္မႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ အလုပ္အတြင္းမွ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကို ဒီကိစၥေျပာျဖစ္သည္… သူက “အဲဒိအစ္မၾကီး မေမးခင္ ညီမက သူ႔ကို အဆင္ေျပရဲ႕လား အစ္မ လို႔ အရင္ေမးလိုက္ပါလား” တဲ့… ကြ်န္မအယူအဆအားျဖင့္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း အဆင္မေျပေသာ ကိစၥရွိေနသူကိုမွ အဆင္ေျပရဲ႕လားဟုေမးေလ့ရွိသည္… သူမတြင္ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ အားနည္းခ်က္အမ်ားအျပားရွိသည္… သို႔ေသာ္ အမွားလုပ္တတ္၍ အဆူခံရတတ္ေသာ သူမကို အဆင္ေျပရဲ႕လား ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖင့္ ႏွိမ္ေမး မေမးခ်င္ပါ…

ေနာက္ေန႔ အဲဒိအစ္မၾကီး အလုပ္လာေတာ့ ကြ်န္မေျပာျပခဲ့တဲ့ အစ္ကိုၾကီးက သူမကို “အစ္မ ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား” လို႔ ေမးလုိက္ပါတယ္… ထိုအခါ သူမက “ဘာျဖစ္လို႔လဲ…” ဆိုျပီး ခပ္ဆပ္ဆပ္ျပန္ေမးပါတယ္… “ေအာ္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး… ဒီလိုပဲေမးၾကည့္တာပါ အကူအညီလိုရင္ေပးရေအာင္လို႔ပါ” လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမ၏ မ်က္၀န္းေပၚက မခံခ်င္ေလးကိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုး ေကာင္းစြာသတိထားလိုက္မိပါတယ္…

ဒါေတာင္ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုးက သူ႔ရဲ႕ Senior ေတြပါ… လုပ္သက္ၾကာေနတဲ့သူက အသစ္၀င္တဲ့သူကို အဆင္ေျပလား ေမးတာက သဘာ၀က်ပါေသးတယ္… အမွားေပါင္းစံုလုပ္ေနတဲ့ အသစ္က အေဟာင္းကို ေတြ႔တိုင္း အဆင္ေျပလားေမးေနတာေတာ့ သိပ္မဟုတ္ေသးပါ… ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္… တကယ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သင္ျပရဲတာ ဆရာလုပ္တာမဟုတ္ပါ… Leadership skill (ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္း) ဟုသာေခၚမည္ထင္ပါတယ္… ျပႆနာမျဖစ္ခ်င္၍ ေအးေအးေနလို႔မရပါ… တစ္ခါတစ္ရံ နဂါးမွန္းသိရန္ အေမာက္ေထာင္ျပဖို႔လိုေပလိမ့္မည္…

ထိုေန႔မွစ၍ ကြ်န္မသူမကို ေတြ႔လွ်င္ “အစ္မ အဆင္ေျပရဲ႕လား” ကို အရင္ေမးသည္… သူမ မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီစကားအေမးခံရတာကို သူမလဲ မၾကိဳက္ဟု ကြ်န္မယူဆသည္… မည္သို႔ပင္ဆိုေစ သူမကို ဒီစကားေမးဖို႔ ကြ်န္မတြင္တာ၀န္ရွိသည္… သူမ အမွားလုပ္သြားလွ်င္ ကြ်န္မေျပာသည္… သူမ အလုပ္မ်ား တန္းလန္းေပးလွ်င္ အျပီးလုပ္ခိုင္းသည္… ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မရသည့္သင္ခန္းစာကေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းသည္ ဆရာလုပ္ျခင္းမဟုတ္…
သူမကို ၾကည့္၍ရေသာ သင္ခန္းစာသည္ အလုပ္တြင္ အသစ္၀င္လွ်င္ အသစ္လိုေန အဲဒိအလုပ္က လူေတြအေၾကာင္းမသိခင္ အေမာက္မေထာင္ရန္ျဖစ္ေပသည္… (လူေတြအေၾကာင္းကလဲ လအနည္းငယ္ျဖင့္ပင္ သိႏုိင္သည္ မဟုတ္ေျခ)…

Is it really Okay to say I'm not bcoz of ur question "R U OK?"

အဆင္ေျပလား ျပႆနာ (၂)

ယခု ကြ်န္မ အလုပ္သစ္ကိုေရာက္တာ ၆လပင္ရွိေျချပီ… ေရွ႕အလုပ္က သူမ်ားေတြကို သင္ခန္းစာယူကာ တတ္ႏုိင္သမွ် ကြန္ပလိမ္းမမ်ား အသစ္လိုေနသည္… အသစ္ျဖစ္၍ ကိုယ့္အလုပ္မွန္းမသိ သူမ်ားအလုပ္မွန္းမသိ လာခိုင္းသမွ်ကိုလဲ တတ္ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးသည္… ကြ်န္မလက္ရွိေရာက္ေနေသာ ကုမၺဏီသည္ အရင္အလုပ္ျဖင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္… ျမန္မာနည္းလွသည္… ရွားရွားပါးပါး ကြ်န္မ အထပ္တြင္ ကြ်န္မႏွင့္ တျခား႒ာနမွ ျမန္မာ အစ္ကိုၾကီး ၂ေယာက္သာရွိသည္… ကြ်န္မသူေ႒းက အလုပ္စ၀င္တဲ့ေန႔ကပင္ ရွားပါး ျမန္မာမို႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္… ကိုယ္တိုင္လဲ ျမန္မာလူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ရွိ၍ အားတက္မိသည္… သို႔ေသာ္ စစခ်င္း ေစာက္နဲ႔ထြင္း ေမးခံရတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ “ညီမက ဒီမွာ ဘယ္လို အလုပ္ရတာလဲ” တဲ့…. ေရာာာာာာာာာာာာာ…

ခ်ဥ္စည္ထဲက ေဒါကနဂါးကို တုတ္နဲ႔ လာထိုးျပန္ပါျပီ… “Jobstreet မွာေတြ႔လို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္ျပီး အင္တာဗ်ဴး၀င္ျပီး ရတာပါ” လို႔ပဲေျဖလိုက္ပါတယ္… ဟုတ္တယ္ေလ… အလုပ္ဘယ္လိုရလဲဆိုေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပဲ ေလွ်ာက္လို႔ရတာေပါ့… သူတစ္ေယာက္ပဲ ဒီကုမၺဏီမွာ အလုပ္ရလား… တျခားျမန္မာ မရရဘူးလား… သူကေတာ့ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳေတြလဲ အေတာ္ရွိခဲ့သလို ဒီကုမၺဏီမွာလဲ အေတာ္ၾကာေနတဲ့ Senior Engineer ေပါ့… ကြ်န္မက သူ႔ေလာက္ေတာ့ ရာထူးမရွိပါဘူး… ကိုယ္က ပိုလီပဲျပီးထားတယ္… သူ႔ေလာက္လဲ လုပ္သက္မရွိသလို အသက္လဲမၾကီးေသးပါဘူး…
ေနာက္ရက္တစ္ရက္မွာ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းရင္းႏွီးေအာင္ ႒ာနခ်င္းမတူေသာ္ျငား ေန႔လည္စာတူတူသြားစားျဖစ္ပါတယ္… အဲဒိမွာလဲ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္မနဲ႔ အေပါက္လမ္းသိပ္မတည့္ပါဘူး… ကြ်န္မကပဲ သိပ္အေတြးလြန္ျပီး ကပ္သပ္တတ္တာလား လို႔ ေ၀ခဲြမရျဖစ္ရပါတယ္… မွတ္မိသေလာက္ ေမးခြန္းေလးေတြ ဥပမာေျပာျပပါမယ္…

၁) ညီမက ဒီမွာ ဘာလုပ္ရတာလဲ (လတ္တေလာေတာ့ အသစ္ဆိုေတာ့ သင္ယူေနတုန္းေပါ့)

၂) Techinical နဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြကို ညီမလုပ္ႏုိင္လို႔လား

၃) ဘာစေတးနဲ႔ ေနေနတာလဲ
(Personal ေမးခြန္း သို႔ေသာ္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အလုိက္မသိသူမ်ားေမးေလ့ရွိသျဖင့္ စိတ္မဆိုးေသးပါ… ေျဖေတာ့ မယံုသည့္ပံုစံျဖင့္… ေရာက္တာ ၉ႏွစ္ရွိတဲ့သူကိုမ်ား… သူေရာက္တာေမးၾကည့္ေတာ့ ၄ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိျပီးေတာ့… )

၄) အိမ္၀ယ္ထားတယ္ဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အိမ္၀ယ္လို႔ရတာလဲ…

၅) အိမ္ေထာင္က်ေနျပီလား
(ကြ်န္မအသက္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့အတြက္ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္မစိတ္မဆိုးပါဘူး… သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲ အျမင္မတူျဖစ္မိတာက ေနာက္ဆက္တဲြလာတဲ့ သူ႔ရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္ကိုပါ)

၆) ခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြက အိမ္ေထာင္က်ေစာၾကတယ္ေလ…
(ဘုရားေရ… ကြ်န္မ ျမင္ေတြ႔ေနတဲ့ စကာၤပူက မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေက်ာင္း အလုပ္ စာ စသည္ျဖင့္ အနာဂတ္အတြက္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားေနလို႔ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ေလာက္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကသူမ်ားပါတယ္… သူ႔ သံုးသပ္ခ်က္က ဘာကိုၾကည့္ျပီးေျပာလဲမသိပါ)

ထိုသို႔ထိုသို႔ေသာ္ ေမးခြန္းမ်ားကိုသည္းခံကာ ေန႔လည္စာတစ္ႏွပ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးေနာက္ ထိုသူျဖင့္ ေနာက္လံုး၀ ထမင္းထြက္မစားျဖစ္ေတာ့ပါ… သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ သူႏွင့္ Office Pantry တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ၀င္ေပါက္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္းေတြ႔လွ်င္ ႏွဳတ္ဆက္သည့္အေနျဖင့္ သူကြ်န္မကို ေမးတတ္သည့္စကားက “အဆင္ေျပရဲ႕လား” တဲ့…

တျခားစကားေတြျဖင့္ အမ်ားၾကီးႏွဳတ္ဆက္လို႔ရသည္… အဘယ္ေၾကာင့္ ဤစကားကုိမွ သံုးသနည္း… သူက အေဟာင္း ကိုယ့္ထက္လဲ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ နည္းပညာအေတြ႔အၾကံဳရွိသျဖင့္ ေမးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆကာ ယခုထက္ထိေျဖသိမ့္ေနေသးသည္…

သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲမွေတာ့ စပ္ကနဲ ျပန္ေမးမိသည္ “အဆင္မေျပေတာ့ အစ္ကိုက ဘယ္လိုကူညီေပးႏုိင္မွာမို႔လဲ” ဟု ဆိုလွ်င္ ကိုယ္က ဘုေျပာသည္ျဖစ္မည္… ဟုတ္သည္… သူက ကြ်န္မႏွင့္လဲ ႒ာနမတူ… ကြ်န္မတို႔ ႒ာနဘာလုပ္သနည္းဆိုတာေတာင္ သူသိပံုမေပၚ… ယခုထက္ထိလဲ သူ႔အကူအညီဘာမွ မလိုပဲ အဆင္ေျပေနသည္…
ကိုယ္ပဲ သိပ္အေတြးေခါင္ေနသလား လူမွဳေရးေခါင္းပါးေနသလား… ကိုယ္ပဲ “အဆင္ေျပရဲ႕လား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း အသံုးျပဳပံုကို ေသခ်ာမတတ္တာလား… ထိုသူပဲ တစ္ခုခုမွားေနသလား ကြ်န္မေ၀ခဲြမရပါ… သို႔ေသာ္ ထိုသူေမးေသာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုသည့္ ေမးခြန္းအေပၚ ကြ်န္မစိတ္ထဲ သိပ္သေဘာမက်လွေပ…
ေတြးမိသည္က…

၁) ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အဆင္မေျပမွာစိုးရိမ္၍ (ဂရုစိုက္၍) ေမးျခင္းေလာ
(သို႔ေသာ္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ Sincere ျဖစ္ေသာပံုေတာ့ မေတြ႔ေခ်)

၂) ဒီေကာင္မေလး ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ပါဘူးဆိုျပီး အထင္ေသးသျဖင့္ ေမးျခင္းေလာ

ယခုေလာေလာဆယ္အထိေတာ့ ကြ်န္မ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေရွာင္ေနပါတယ္… အ၀င္အထြက္ မ်က္လံုးခ်င္းမစံုေအာင္ ေနပါတယ္… စံုခဲ့လွ်င္လဲ သူဘာမွ မေျပာခင္ ျပံဳးျပ ရီျပကာ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ပါတယ္…
ဤပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ျခင္းမွာ ဟိုေန႔က မေတာ္တစ္ဆ Pantry ထဲမွာ သြားဆံုေတာ့ ေမးခံလိုက္ရတဲ့ အဆင္ေျပရဲ႕လား ဆိုတာေၾကာင့္ပါပဲ…. ၆လရွိျပီ…

ေမးလိုက္ခ်င္သည္က… စာဖတ္သူေတြေရာ “အဆင္ေျပရဲ႕လား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဘယ္လိုေနရာေတြမွာ သံုးတတ္ပါသလဲ…

ဘယ္သူေတြကို ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမးမွာလဲ...

Ep 1 of Hong Kong trip - Preparation for trip

2012-01-25T12:39:00.002+08:00

ကြ်န္မရဲ႕ ခရီးသြား ဗီြဒီယိုမွတ္တမ္းေလးရဲ႕ အစ ဗီဇာေလွ်ာက္ျခင္း၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္း၊ အထုတ္အပိုးျပင္ျခင္း ဗီြဒီယိုေလးပါ... ခရီးမသြားခင္ ရုိက္ထားခဲ့တာပါ... ခုမွ အက္ဒစ္လုပ္ျပီးတင္ျဖစ္ပါတယ္... youtube မွာတင္တာ သီခ်င္းက copyright ျငိလို႔ အသံ ေဖ်ာက္ခံထားရပါတယ္... အဲဒါေၾကာင့္ Vimeo ကေနတင္လိုက္ပါတယ္...

Untitled from mabaydar on Vimeo.

အေပၚကဗီြဒီယို ၾကည့္မရသူမ်ားအတြက္... ဘေလာ့မွာ တင္လိုက္တယ္...

Away from Blog Massage

2012-01-17T03:22:00.001+08:00

တစ္ေန႔ေရာက္ေအာင္ ဖူးမယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားၾကီးကို သြားဖူးပါျပီ...

I will be away from this blog from Next 3 hours later and will return as soon as I am back to home. During my leave, I have phone access but that was provided only for business matter. Therefore, I will probably turn it off the phone unless otherwise I want to use it. So in other words, you can not contact me.

But if I can easily access internet from my hotel, I might be online once in a while, so you may write in English at the comment session below as there will not be Myanmar Font.

For urgent matter, there's always another person who could easily replace me as I know clearly about the fact that I am not irreplaceable in every place. I am sometime disappointed with myself for being like that. But well anyway, don't think I am sad... I am very happy with my life and where I am now.

I am sure I will be taking a lot of photos and videos which I am not sure I will edit them and put them on blog. (I am such a lazy person, aren't I?) But I will try my best for the travel post about Hong Kong for my lovely readers who would be waiting for the travel post. (မယံုနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးေနျပန္ျပီ)

Well anyway, while you are reading this post, I am happily enjoying every good things of Hong Kong and over spending the bonus thinking myself like Billionaire. Don't get JEALOUS OF ME. COZ LIFE IS TOO SHORT TO BE JEALOUS OF OTHERS. WA HA HA

By MaBayDar

Friday, 13th but I am happy

2012-01-13T13:27:00.001+08:00

International wide, Friday 13th is told to be a day with bad Luck.

According to Wikipedia, in the Gregorian calendar, this day occurs at least once, but at most three times a year. Any month's thirteenth day will fall on a Friday if the month starts on a Sunday. That's something interesting which I just found out.

Especially, this year 2012 has most numbers of Friday, 13th which occurs 3 times.
Whatever as I am Theravada Buddhism I am not really serious about Friday the 13th. I am feeling happy coz there are people from my country, Myanmar (last time known as Burma) who I don't know personally outside has got their freedom. Freedom which mean freedom from Jail which they were kept due to their believes.

Whatever, I am really happy for them. But I am sad for those few numbers of political prisoners who still being kept in the prison.

Somehow, the first Friday the 13th of year 2012 has bring some good news to whole Burmese community. I wish all the best for my country and people.

ေဘာင္ဘင္ခတ္တဲ့ ဖား

2012-01-12T16:40:00.004+08:00

ဒီပိုစ့္ကိုေတာ့ ေမးခြန္းေလးတစ္ခုနဲ႔ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္... သင္တို႔ေတြ ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳးအမ်ားစု အဂၤလိပ္လိုေျပာေနတာကိုၾကားတဲ့အခါ ဒါဖိလစ္ပိုင္ေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္အသံပဲလို႔ ခန္႔မွန္းႏုိင္လား? တနည္းအားျဖင့္ ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုရဲ႕ အဂၤလိပ္ Accentဟာ အေမရိကန္လူမ်ိဳးေတြေျပာတဲ့ English Accent အတိုင္း တေထရာတည္းတူတယ္လို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ေျပာေနတာကို လက္ခံလား?

အဲဒိေမးခြန္း ၂ခုလံုးအတြက္ ကြ်န္မရဲ႕အေျဖကေတာ့ ဖားေတြကို(ဤေနရာမွစ၍ ဖိလစ္ပင္းလူမ်ိဳးကို အျပင္မွာအားလံုးသံုးတဲ့အတိုင္း ဖားလို႔ နာမ္စားသံုးပါမည္) လူမေတြ႔ပဲ သူတုိ႔ အဂၤလိပ္လိုေျပာေနတဲ့အသံကိုၾကားတာနဲ႔ ဒါဟာ ဖားေျပာေနတာပဲလို႔ တန္းသိပါတယ္... ဥပမာ ဖုန္းေပၚကေန ခရက္ဒစ္ကဒ္ promotion လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အာမခံေရာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ Customer service ကိုေခၚလို႔လာကိုင္တာက ဖားပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ အဂၤလိပ္သံကိုၾကားတာနဲ႔ ဒါဟာ အေမရိကန္တစ္ေယာက္ေျပာေနတာမဟုတ္ပဲ ဖားလူမ်ိဳးတစ္ဦးဆိုတာကို သိသိသာသာ ကဲြကဲြျပားျပားခဲြျခားသိပါတယ္... သင္တို႔ေရာ ခဲြတတ္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္... သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ယံုၾကည္ထားၾကတာက သူတို႔ အဂၤလိပ္ Accent ဟာ အေမရိကန္ေတြေျပာတဲ့အတိုင္းတစ္ထပ္တည္းရွိပါတယ္လို႔ ေျပာတာကို ကိုယ္တိုင္လဲေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရဖူးသလို အြန္လိုင္းေပၚမွာလဲ မ်က္စိစပါးေမႊးဆူးေလာက္ေအာင္ ျမင္ေနရတဲ့အခါ ဒီပိုစ့္ေလးကိုေရးျပီး ေပါက္ကဲြလိုက္ပါတယ္...

ဒီပိုစ့္ကို ဟိုးအရင္၂၀၁၀ ေလာက္ကတည္းက ေရးဖို႔စိတ္ကူးခဲ့ပင္မဲ့ မေဗဒါက လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားသလိုျဖစ္မွာ... ျပီးေတာ့ ၁ဦး၁ေယာက္တည္းကိုၾကည့္ျပီး အားလံုးကို Stereotype လုပ္ျပစ္လိုက္သလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ... သို႔ေသာ္ လက္ယားေလာက္ေအာင္ ေရးခ်င္လြန္းစရာေတြက တစ္ခုျပီးတစ္ခုျဖစ္လာေတာ့ ကိုယ္လဲကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ျမန္မာလိုေရးပါတယ္... လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားျပီး Stereotype လုပ္လိုတဲ့ ဆႏၵအလ်င္းမရွိေသာ္လည္း အမွန္ကို လက္မခံပဲ ဖင္ပိ္တ္ျငင္းေနၾကတဲ့ ဖားလူမ်ိဳးမ်ားကို ၾကည့္မရေသာေၾကာင့္ ေရးပါတယ္... ဤသို႔ေရးျခင္းမွာ ဖားလူမ်ိဳးမ်ား အဂၤလိပ္စကားေျပာညံ့သည္ဟု မဆိုလိုပါ... အမ်ားစုသည္ အေမရိကန္ေတြေျပာတဲ့ေလသံအတိုင္း မထြက္တာကိုပဲ ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္ကို ကဲြကဲြျပားျပား နားလည္ေစခ်င္ပါသည္...

ဆရာလုပ္တဲ့ ဖားမ

အရင့္အရင္ ေက်ာင္းသူဘ၀ Part time လုပ္ကတည္းက အလြန္တရာမွ ရြပိုးထိုးေသာ ဖားမ အေျမာက္အမ်ားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖူးပါတယ္... ဒီပိုစ့္မွာ ဖားမ မ်ားရြပိုးထိုးျခင္းကို ေျပာလိုေသာေၾကာင့္လဲမဟုတ္... ရြပိုးထိုးေသာ ဖားမမ်ားကိုလက္ညွိဳးထိုးကာ ဖားမအားလံုးရြသည္ဟုလဲ လက္မခံပါ... တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းေပၚသာ မူတည္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာလိုပါ...(စိတ္ထဲမွေျပာျခင္း... ဒါေပမဲ့ ေတြ႔ဖူးသမွ်ဖားမ မရြသူမရွိ... သို႔ေသာ္ သူတို႔ကို ေခ်ာင္ပိတ္ရုိက္ကာ ဆံုးမေသာ ဦးေႏွာက္မဲ့ ဖားထီးမ်ားလဲ ရွိသည္ဟု မၾကားမိ)... မည္သို႔ပင္ဆိုေစ သူတို႔အျပဳအမူႏွင့္ကိုယ့္အျပဳအမူ မတူညီေသာေၾကာင့္ အေစးကပ္ကပ္ေပါင္းသင္း ရလွသည္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ... အဲဒိတုန္းကေတာ့ ပညာသိပ္မတတ္တဲ့ Labor နဲ႔အလုပ္လုပ္လာလုပ္တဲ့ ဖားေတြမို႔ ဒီလိုျဖစ္မွာပါ... ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဖားမေတြကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးပဲထင္ခဲ့တယ္...

ခုေျပာျပမွာကေတာ့ မေဗဒါကိုယ္တိုင္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ Over confident ျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာလုပ္တဲ့ ဖားမပဲျဖစ္ပါတယ္... ေက်ာင္းျပီးလို႔ ကြ်န္မရဲ႕ ဒုတိယအလုပ္မွာ ကြ်န္မထက္ရာထူးၾကီး Senior က်တဲ့ ဖားမတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္... ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒိကုမၺဏီမွာ ဖားလူမ်ိဳးအမ်ားအျပားရွိျပီး ေနရာေကာင္းထိပ္ပိုင္းမွာေတာင္ ဖားေတြက ေနရာယူထားပါတယ္... ကိုယ္လဲ Part time တုန္းက စိတ္ခံေတြကိုေဖ်ာက္ျပီး "ေအာ္ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးဆိုျပီး စိတ္စဲြကိုေဖ်ာက္ခဲ့ပါတယ္"... ဒါေပမဲ့ ေန႔လည္ထမင္းစားတူတူထြက္လွ်င္ ေျပာသမွ်ဟာသျဖစ္ေစ ဗဟုသုတျဖစ္ေစ သတင္းအခ်က္အလက္ျဖစ္ေစ သူေျပာသမွ်ဟာ ႏွာနဲ႔ပတ္သတ္တာေတြခ်ည္းပါပဲ... တစ္႒ာနလံုးမွာ လူလြတ္မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ပဲရွိတာပါ... လူလြတ္ေယာက်ာၤးေလးက ၂ေယာက္ပါ... ၁ေယာက္က အင္ဒိုေကာင္... ေနာက္တစ္ေယာက္က ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးပါပဲ... တစ္ခါတစ္ေလ မ်က္ႏွာဘယ္နားထားရမွန္းမသိေအာင္ ေျပာတတ္ပါတယ္... ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ပါ... တစ္ခ်ိဳ႕သူေျပာတဲ့ ဟာသေတြဆို ဘာေတြမွန္းေတာင္ ကြ်န္မနားမလည္ပါဘူး... ညစ္ညမ္းမယ္ဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္... တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္က သေဘာရိုးနဲ႔ ေျပာတဲ့စကားလဲ သူကႏွာေတြးေတြးျပီး ဟားတတ္ပါေသးတယ္... ေနာက္ပိုင္း သူပါလို႔ ႒ာနကလူေတြနဲ႔ေတာင္ ကြ်န္မထမင္းထြက္မစားေတာ့ပါဘူး... (ေအာ္.. ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ လွ်ာရွည္မိျပန္ျပီ... လိုရင္းက အဂၤလိပ္စကားေျပာ ေလသံအေၾကာင္းေျပာမွာ)

သူက သူမ်ားကို ဟားတိုက္ရတာ အလြန္မွ ၀ါသနာပါပံုရပါတယ္... အလုပ္ထဲက Malaysian ေတြကိုဆိုရင္လဲ သူတို႔ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္အသံကို ေမးေမးျပီး ရီတတ္ပါတယ္ (ကြ်န္မအျမင္ေတာ့ ေလွာင္တာပါ)... ဥပမာ Malaysian ေတြက Zero (ဇီးရုိး) ကို (ဂ်ီးရုိး)... Zebra (ဇီးဘရား)ကို (ဂ်ီးဘရား) စသည္ျဖင့္ထြက္တတ္ပါတယ္... Malaysian တရုတ္နဲ႔ စလံုးတရုတ္ရဲ႕ အဂၤလိပ္သံကြားျခားခ်က္ေတြကို အဲလိုအသံုးအႏွဳန္းေတြမွာ သိႏုိင္ပါတယ္... တရက္ေတာ့ သူ႔ကြန္ျပဴတာက Window တစ္ခုက ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး သူပိတ္ခ်င္တာ ဘယ္လိုပိတ္ရမွန္းမသိလို႔ ကြ်န္မကိုေမးေတာ့ ကြ်န္မက ညာဘက္အေပၚေထာင့္က "Red Dot" ေလးကို ႏွိပ္လိုက္လို႔ေျပာေတာ့... သူက နားမလည္ပဲ ျပန္ျပန္ေမးပါတယ္... ကြ်န္မေျပာတာကို ေဘးက အင္ဒိုေကာင္လဲနားလည္တယ္... Malaysian တရုတ္မလဲ နားလည္တယ္... ေနာက္ဆံုး ကြ်န္မထိုင္ရာကထျပီး လက္ညွိဳးနဲ႔ေထာက္ျပမွ သူက "Oh..... you mean "Red dottttt" I thought you are saying "Red DOGGG" ဆိုျပီး ကြ်န္မ အဂၤလိပ္အသံကပဲ မေကာင္းလို႔သူနားမလည္တာဆိုတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ လူကိုေတာင္ အသံထြက္လာျပင္ေပးေနပါေသးတယ္... ဦးေႏွာက္ရွိတဲ့သူတိုင္းသိပါတယ္... သူ႔ကြန္ျပဴတာေပၚမွာ အနီေရာင္ေခြးရွိသလား၊ အနီေရာင္ အစက္ရွိသလားဆိုတာပါ... ကြ်န္မေျပာတဲ့ အသံထြက္က အေမရိကန္ေတြလို RED DOTTTTTTTT လို႔ မထြက္ရင္ေတာင္ က်ပ္ျပည့္တဲ့သူက အနီးစပ္ဆံုးဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ သိမွာပါ... ျပီးေတာ့ သူကရွက္ယန္းယန္းျပီး ငါတို႔ ဖားလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္အသံက အေမရိကန္အသံစစ္တယ္ ဘာညာနဲ႔ ပဏာ၀င္ယူေနပါေသးတယ္... အဲဒိအခ်ိန္က အရူးဘံုေျမွာက္ရင္ ခ်ီးေျခာက္ေကာက္စားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း သူ႔ကို ေျမွာက္ေပါင္းရင္ေတာ့ အေနေခ်ာင္မယ္ဆိုပင္မဲ့... မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ ဖားမကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီးပဲ ေနပစ္လိုက္ပါတယ္... စိတ္ထဲမေတာ့ နင္တို႔ဖားေတြ ေလသံဟလိုက္တာနဲ႔ အံုးအမ္ဆိုတာ သိသာတယ္... အံုး(စ္)အမ္(စ္) မျဖစ္ဘူးလို႔ ေျပာျပစ္လိုက္ပါတယ္...

ကိုးရီးယား မင္းသမီးေခ်ာ လီဒဟဲနဲ႔ ဖားမ်ား ျပႆနာ

ဖားေတြရဲ႕ သူတို႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္ေလသံဟာ အေမရိကန္အတိုင္းပဲလို႔ယံုၾကည္တဲ့ ေသြးနားထင္ေရာက္စိတ္ဓာတ္ေတြမွာ ဓားစာခံျဖစ္သြားရတဲ့ မင္းသမီးေခ်ာ လီဒဟဲ (My Girl, East of Eden, Miss Ripley) ကို အစကတည္းကၾကိဳက္ခဲ့ျပီး ယခုဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မဟာ သူ႔ရဲ႕ Die hard fan အျဖစ္ ဂရုဏာသက္ကာ ၂ဆတိုး အားေပးခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားပါတယ္... အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း (မသိရင္လဲ ဆက္ဖတ္လိုက္ သိလိမ့္မယ္) ကိုရီးယား မင္းသမီးေတြထဲမွာ အဂၤလိပ္လို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ေျပာတတ္တဲ့ သူဆိုတာလက္ခ်ိဳးရီလို႔ရပါတယ္... ထိုအထဲမွာ မင္းသမီးေခ်ာ လီဒဟဲလဲ အပါအ၀င္ပါပဲ...

့ျဖစ္ပံုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာလ ေလာက္တုန္းက KBS2TV variety show, “Sweet Night“ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္မွာ မင္းသမီးကို အစီအစဥ္တင္ဆက္သူက အဂၤလိပ္စကားေျပာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အသံကဲြလဲြပံုကို လုပ္ခိုင္းေတာ့ English, American နဲ႔ Filipino အသံနဲ႔ အဂၤလိပ္စကားကိုေျပာျပပါတယ္... ဒါကို ဖားေတြက သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက အဲလိုမေျပာပါဘူး... အေမရိကန္ေလသံစစ္စစ္နဲ႔ ေျပာတာပါ... ဒီမင္းသမီးေတာင္းပန္ပါဘာညာဆိုျပီး အြန္လိုင္းမွာလဲ မင္းသမီးကို ၀ိုင္းဆဲၾကဘာၾကနဲ႔ ရစရာမရွိေအာင္ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြပါဆဲြထည့္ေျပာ... ကိုရီးယားေတြ အဂၤလိပ္လိုညံ့တာကို ႏွိမ္ေျပာ... ကိုရီးယားေတြ အဂၤလိပ္လိုမတတ္လို႔ သူတို႔ ဖားေတြဆီလာျပီး အဂၤလိပ္စာသင္ရတာကို ဂုဏ္တင္ျပီးေျပာနဲ႔ မျပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ျဖစ္ၾကပါတယ္...

ေနာက္ဆံုး မင္းသမီးက သူမရဲ႕ Tweeter ကေန ဖားေတြကို ေတာင္းပန္ပါတယ္... ဒါေတာင္မွ ေတာင္းပန္တာကို မေက်ခ်မ္းပဲ ဆက္လက္အျပစ္တင္ေနတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ကိုလဲ ေတြ႔ႏုိင္ပါေသးတယ္... ပဲြလန္႔တံုး ဖ်ာ၀င္ခင္းတဲ့ ဖားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ Youtube ေပၚမွာေတာင္ လီဒဟဲကို ေျပာဆိုတဲ့ ဗီြဒီယိုေတြကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ဖားေလသံကိုေဖ်ာက္ျပီး သူတို႔ေျပာတဲ့ အေမရိကန္ေလသံနဲ႔ တင္ထားတာကိုလဲ ရွာၾကည့္ရင္ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္... အဲဒိေအာက္မွာလဲ သူတို႔ ဖားေတြ အဂၤလိပ္ေလသံ ေကာင္းေၾကာင္းကို မင္းသမီးကပဲ မဟုတ္မမွန္ ႏွိမ္ခ်ပါတယ္ဆိုျပီး ေျပာထားၾကပါတယ္... (သူတို႔ ဗီြဒီယိုကို promote လုပ္သလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ ဒီမွာ မတင္ေပးေတာ့ပါဘူး... ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ဘူးဆို ဘူးပဲ... So What?)

မင္းသမီးသူတို႔ကို ေလွာင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဗီြဒီယိုကိုေတာ့ Copyright claim လို႔ youtube မွာ ဘယ္လိုရွာရွာ မရွိေတာ့ပါဘူး... သို႔ေသာ္ Copyright ေတြဘာေတြ Don't give a damn တဲ့ ခ်စ္ေပါက္ေဖာ္ၾကီးေတြ ၀က္ဆိုဒ္မွာေတာ့ ဒီဗီြဒီယိုကို သြားေတြ႔ပါတယ္... Embedded လုပ္တာ မလုပ္တတ္လို႔ လင့္ေလးကေနပဲ သြားၾကည့္လိုက္ပါ...

http://www.56.com/u76/v_NTYyNDMyNDE.html

အမွန္ေတာ့ လီဒဟဲကလဲ ေလွာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ထက္ အေပ်ာ္သေဘာေျပာရုံသက္သက္လို႔ထင္ပါတယ္... ျပီးေတာ့ ဒီလိုျပႆနာၾကီးသြားရတာလဲ ကိုရီးယား အႏုပညာေလာကဟာ ဖိလစ္ပင္းမွာ အေတာ္ေလးလႊမ္းမိုးတယ္ဆိုတာသိသာပါတယ္... သူတို႔ႏုိင္ငံမွာလဲ မင္းသမီးမင္းသားရွိတာပဲ ဘာလို႔ ကိုရီးယားမင္းသမီးလာၾကိဳက္လဲ... ျပီးေတာ့ သူတို႔က မခံႏုိင္ျဖစ္ၾကေသးတယ္... သေဘာထားေသးသိမ္တယ္လို႔ထင္တာပဲ... ျပီးေတာ့ ကိုရီးယားမွာျပတဲ့ ကိုရီးယားလိုေျပာတဲ့ အစီအစဥ္မွာ ကိုရီးယားမင္းသမီးက ဟာသ သေဘာေျပာတာကို အတင္းေရာကာေရာ စိတ္၀င္စားျပီး ၾကိဳက္လို႔ လိုက္နားေထာင္လို႔ သူတို႔သိတာေပါ့... (စိတ္ထဲကေျပာျခင္း... ၀တ္မွဳန္ေရႊရည္ အဲလိုေျပာရင္ သူတို႔ သိမလားေျပာ)... တစ္ႏုိင္ငံနဲ႔ တစ္ႏုိင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳး Make fun လုပ္ျပီး ေျပာေနက်ကို "အနာေပၚ ဒုတ္က်"ျဖစ္ျပီး ဆက္ဆက္ထိမခံနာျပေနၾကတဲ့ ေဘာင္ဘင္ခတ္တဲ့ဖားေတြဟာ မျပည့္၀ဘူးဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ... တဆက္တည္းပဲ မင္းသမီးကိုလဲ ပိုလို႔ေတာင္ အားေပးခ်င္သြားပါတယ္... သူမကိုယ္တိုင္ကလဲ ေခ်ာလဲေခ်ာ သရုပ္ေဆာင္လဲ ေကာင္းပါတယ္...

"The Noose" Show : Leticia by Michelle Chong

စကာၤပူ Channel 5 ျပသမွ်ထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုးစာရင္းထဲပါတာ The Noose ပါ... သူဟာ စကာၤပူမွာျဖစ္ပ်က္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဟာသလုပ္ ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ အစီအစဥ္ပါ... ဒီအစီအစဥ္မွာ တစ္ခါတစ္ေလ သူတို႔ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြကို မထိတထိေလွာင္တာေတြ၊ စလံုးေတြရဲ႕ အတၱစိတ္ကို ေလွာင္တာေတြ၊ ျပည္ၾကီးတရုတ္မေတြရဲ႕ ခ်ိဳင္းေမႊးမရိတ္တာကိုေလွာင္တာေတြ စသည္ျဖင့္ အျပင္မွာျဖစ္ေနတာေတြကို တင္ဆက္တဲ့ ဟာသအစီအစဥ္ေလးပါ... အရင္က စလံုးမင္းသမီးေတြကို မၾကိဳက္ပင္မဲ့ အဲဒိအစီအစဥ္မွာ ပင္တိုင္ပါ၀င္တဲ့ တင္ဆက္သူ စလံုးမင္းသမီး Michelle ကို အဲလို ဟာသပံုနဲ႔ သူသရုပ္ေဖာ္ရတဲ့ ပံုစံကို မရွက္တမ္း စ်ာန္ပါပါလုပ္တတ္လို႔ ကြ်န္မသေဘာက်ပါတယ္... သူမဟာ လူမ်ိဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အဂၤလိပ္စကားေျပာဟန္ကဲြျပားပံုေတြကိုလဲ တုျပီးလိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္... သူမဟာ ျပည္ၾကီးတရုတ္မ KTV Hostess Lu Lu အေနနဲ႔လဲ ျပည္ၾကီးတရုတ္မ အသံနဲ႔ ဟန္ကို လုပ္ခဲ့တုန္းက တူလြန္းလို႔ ကြ်န္မစျပီး သတိထားမိခဲ့တာပါ...

ဒီအစီအစဥ္မွာ Michelle ဟာ ဖားအိမ္အကူ (Maid) Leticia အေနနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္တဲ့အခါမွာ ဖားေတြက သူတို႔ အဂၤလိပ္က အဲဒိလိုမဟုတ္ပါဘူး... အဲဒိထက္သာပါတယ္... ဒါဟာ လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားတာပါ... ဖားေတြ ဒီလိုေလသံမ်ိဳးနဲ႔ စကားေျပာရင္ ေဟာလိ၀ုတ္မွာေတာင္ ဖားေတြ ဒီလိုေနရာရလာမွာမဟုတ္ပါဘူး... ဖားအဆိုေတာ္ေတြဟာ ခုဆို ေဟာလိ၀ုတ္မွာ အဆိုေတာ္ေတြျဖစ္ေနပါျပီ...(မဆိုင္တာေတြဆဲြထည့္တာ... )

အမ်ားကို မူတည္ျပီးေျပာတာ... လူနည္းစုကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး... ဒါကို မဆိုင္တဲ့ ျဖစ္ေျမာက္ေနတဲ့ ၁ေယာက္ ၂ေယာက္နဲ႔ လာမေျခပနဲ႔... တရုတ္မအမ်ားစု မ်က္ႏွာသာ မိတ္ကပ္နဲ႔ ခ်ိဳင္းေမႊးမရိတ္တာ အဲဒိအစီအစဥ္မွာေလွာင္ထားတယ္... ဒါေပမဲ့ တရုတ္မတိုင္း ခ်ိဳင္းေမႊးမရိတ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွမေျပာဘူး... တျခားလူမ်ိဳးေတြကို ဟာသလုပ္တာေတာင္ တျခားက ဘာမွမျဖစ္ရဘူး... သူတို႔လူမ်ိဳးေျပာေတာ့မွ မခံမရပ္ႏုိင္ေတြထျဖစ္ေနတယ္... ျပည္ၾကီးမေတြကို ေျပာတုန္းကေတာ့ "ဟုတ္ပ ဟုတ္ပ" ဆိုျပီး သြား ၃၆ေခ်ာင္းေပၚေအာင္ျဖီးျပီး လက္ခုတ္တီးေနျပီးေတာ့မ်ား... (စိတ္ထဲကေျပာျခင္း... ျမန္မာေတြကိုလဲ အဲဒိအစီအစဥ္ထဲ အေျပာမခံရေအာင္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ စည္းကမ္းရွိရွိေနေစခ်င္တယ္... သိပ္သိသာလာလို႔ ေျပာခံရရင္ေတာ့ ဖားေတြလိုမျဖစ္ေအာင္ အသိေလးကပ္)... သူတို႔ဖားေတြေလသံ အေမရိကန္သံေပါက္လားမေပါက္လား ဟိုေန႔က စကာၤပူေရာက္တာ မၾကာေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို Michelle ရဲ႕ Leticia လုပ္တဲ့ ဗီြဒီယို အသံဖြင့္ျပျပီး အဲဒါ သူဘာလူမ်ိဳးအသံနဲ႔ေျပာတာလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပင္းအသံမွတ္လားတဲ့.... ကဲ ... ရွင္းေရာ...

The Noose: Leticia

The Noose : Lu Lu (ေနာက္ဆံုး MBS နားကပံုကေတာ့ Malaysian ေတြကို ေနာက္တာ)

အဂၤလိပ္စကားဆိုတာ ကိုယ့္စကားလဲမဟုတ္ဘူး... သူတို႔ကတိုးတက္ေနလို႔သာ ကမာၻသံုးစကားအျဖစ္ ဆက္သြယ္ေရးလြယ္ကူေအာင္ သတ္မွတ္ထားတာ... အဂၤလန္မွာေတာင္ နယ္ေပၚမူတည္ျပီး အဂၤလိပ္ေလသံကဲြၾကေသးတယ္... အေမရိကန္မွာလဲ ကြဲတာပဲ... အဓိကက ဆက္သြယ္ရလြယ္ကူဖို႔နဲ႔ မွန္ကန္ဖို႔ပဲ... ဒါကို သူတို႔က အေမကန္အဂၤလိပ္နဲ႔ တူခ်င္ျပီး သိပ္ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့ သူတို႔ဟာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြလို႔ပဲလို႔ ကြ်န္မထင္မိတယ္... အဲဒါ ဘာကိုျပသလဲဆိုရင္ "မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္" တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ...
အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနတဲ့ ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ ဖားေတြလို မျဖစ္ေအာင္ သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ သတိရွိရမယ္...

အြန္လိုင္းမွာေဆြ႔ေဆြ႔ခုန္ေနတဲ့ ဖားေတြကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ္က ဘာမဆိုင္ညာမဆုိင္ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး အသဲယားမိေတာ့ မေဗဒါလဲ ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာတာပဲ... သိတယ္... ဒီေတာ့ကိုယ္လဲ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ကိုယ့္သေဘာထားကိုယ္ေရးတယ္... ၾကိဳက္သလို သေဘာထားကဲြလို႔ရတယ္...

ကိုယ္လာမည္ ေဟာင္ေကာင္ဆီ...

2012-01-10T16:28:00.005+08:00

မေဗဒါတစ္ေယာက္ ခရစ္စမတ္ပိုစ့္ေတြေရးမယ္.. ႏွစ္သစ္ကူးဆုေတာင္းေတြ မ႑ိဳင္ေတြထားမယ္ဆိုျပီး စိတ္ကူးေတြယဥ္ ဓာတ္ပံုေတြလဲ ခရစ္စမတ္မွာရုိက္ျဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္မွတက္မလာဘူး...

အေၾကာင္းကားးးးးးးးးးးးး............

ေရွ႕ပိုစ့္မွာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္းပဲ အလုပ္သစ္ကထင္မထားပဲ ေဘာနက္စ္ေလးလဲေပးလိုက္ေရာ အေျခအေနမေပးလို႔ ေမ့ေပ်ာက္ထားတဲ့ေရာဂါေဟာင္းက ထလာတယ္... ခရီးသြားခ်င္တာေလ... ဒီႏွစ္ရဲ႕ Trip resolution ထဲမွာ တရုတ္ျပည္မဟာတံတုိင္းၾကီးရွိတဲ့ ေဘဂ်င္းကိုသြားခ်င္ခဲ့တယ္... အဲဒိကေနစျပီး ပရိုမိုးရွင္းေတြ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ျဖစ္တာ... ေနာက္ေတာ့ ေဘဂ်င္းက ခုခ်ိန္မွာ ေရခဲမွတ္ေအာက္ေအးေနတယ္ၾကားတာေရာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကလဲ ဒီေလာက္မသက္သာတာေရာေၾကာင့္ ေဟာင္ေကာင္ျဖစ္သြားတယ္...

ေလယာဥ္လက္မွတ္...

မထင္မွတ္ပဲ ေလယာဥ္လက္မွတ္စစ္လိုက္ေတာ့ အဲဒိကသက္သာေနတယ္... ေဒၚလာ၃၀၀ ေအာက္ပဲရွိတယ္...(ရက္ေပၚမူတည္ျပီးေစ်းကြာတယ္... ကိုယ္ကေတာ့ ေစ်းတန္ဆံုးနဲ႔ အဆင္ေျပဆံုးျဖစ္မဲ့ရက္ကိုေရြးရတာေပါ့) ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သြားသြားေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ လုိက္မယ္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္၀င္စားလားလို႔ အေဖာ္စပ္ေတာ့ သူကရတယ္တဲ့... အသြားေတာ့ ကီလိုမ၀ယ္ဘူး... အျပန္ေတာ့ ေရွာ့ပင္းထြက္ျဖစ္ရင္ပါလာမွာဆိုေတာ့ ကီလို ၂၀ပို၀ယ္လိုက္တယ္...

ဟိုတယ္...

ဒါနဲ႔ ၂ေယာက္သား ဟိုတယ္ေတြစ စံုစမ္းရေရာ... Tour Package နဲ႔သြားရင္ ပိုလဲသက္သာတယ္ အဆင္လဲေျပတယ္ဆိုပင္မဲ့ မေဗဒါရဲ႕ အၾကိဳက္က ကိုယ့္ဟာကိုယ္သြား ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္စီစဥ္ျပီး အဲဒိသြားမဲ့ေနရာက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး သြားမဲ့ေနရာရဲ႕နာမည္ၾကီးတဲ့ေနရာေတြ ဘာေၾကာင့္နာမည္ၾကီးလဲေတြ စတဲ့ ကိုယ္သြားမဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ ဗဟုသုတကို သိရတာကို ပိုၾကိဳက္တယ္... အဲဒါေၾကာင့္ပိုက္ဆံနည္းနည္းအကုန္ခံ လူနည္းနည္းအပင္ပန္းခံျပီးလုပ္တာ... မိန္းကေလး ၂ေယာက္တည္းသြားမွာဆိုေတာ့ ေနဖို႔ကအေတာ္ေလး သတိထားရမယ္... Hostel ေတြ Guesthouse ေတြရွိတယ္ဆိုတာ သိပင္မဲ့ မေနရဲဘူး... တခ်ိဳ႕ဆိုေစ်းေတာ္ေတာ္သက္သာပင္မဲ့ ၆ေယာက္တစ္ခန္း မိန္းကေလးေဆာင္ ေယာက်ာၤးေလးေဆာင္ခဲြထားပါရဲ႕.... ဒါေပမဲ့ မေနခ်င္ပါဘူး... ၀က္ဆိုဒ္ေတြေပၚမွာေတာ့ အျဖဴေတြကေတာ့ အဲလိုေနရာေတြကို ေတာ္ေတာ္ Recommend ေပးၾကတယ္... သူတို႔ကတကယ္ေတာ့ Budget သမားေတြ...

ေနာက္ဆံုး ေရွာ့ပင္းနဲ႔လည္းနီး ဘူတာရုံနဲ႔လဲနီး စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔လဲနီး ျမိဳ႕လယ္ေကာင္လဲျဖစ္မဲ့... Tsim Sha Tsui, Kowloon ေနရာက ဟိုတယ္ကိုေရြးလိုက္တယ္... ကြ်န္မတို႔က သြားမဲ့ရက္ထက္ ၁လေလာက္ၾကိဳဘြတ္ကင္တင္ေတာ့ ပရုိမိုးရွင္းနည္းနည္းရွိတယ္... ၅ညအိပ္ ၆ရက္ခရီးကို တစ္ေယာက္ စကာၤပူေဒၚလာ ၅၀၀ ေလာက္နဲ႔ရတယ္... (ပ်မ္းမွ တညကို စကာၤပူေဒၚလာ ၁၀၀ ေလာက္က်တယ္)... ခုၾကည့္တာ အခန္းေစ်းက ၁ညကို စကာၤပူေဒၚလာ ၁၅၀ေလာက္ျဖစ္သြားျပီ... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ထက္သက္သက္သာသာနဲ႔ရတဲ့သူလဲရွိမွာပါ... ဘြတ္ကင္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ကိုယ္သြားမဲ့ေန႔ေပၚမူတည္ျပီးေစ်းေတြက ေျပာင္းတယ္...

ဗီဇာ...

ျမန္မာပတ္စပိုစ့္ကိုင္ေဆာင္ထားျပီး ခရီးသြားၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မ ဗီဇာယူဖို႔လဲ မညွဳိးလံုးပါပဲ... ျမန္မာေတြတျခားႏုိင္ငံကို ခရီးသြားတာ စလံုးေတြထက္ခ်မ္းသာမွရတာ အပိုကုန္စရာေတြရွိတယ္ေလ... ကိုယ္လာမွာကို သိခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လဲ သြားေျပာရတာေပါ့... ေဟာင္ေကာင္ဗီဇာက တရုတ္ျပည္မၾကီးနဲ႔ မတူဘူး ေဖာင္သက္သက္တင္ရတယ္... ဒါေပမဲ့ ခက္တာက တရုတ္သံရုံး၀က္ဆိုဒ္ေပၚမွာေၾကျငာခ်က္တစ္ခုေတြ႔တယ္... အဲဒါကေတာ့ တရုတ္ဗီဇာေတြကို ေအးဂ်င့္ကပဲေလွ်ာက္ခြင့္ေပးေတာ့မယ္ဆိုတာရယ္... ေနာက္ကြ်န္မကို လန္႔ျဖန္႔သြားေစတာကေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ဗီဇာက ၁လၾကာမယ္ဆိုတာပါပဲ... ကြ်န္မတို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေဟာ္တယ္ေတြက ၀ယ္ျပီးျပီ refund မရွိဘူး... ၀ယ္တာမွ ဒီဇင္ဘာလလယ္ေလာက္မွဆိုေတာ့ ၁လမက်န္ေတာ့ဘူး...

ေဖ့ဘြတ္ေပၚကိုယ့္ဒုကၡေတြတက္ေအာ္ေတာ့ လမ္းျပၾကယ္တစ္ေယာက္ကိုရွာေတြ႔တယ္... သူက ကြ်န္မတို႔မသြားခင္ ေရွ႕တစ္ပတ္သြားဖို႔စီစဥ္ထားျပီး ေဟာင္ေကာင္ဗီဇာက တရုတ္သံရုံးမွာသြားေလွ်ာက္လို႔ရေသးေၾကာင္းနဲ႔ ၃ရက္ ၄ရက္ပဲၾကာေၾကာင္း ေျပာေတာ့မွ စိတ္ေအးရတယ္... ဒါေတာင္ တရုတ္ဆိုတာလဲ ခုတမ်ိဳးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳးဆိုေတာ့ လန္႔ေနရတယ္...

ဒါနဲ႔လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြလုပ္ရေတာ့တာပဲ...
အြန္လိုင္းက ေဒါင္းလုပ္လုပ္လို႔ရတဲ့ ဗီဇာေဖာင္ျဖည့္ရန္
ပတ္စပိုစ့္ မူရင္း မိတၱဴ (အနည္းဆံုး ၆လ သက္တမ္းရွိရန္လို)
ပတ္စပိုစ့္ ဓာတ္ပံု ၁ပံု
ဟိုတယ္ ဘြတ္ကင္
ေလယာဥ္ပ်ံ ဘြတ္ကင္
ဘဏ္ statement(သို႔)ဘဏ္စာအုပ္ ၃လစာမိတၱဴ
ကုမၺဏီ ခြင့္စာ
(၀က္ဆိုဒ္ေပၚမွာေတာ့ payslip ၃လစာျပရမယ္ဆိုျပီး တကယ္သြားေတာ့ မလိုဘူးတဲ့)
အထူးသတိျပဳရန္ ပီအာသက္တမ္းတိုးထားတဲ့သူမ်ား Re-entry permit ယူသြားရန္... မေဗဒါမပါသြားလို႔ ၂ေခါက္သြားလိုက္ရတယ္...

ရုံးက မနက္ ၉နာရီကေန ၁၁ခဲြထိပဲ ဗီဇာလက္ခံတယ္... ညေနပိုင္းဘာလုပ္လဲမသိ... ျပန္ယူေတာ့လဲ အဲဒိအခ်ိန္ပဲ... သြားေလွ်ာက္တဲ့ေန႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လံုး ေဆးခြင့္ယူရတယ္... သူက အဂၤါေန႔တင္ျပီး ထူးစမ္းစြာပဲ ၃၁ရက္ ဒီဇင္ဘာ စေနေန႔မနက္ျပန္ရတယ္... ကြ်န္မက စေနေန႔မွ တင္ရတယ္... ေနာက္အပတ္စေနျပန္လာယူမယ္ေပါ့... သူက စေနဖြင့္တယ္မွတ္လို႔... မဖြင့္ဘူးတဲ့ ေနာက္အပတ္ ေသာၾကာၤ ၆ရက္ ဇန္န၀ါရီလာယူတဲ့... ဒါနဲ႔ နင္တို႔ဒီေန႔ စေနေန႔ေတာင္ဖြင့္တာ ေနာက္အပတ္စေနမဖြင့္ဘူးလားဆိုေတာ့... မဖြင့္ဘူးတဲ့... ဒါဆို ဒီေန႔ဘာလို႔ဖြင့္တာလဲဆိုေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘာေတြျပန္ေျပာမွန္းမသိဘူး...

ေနာက္သတိျပဳရမွာကေတာ့ ေဟာင္ေကာင္က မကာအိုနဲ႔နီးေတာ့ ေန႔ခ်င္းျပန္သြားလို႔ရတယ္... ဒါေပမဲ့ မကာအိုကလဲ သူ႔စနစ္နဲ႔သူဆိုေတာ့ ဗီဇာသီးသန္႔လိုတယ္... ေကာင္းတာက မကာအိုဗီဇာက အဲဒိကိုေရာက္မွ အ၀င္မွာေလွ်ာက္လို႔ရတဲ့ Visa on arrival ဆိုတာရွိတယ္... မကာအို ပိုက္ဆံ ၁၀၀ (စကာၤပူ ေဒၚလာ ၁၆)ေလာက္ပဲက်တယ္... သို႔ေသာ္ ေဟာင္ေကာင္ကေန မကာအိုကို ၁ရက္ခရီး ထြက္လိုက္ျပီးမွ ကိုယ္က ေဟာင္ေကာင္ကို ျပန္၀င္မွာဆိုေတာ့ single entry visa ေလွ်ာက္လို႔မရဘူး... Double visa ေလွ်ာက္ရမယ္ထင္တယ္ဆိုျပီး သံရုံးကလူကိုေမးေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ Double visa ေလွ်ာက္ရမယ္တဲ့... ဗီဇာေၾကးက စကာၤပူ ေဒၚလာ ၅၀ က်တယ္...

ဒီလိုနဲ႔ ဗီဇာလဲရ... ဟိုတယ္လဲ ေသခ်ာ... ေလယာဥ္လဲ ကြန္ဖန္းဆိုေတာ့မွ...

ေဟာင္ေကာင္က H5N1 BIRD FLU ျဖစ္လို႔တဲ့... သူမ်ားသြားမယ္ဆိုျပီး ဟိုတယ္ေတြ ေလယာဥ္ေတြအားလံုးစီစဥ္ျပီးမွ အဲဒါကထျဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ့လဲ အရမ္း serious ေတာ့မဟုတ္တာကတစ္ေၾကာင္း ဟိုေရာက္ရင္ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ျပီး သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္တာကတစ္ေၾကာင္း ေဆးမ်က္ႏွာဖုံးေလးေတြယူသြားျပီး အုပ္ဖို႔စဥ္းစားတာက တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ သြားတာကေတာ့ သြားမွာပါပဲ....

ခုေတာ့ ေဟာင္ေကာင္အေၾကာင္း စုေဆာင္း ရထားလမ္းေျမပံုလဲ ေဒါင္းျပီး Print ျပီး... ေဟာင္ေကာင္ေျမပံုလဲ Print ျပီး... ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကေတာ့ ရွာေလေတြ႔ေလမို႔ ဗ်ာမ်ားေနတုန္းပဲ ဘယ္သြားရမလဲဆိုတာ... ေသခ်ာတာေတာ့ မကာအိုက ၁ရက္ ဘုရားၾကီး (giant Buddha)ရွိတဲ့ ကြ်န္းနဲ႔ အနီးတ၀ိုက္က တစ္ရက္ပဲ... ဒါေတာင္ ၅ညအိပ္ ၆ရက္ခရီးမို႔အခ်ိန္နည္းနည္းရလို႔ေတာ္ေသး...

ေဟာင္ေကာင္ Tourist Attraction

ဒီလိုဒီလိုေတြေၾကာင့္ မေဗဒါတစ္ေယာက္ ခရစ္စမတ္မွာလဲ ခရီးသြားဖို႔ ေရွာ့ပင္းထြက္.. နယူးရီးယားလဲ ေရွာ့ပင္းထြက္... ဟိုေရာက္ရင္လဲ ေရွာ့ပင္းထြက္အံုးမွာကိုပဲ... ခု ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ ေရွာ့ပင္းထြက္ေကာင္းတာ ခရီးသြားဖို႔ဆိုျပီး ၀ယ္လိုက္တာ ဖိနပ္အသစ္ ၃ရံျဖစ္သြားတယ္... အိမ္မွာအစတည္းကရွိတဲ့ ဘုရွ္ၾကီးကိုလဲ ယူသြားခ်င္ေသးတယ္... ေလယာဥ္ကျဖင့္ရတဲ့ ကီလိုက အသြားမွာ ၁၀ကီလိုပဲ... ခုေတာ့ စိတ္နာနာနဲ႔ တခ်ိဳ႕ကို ထားခဲ့မယ္...

ရတဲ့ေဘာနက္စ္ကေတာ္ေတာ္ သံုးလိုက္တာက မ်ားမ်ား ေဘာနက္စ္မရခဲ့ရင္ေတာင္ ဒီေလာက္သံုးျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး... ဒါေပမဲ့လဲ သြားမဲ့သြားေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို အျပည့္ခံစားရေအာင္ ကိုယ္လာခဲ့မည္ ေဟာင္ေကာင္ဆီ.............

ေရာက္တက္ရာရာ (၂) ...

2011-12-19T17:52:00.000+08:00

တစ္ခါတစ္ေလ ေသးေသးဖဲြဖဲြကိစၥေလးေတြ လုပ္ျဖစ္သမွ် စားျဖစ္သမွ်ေလးေတြကိုေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္တယ္... အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကလဲ ပိုစ့္တစ္ခုျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ မမ်ားဘူး... ဒီေတာ့ ေရာက္တက္ရာရာပိုစ့္ေတြျဖစ္လာေရာ...

ျပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာၤေန႔ (၁၆ရက္ ၁၂လ) က အလုပ္ထဲက ကြ်န္မအင္တာဗ်ဴးလာတုန္းက ဗ်ဴးခဲ့တဲ့လူထဲက တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မို႔ ႏွဳတ္ဆက္ပဲြရယ္... အလုပ္အသစ္၀င္တဲ့ ဗိသုကာ အင္ဂ်င္နီယာကို ၾကိဳဆိုပဲြရယ္မို႔ Macpherson Road ေပၚက MingKee Seafoodမွာ ကြ်န္မတို႔ ႒ာနကလူေတြနဲ႔ တျခား႒ာနက တစ္ေယာက္ ၂ေယာက္ဖိတ္ျပီး သြားစားျဖစ္ၾကတယ္...

ဆိုင္စားဖို႔စီစဥ္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္မကို ေရြးခိုင္းတယ္... ကိုယ္က အိမ္မွာစားေနက်ဆိုေတာ့ အျပင္ဆိုင္ေတြသိပ္မသိဘူး... ဒါနဲ႔ အလုပ္ထြက္မဲ့လူကိုပဲ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ဆိုင္ ၃ဆိုင္ေျပာတယ္... Ming Kee Seafood Restaurant ၊ Potien Chinese restaurant ၊ Crystal Jade Restaurantရယ္... အဲဒိ ၃ဆိုင္ကို ေနာက္ထပ္လူကိုျပျပီးေရြးခိုင္းေတာ့ Ming Kee Restaurant ကိုေရြးတယ္... ကိုယ္လဲ ဒါနဲ႔ အားလံုးကို အီးေမးလ္ပို႔လိုက္တာေပါ့ ေနာက္မွ မန္ေနဂ်ာက အဲဒိဆိုင္ဘယ္သူေရြးတာလဲလို႔ တိတ္တိတ္ေလးလာေမးတယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒိဆိုင္က ေစ်းအရမ္းၾကီးတယ္တဲ့... ဒြတ္ခ.... ကိုယ္က အီးေမးလ္ပို႔လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ပဲေရြးသလိုလို... ဒါနဲ႔ ျပန္ေျပာင္းလိုက္ရမလားဆိုေတာ့ ရတယ္ မေျပာင္းနဲ႔ေတာ့တဲ့... ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ သူေ႒းက ေပးေနက်ေလ... ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ေခါက္က သူေ႒းက ဘူးစီးနက္ ထရစ္ (Business Trip) ရွိလို႔လာခ်င္မွလာမယ္ေလ... အဲဒိေန႔က သူေ႒းမလာႏုိင္ဘူး... စားေကာင္းခဲ့သမွ် ေဘလ္လာမွာ မ်က္ခံုးလွဳပ္ေနတယ္... ကိုယ္က ႒ာနမွာရွိသမွ်လူေတြထဲမွာ လစာအနည္းဆံုးနဲ႔ ရာထူးအငယ္ဆံုး (႒ာနမွာ ကြ်န္မအထက္ကလူေတြမွန္သမွ်က Senior Engineer ၊ Manager ၊ Senior Manager ၊ Vice president ၊ Senior Vice president ေတြခ်ည္းပဲေလ)... မိန္းကေလးကလဲ တစ္ေယာက္တည္း... ေသာက္တတ္တဲ့သူလဲမဟုတ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို မေကာက္ရင္ေကာင္းမယ္... ခုထက္ထိေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူးဆိုေတာ့ သူေ႒းရွင္းတယ္ထင္တယ္... အဟိ...

အဲဒိဆိုင္က သူတို႔ စကာၤပူႏုိင္ငံရဲ႕ Prime Ministerေတာင္ ၾကိဳက္လုိ႔ လာစားေလ့ရွိတယ္ဆိုပဲ... ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ သူလာစားတုန္းက ရုိက္ထားတဲ့ပံုကို ခ်ိတ္ထားတယ္... ဆိုင္ကေတာ့ အရမ္းအၾကီးၾကီးလဲမဟုတ္ပါဘူး... ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပါပဲ... ၁၈ေယာက္စာ booked ထားေတာ့ ၂၀ုိင္းရတယ္... စားလို႔ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္...ပထမပဲြ Scallop ကို တျခားေနရာေတြမွာ ညွီလို႔မစားဘူး... အဲဒိမွာေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ေမႊးေနတာပဲ... စားၾကည့္တာေကာင္းတယ္ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ေမ့သြားတယ္... Mushroom and Broccoli ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့စားစားၾကိဳက္တယ္... အရင္က Broccoli ကို မၾကိဳက္ဘူး... ဘယ္လိုကဘယ္လို ဘယ္အခ်ိန္တဲက ၾကိဳက္သြားလဲ မသိလိုက္ဘူး... အဲဒါလဲ မရိုက္ခဲ့ရဘူး...

စားခဲ့တာေတြ သြားရည္က်ေစဖို႔ ရုိက္လာသမွ်...

ဘဲကင္နဲ႔ ၀က္နံရုိး

ပဲသီးေၾကာ္နဲ႔ ေက်ာက္ပုဇြန္

ဂဏန္းၾကာဇံေၾကာ္... အရမ္းေကာင္း

Grouper with superior soya source

ေနာက္ေရာက္တတ္ရာရာက အရင္က JVC ကမ္ေကာ္ဒါ ၂လံုးရွိမေဗဒါမွာရွိတယ္... HD ေတာ့မဟုတ္ဘူး... ဟိုတစ္ေလာက Malaysia, Tioman Resort ကိုသြားလိုက္တာ ပိုေကာင္းတဲ့တစ္လံုး ေရထဲက်ျပီး Hard disk ပ်က္သြားလားေတာ့မသိဘူး... ပါ၀ါေတာ့လာတယ္ Hard disk initializing ဆိုျပီး hang ေနတယ္... အဲဒါလဲ သြားမျပင္ျဖစ္ဘူး... မေဗဒါလဲ ေနာက္ထပ္ ကင္မ္ေကာ္ဒါ HD တစ္လံုးေလာက္လိုခ်င္ေနလို႔ အဲဒိအေၾကာင္းေတြ လိုက္ဖတ္ေနတာၾကာျပီ ဒါေပမဲ့လဲ ၀ယ္ဖို႔က်ျပန္ေတာ့လဲ မွားမွာစိုးလို႔ မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး... ဒီဇင္ဘာ၁ရက္ေန႔က ဒီလိုပဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လိုက္လုပ္ရင္း Amazon.com မွာ Canon Vixia M41 ကို ေစ်းေတာ္ေတာ္သက္သက္သာသာနဲ႔ေတြ႔တယ္... ပရုိမိုးရွင္းတဲ့ေနာက္ေန႔ဆိုပရုိမိုးရွင္းျပီးျပီ...ေအာက္ကေ၀ဖန္ေရးေတြဖတ္ၾကည့္ေတာ့လဲ သံုးစဲြသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေကာင္းတယ္ေျပာတယ္...ဖတ္ေနက် www.camcorderinfo.com မွာရွာၾကည့္ေတာ့လဲ သူကေနာက္ဆံုးေပၚေမာ္ဒယ္မို႔ ရီဗ်ဴးေရးထားတာမရွိဘူး... သူ႔ေရွ႕ေမာ္ဒယ္ M40 အတြက္ပဲရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ ေျပာပံုအရ Canon M series ၃ခုရွိတာမွာ အားလံုးနီးပါးတူတူပဲ မန္မိုရီအတြင္းမွာပါတာ မပါတာပဲကြာတယ္တဲ့... ေနာက္ဆံုးေမာ္ဒယ္ M41 ကေတာ့ Internal Memory 32G နဲ႔ EVF (Electronic View Finder) ပါတာပိုတယ္တဲ့...

ဒါနဲ႔ ဒီေလာက္ေစ်းသက္သာတာ အသစ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား... Amazon.com က US ကိုပဲေရာင္းတာ အာရွကိုေရာင္းရဲ႕လား ... Shipping ေၾကးကဘယ္ေလာက္လဲ စတာေတြကို သိခ်င္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက Add to cart ကိုႏွိပ္ျပီးၾကည့္ရင္ ေပၚရင္ေပၚမွာေပါ့တဲ့... ဒါနဲ႔ အင္း... ၀ယ္ေတာ့မ၀ယ္ဘူး သိခ်င္လို႔ လုပ္ၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ႏွိပ္တယ္... ဒီေတာ့ Register လုပ္ခိုင္းတယ္...ဒါနဲ႔လုပ္လိုက္တယ္..ရက္ဂ်စ္စတာလုပ္ေတာ့ခရက္ဒစ္ကဒ္အင္ဖိုေတာင္းတယ္... ၀ယ္ေသးတာမွမဟုတ္တာ Gmarket လိုပဲေနာက္ဆံုးက်ရင္ထပ္ေမးမွာပဲဆိုျပီး ခရက္ဒစ္ကဒ္ကိုျဖည့္လိုက္တယ္... အဲဒိထိလဲ ကိုယ္သိခ်င္တာကို မသိေသးေတာ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္လဲ ႏွိပ္လိုက္ေရာ "your ordered has been successful" ဆိုျပီးျပေရာ...

"ဘုရားၾကီးငုတ္တုတ္... ဒုကၡပဲ...၀ယ္မိသြားျပီ..." ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမေတာ့ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းပဲ... ၀မ္းသာတာက လိုခ်င္ေနတဲ့ ကမ္ေကာ္ဒါကို ၀ယ္ျဖစ္သြားလို႔... ၀မ္းနည္းတာက ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလားဆိုျပီးေၾကာက္တာ...မလိုခ်င္ရင္ေတာ့ orderျပန္ cancel လုိက္လို႔ရပါတယ္...ဒါေပမဲ့ေစ်းကကမ္နဴးဆိုဒ္ေပၚမွာေရးထားတာထက္ေတာင္ တကယ္သက္သာတာ... ဒါေပမဲ့ ပစၥည္းက 2nd hand မဟုတ္ဘူး အသစ္ပဲ... ခရစ္စမတ္မတိုင္ခင္ရမယ္လို႔ေျပာပင္မဲ့ ေစာရခဲ့ပါတယ္ ျပီးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဟူးေန႔(၁၄ရက္ေန႔)ကေရာက္တယ္... ျမန္ေတာ့ျမန္တယ္... ျမန္ဆို Express Delivery က USD 16.50 ေပးထားရတယ္ေလ... (အဲဒါလဲ ႏွိပ္ရင္းနဲ႔ ေအာ္တိုျဖစ္ေနတာ).....

ျပီးခဲ့တဲ့ စေန တနဂၤေႏြကို အျပင္ထြက္ျပီး အဲဒိကင္မရာစမ္းၾကည့္တယ္... သိပ္ေတာ့ မကြ်မ္းက်င္ေသးဘူး ဒါေပမဲ့ပံုအရည္အေသြးေရာ Focus လုပ္တာေရာ အထူးသျဖင့္ ေမွာင္တဲ့အခ်ိန္မွာရုိက္တဲ့အခါမွာ ပံုအရည္အေသြးတျခားကင္မရာေတြထက္ ေကာင္းတာကို သေဘာက်တယ္...

ရပါျပီ... သူေရာက္ပါျပီ... ေပ်ာ္တယ္ေဟ့...

ပိုက္ဆံကို လက္ေခ်ာင္းေလးမွားႏွိပ္မိတာနဲ႔ကုန္သြားလို႔ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ေနပင္မဲ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ မထင္မွတ္ထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္အသစ္က Bonus ရတယ္... ေဘာနက္စ္ဆိုတဲ့ အရာၾကီးကို အလုပ္လုပ္လာတဲ့သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဘယ္ကုမၺဏီမွာမွ မရခဲ့ဖူးဘူး... ၁၃လေဘာနက္စ္ကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္... ၀င္တာမွ ၄လပဲရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ခုလိုေပးတဲ့အတြက္ အရမ္းေက်နပ္မိသလို အလုပ္ကိုၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ လုပ္ေပးခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္... (မနက္ဖက္အိမ္ကေန အလုပ္သြားရမွာ ပ်င္းတာကလဲြလို႔)... ေဘာနက္စ္၀င္တာနဲ႔ ၀င္တဲ့ေငြလက္မွာ ပူေအာင္ေတာင္ မကိုင္ခင္ပဲ... ခရီးထြက္ဖို႔ ဟို၀က္ဆိုဒ္၀င္ၾကည့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းေတြေလွ်ာက္ၾကည့္... ဘယ္ႏုိင္ငံသြားရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနမိတယ္... ေလာေလာဆယ္စိတ္ထဲေရာက္ျပီး သြားဖို႔ထိ ၾကံရြယ္မိတာက... ေဘဂ်င္း ၊ ထိုင္၀မ္ နဲ႔ ၾသစီ... ေဘဂ်င္းက ပရိုမိုးရွင္းေတြ႔လို႔ ဒါေပမဲ့ ၁ေယာက္တည္းလဲမသြားခ်င္ဘူး ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ၂ေယာက္လံုးစားရိတ္က်ေတာ့လဲ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းမတတ္ႏုိင္ဘူး ဒီေတာ့ ေမေမက ဟိုတစ္ေခါက္က ကိုရီးယား ရွန္ဟိုင္းပို႔ျပီးျပီဆိုေတာ့ ေဖေဖ့ကို ေဘဂ်င္းပို႔ေပးမလားလို႔ စဥ္းစားျဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ပရိုမိုးရွင္းက ျပီးသြားတာေရာ... ခုေလာေလာဆယ္မွာ ေဘဂ်င္းက ေရခဲမွတ္ျဖစ္ေနလို႔ ေစ်းခ်တာဆိုတာၾကားေတာ့ မသြားေတာ့ပါဘူး...

ထိုင္၀မ္သြားဖို႔ၾကည့္ျဖစ္တယ္... သူငယ္ခ်င္းဟိုမွာရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ အားလားမအားလားမသိ ဒုကၡေပးဖို႔ စိုးရြ႔ံေနတယ္... သူ႔အိမ္မွာတည္းလို႔ရတယ္ေတာ့ေျပာတယ္... တစ္ေယာက္တည္း ဟိုတယ္မွာမေနရဲပင္မဲ့ သူ႔အိမ္မွာတည္းဖို႔လဲ အားနာတယ္... သူ႔အိမ္နဲ႔နီးနီးေလာက္က ေစ်းခပ္ေပါေပါ ဟိုတယ္ျဖစ္ျဖစ္ Guest House ျဖစ္ျဖစ္ရွိရင္ေကာင္းမယ္... ေစ်းသက္သာရင္ေတာ့ ေဖေဖေရာ ေမေမေရာကို ေခၚသြားမယ္... ဒါနဲ႔ ထိုင္၀မ္မွာ ေစ်းသက္သက္သာသာ တည္းလို႔ရတဲ့ေနရာရွိရင္ အၾကံေပးၾကပါအံုး... သိခ်င္ပါတယ္... ေက်းဇူးမေမ့...

အလုပ္သစ္မစခင္ အားတဲ့ ၂ပတ္ေလာက္ ၾသစီသြားလည္မယ္လို႔ ေဖ့ဘြတ္မွာေအာ္တယ္... အဲဒိမွာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားၾကီးရွိတယ္... ၁ေယာက္မွစီကမွ အသံျပန္မၾကားဘူး... ၁ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွေရာက္တဲ့သူဆီက ျပန္စာလာတယ္... လာလည္တဲ့... ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လာလည္ခ်င္တာပါ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ရတာၾကာတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားခ်င္တယ္... သူတို႔ ကိုယ့္အတြက္ ၁ပတ္ေလာက္အားေပးရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့... အိမ္မွာတည္းလို႔ မေျပာလဲစိတ္မဆိုးဘူး နားလည္တယ္... ဒါေပမဲ့ ၾသစီမွာ တည္းခိုဖို႔သက္သာတဲ့ သန္႔တဲ့ဟိုတယ္ေတာ့ သိခ်င္တယ္...

ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ခရစ္စမတ္Mode အတြက္ လက္သည္းနီ အျဖဴနဲ႔ အနီမွာ အစိမ္းအလက္လက္လိုင္းေလးေတြနဲ႔ ဆုိးထားတာ....

My Birthday is coming in 2 months ... လတ္တေလာ My Birthday wish List... (နီးမွထပ္တိုးမယ္... ဟဲ... ဟဲ)

Scariest Roller Coaster I've ever ride (or) Japan Trip Day 6

2011-12-14T20:27:00.000+08:00

မေရးတာၾကာေနမွ ဆက္လိုက္ပါအံုးမယ္... ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပၚသြားတာကေတာ့ မေန႔က Tokyo Dome နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ရာက အဲဒိက ကြ်န္မတစ္သက္စီးဖူးသမွ် ရိုလာကိုစတာထဲမွာေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးရုိလာကိုစတာအေၾကာင္းကို ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသြားပါတယ္...

29 OCT 2008 (Day 6)

ကြ်န္မရဲ႕ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ၆ရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ ကြ်န္မ Research ရွာလာတဲ့အထဲကျမိဳ႕တြင္းတုိက္ကို ေဖာက္ေဆာက္ထားတဲ့ ျမိဳ႕လည္ေကာင္က ရုိလာကိုစတာကို သြားဖို႔စီစဥ္ထားပါတယ္... ကြ်န္မရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း အလုပ္ရွိတာေၾကာင့္ မလိုက္ႏုိင္ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မကလဲ (၁၀)ရက္တည္းေနမွာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ်ရမွာပါ... ၅ရက္ေျမာက္ေန႔ညက အရင္က ဂ်ပန္ကေနဘေလာ့ေရးတဲ့ မယ္ဂုမိနဲ႔ ဆက္သြယ္ျဖစ္ပါတယ္... သူက ေနာက္ေန႔အားတဲ့အတြက္ သူလိုက္ပို႔ေပးႏုိင္ေၾကာင္းနဲ႔ ကြ်န္မတို႔လဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္... မနက္မွာ ရွင္းဂ်ဳကု ဘူတာရုံ (စကၤာပူက ေအာ့ခ်က္လိုပဲ interchange နဲ႔ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ ေရွာ့ပင္းေမာေတြရွိတဲ့ဘူတာရုံ) မွာေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားပါတယ္... အဲဒိမွာ ဂ်ပန္ေရာက္ေနသူေတြ ရထားခ်ိန္ေျပာရင္ တစ္မ်ိဳးေလး ထူးျခားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္... ဘာလဲဆိုေတာ့.. ကြ်န္မသိသေလာက္ ဂ်ပန္က ရထားေတြက ၂မိနစ္ျခားတစ္ခါေလာက္လာတယ္... စကာၤပူက ရထားေတြထပ္ေတာင္ စိတ္ေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမေမေရာ... မယ္ဂုမိေရာက ရထားခ်ိန္ေတြကိုေျပာရင္ အတိအက်ေျပာတယ္... ဥပမာ။ ။မနက္ ၈နာရီ ၄၇ မိနစ္ရထားကို စီးလာရင္ ဟိုကို ၉နာရီ ၃မိနစ္မွာေရာက္မယ္... ကြ်န္မၾကားရတာ နည္းနည္းေခါင္းရွဳပ္သြားတယ္... ဘာလို႔ မိနစ္ေတြ အတိအက်ေျပာေနရတာလဲ ပထမရထားလြတ္ေတာ့လဲ ေနာက္ထပ္ရထားက ၂မိနစ္ေနရင္လာမွာပဲဟာ... ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာေတြမွာ (ေတြ႔ခဲ့ေသာ သူမ်ားကို ခ်ံဳငံု၍ေျပာသည္) အဲဒိလို ေျပာတဲ့အက်င့္ရွိေနတာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ရွိရမယ္...

မနက္ေရာက္ေတာ့ ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာကို ခ်ိန္းထားခ်ိန္ထက္ ကြ်န္မ ေစာေရာက္ခဲ့ပါတယ္... မယ္ဂုမိကို ေစာင့္ရင္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့... လူေတြကေတာ့ တအားရွဳပ္ပါတယ္... Udon ေခါက္ဆဲြဆိုင္ေလးေရွ႕မွာ ရွဳပ္ေနတဲ့ လူေတြကိုေငးရင္း တစ္ေယာက္ထဲ ဗီြဒီယိုရုိက္လိုက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္လိုက္လုပ္ေနပါတယ္... ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မယ္ဂုမိလို႔ထင္ရတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ပါတယ္ (ဂ်ပန္မေလးပံုစံမ်ိဳးပါပဲေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ အက်ီၤအျဖဳလက္ရွည္မွာ အနီေရာင္ ကုတ္လက္ျပတ္ေလးထပ္ထားပါတယ္)... ကြ်န္မက သူမကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး.. သူမဘေလာ့မွာ သူမဓာတ္ပံုမတင္ပါဘူး... ကြ်န္မကိုေတာ့ျမင္ဖူးပါတယ္... သူလဲ အနားလာ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ ၂ေယာက္မ်က္လံုးခ်င္းစံုေတာ့မွ "မေဗဒါ လား" ဆိုျပီး ဆံုုျဖစ္ၾကတယ္... oversea က ဘေလာ့ဂါနဲ႔ေတြ႔တာ ပထမဆံုးပါပဲ...

သူကလဲ ကိုယ့္နာမည္အရင္းေျပာျပလိုက္ပင္မဲ့ သူအက်င့္ပါျပီးသားျဖစ္တဲ့ မေဗဒါ မေဗဒါ ဆိုျပီးပဲေခၚေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ တစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္... ကိုယ့္ကို ဘေလာ့ေပၚမွာ မေဗဒါဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနသားက်ေနပါေစ အျပင္မွာ မေဗဒါဆိုျပီး တြင္တြင္ေခၚခံရတာ အဲဒါ ပထမဆံုးပါ... ကိုယ့္ဘာကိုယ္လဲ ျပံဳးမိပါတယ္... သူ႔နာမည္ကိုေတာ့ မယ္ဂုမိလို႔ပဲသိပါတယ္... သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မေဗဒါလဲ အျမဲအားကိုးတဲ့ေျမပံုကို သိမ္းျပီး သူ႔ေနာက္ပဲလိုက္ပါေတာ့တယ္... ဒါနဲ႔ Tokyo Dome ကို သူသြားတတ္တယ္ဆိုျပီး ဦးေဆာင္သြားပါတယ္...

ရွင္းဂ်ဳကု ဘူတာက interchange သေဘာမ်ိဳးဆိုေတာ့ လိုင္းေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္... စကာၤပူထက္ ၈ဆေလာက္ပိုမ်ားတဲ့ လိုင္းေတြပါ... မရွိဘူးဆို ကြ်န္မအထင္ ပလက္ေဖာင္ ၄ခု ( ၁ခုမွာ ရထား ၂ဖက္ရပ္လို႔ရေတာ့ ၈ လမ္းေလာက္) ရွိပါတယ္... ေျမေအာက္မွာကတည္းက ကိုယ္တက္မဲ့ ပလက္ေဖာင္းကို မွန္ေအာင္တက္ရပါတယ္... အဲဒိေန႔ရမွ တိုက်ိဳရဲ႕ ရထားခ်ိန္ေတြကို ပညာရလိုက္တာကေတာ့ ေရွ႕ကေျပာခဲ့သလို ရထားလိုင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အျပင္တခ်ိဳ႕ပလက္ေဖာင္းေတြက အခ်ိန္ေပၚမူတည္ျပီး သြားတဲ့ ေနရာကဲြတတ္ပါေသးတယ္တဲ့... ယခု ဆိုက္တဲ့ ရထားက ဒီေနရာကို သြားတာဆိုရင္ ေနာက္ဆိုက္မဲ့ ရထားက ပလက္ေဖာင္းတူေပမဲ့ သြားတဲ့ေနရာမတူပါဘူးတဲ့... အဲဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကလူေတြကရထားခ်ိန္ကိုအတိအက်ေျပာတာပါတဲ့...ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့၁စီးလြတ္သြားရင္ ေနာက္ဆက္တိုက္ေျပာင္းစီးရမဲ့ အစီးေတြနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္လြတ္ျပီး အလုပ္ေနာက္က်တတ္လို႔ပါတဲ့... (အဲလိုေျပာတာပဲ မွားရင္လဲ ျပင္ေပးေနာ္)

မေဗဒါနဲ႔ မယ္ဂုမိလဲ စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ျပီး သူေခၚတဲ့ ရထားေပၚတက္စီး... ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ျမိဳ႕ျပင္လိုလို ဘာလိုလို လယ္ကြင္းေတြ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြကို ေတြ႔လာေတာ့မွ မယ္ဂုမိက သူမ ရထားမွားစီးမိမွန္းသိတယ္... ဒြတ္ခပဲ..နယ္ခံကိုအားကိုးမိကာမွ သြားခ်င္တာက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္... ေရာက္သြားတာက ျမိဳ႕ျပင္... ကြ်န္မက လက္ဆဲြေတာ္ ရထားေျမပံုၾကီးကို ထုတ္ၾကည့္မယ္ေျပာေတာ့ အမိက မၾကည့္ပါနဲ႔ ရွက္စရာၾကီးတဲ့... သူေမးၾကည့္မယ္ဆိုျပီး... ေရာက္တဲ့ မွတ္တိုင္ဆင္း ဘူတာက တာ၀န္ရွိသူကို သူက ဂ်ပန္လိုေမး... ဒီေတာ့မွ အေစာကေျပာခဲ့သလိုပဲ ပလက္ေဖာင္းတူေပမဲ့ အခ်ိန္ေပၚမူတည္ျပီးသြားတဲ့ေနရာမတူတဲ့ ရထားကိုတက္စီးမိတာ... ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ေ၀းေနျပီ... ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေကာင္းတယ္ရွင့္... ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ရထားမွားစီးတာကို မယ္ဂုမိကျပန္အမ္းေငြ (Refund) ျပန္ေတာင္းေတာ့ ေပးတယ္ရွင့္... စကာၤပူမွာ ဒါမ်ိဳးမရဘူး ျဖတ္ဖို႔ပဲသိတယ္... ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ရထားကေတာ့ စကာၤပူရထားထက္ ေစ်းပိုၾကီးတယ္...

ဒါနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိတဲ့ ေရာက္ေနတဲ့ ဘူတာမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရုိက္... မယ္ဂုမိကို ယံုစားမိလို႔ လမ္းမွားေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္မယ္လို႔ သူ႔ကိုေနာက္ေနေသးတယ္... ဟတ္ဟတ္.. (၃ ႏွစ္ေက်ာ္မွ တင္ျဖစ္ေတာ့တယ္)... ဒါေပမဲ့လဲ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ပါ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာကို ေရာက္လို႔ မေဗဒါကေတာ့ လမ္းမွားမွား မွန္မွန္ အေတြ႔အၾကံဳအသစ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ...


၀ဲ - ဘူတာရုံအမွားတြင္ ယာ - Suido Bashi ဘူတာကထြက္ရင္ေတြ႔ရတဲ့ အေဆာက္အဦး...

ဒါနဲ႔ ရထားကို ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာကို ျပန္စီး ရထားျပန္ေျပာင္းလိုက္ရပါတယ္... JR CHUOU Line ကို စီးရင္ SUIDO BASHI ဆိုတဲ့ ဘူတာမွာဆင္းရမွာပါ... အဲဒိက ထြက္လိုက္ျပီး ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႔ (ထင္တာပဲ ၃ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး... ေဘးက လူေမးၾကည့္ေနာ္) ၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔ Tokyo Dome
ကိုေရာက္ေရာ.... မေဗဒါဂ်ပန္သြားတဲ့အခ်ိန္က Halloween နီးေနေတာ့ Halloween အျပင္အဆင္ေလးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္တယ္...ျပီးေတာ့ မလာခင္ကတည္းက စီးခ်င္လွပါေသာ ေၾကာက္စရာ့ Thunder Dolphin Roller Coaster ကို စီးဖို႔လက္မွတ္ေမးေတာ့ အဲဒါ တစ္ခုတည္းအတြက္ ယမ္း ၁၀၀၀ ပါ စကာၤပူ ၁၆ ေဒၚလာေလာက္ပဲက်မွာပါ... ေစ်းမဆိုးဖူးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္... အဲဒိနားမွာ အဲလို စီးစရာ Attraction ၅ ခုေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္... အားလံုးကို Package နဲ႔၀ယ္ရင္ေတာ့ တစ္ခုခ်င္း၀ယ္စီးတာထက္ သက္သာပါတယ္... ေစ်းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ... ဒါေပမဲ့ မယ္ဂုမိက မစီးရဲေတာ့ အေဖာ္မရွိတာနဲ႔ Thunder Dolphin ကို ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာကာ တစ္ေယာက္တည္း စီးဖို႔၀ယ္ခဲ့ပါတယ္... (ရွာခဲ့တဲ့ ဒုကၡအတြက္ေတာ့ စီးေနတဲ့အခ်ိန္ကလဲြလို႔ ယခုအခ်ိန္မွာ ေနာင္တမရပါဘူး) ... ဒီေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ပဲ ဒူးတုန္တုန္နဲ႔ တက္သြားတယ္... ၁သက္မွာ ၁ခါေလာက္စီးဖူးရင္ေတာ္ျပီ... အေတြ႔အၾကံဳေပါ့...

Thunder Dolphin အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေျပာျပခ်င္ပါတယ္...
ဒီ ရုိလာကိုစတာဟာ ကမာၻမွာ ဆ႒မေျမာက္ (6th tallest continues roller coaster) အျမင့္ဆံုး ရုိလာကိုစတာျဖစ္ပါတယ္...
အျမင့္ - ေပ ၂၆၂ (မီတာ ၈၀) အထိျမင့္ပါတယ္ (ဂ်ပန္မွာ အျမင့္ဆံုး)
(Source - http://listverse.com)
အရွည္ - ေပ ၃၅၀၀ (၁၁၀၀ မီတာ) ရွည္ပါတယ္..
အရွိန္ - ၁ နာရီ ၁၃၀ ကီလိုမီတာ ႏွဳန္း (81 mph). (ဂ်ပန္မွာ အျမန္ဆံုး)
(Source-http://listverse.com)
စုစုေပါင္း ၾကာခ်ိန္ - ၁မိနစ္ ၃၀ စကၠန္႔
အမတ္ဆံုး ေဇာက္ - ၈၀ ဒီဂရီ
တစ္စီးကို တဲြ ၆တဲြပါျပီး ၂ေယာက္တစ္တဲြထိုင္လို႔ရလို႔ တစ္ၾကိမ္မွာ ၂၄ ေယာက္ အမ်ားဆံုးစီးလို႔ရပါတယ္...
စတင္ဖြင့္လွစ္တဲ့ ရက္ကေတာ့ - 5/1/2003

လမ္းတည္ေဆာက္ပံု - တိုက္မ်ားၾကား၊ LaQua အေဆာက္အအံုကို ေဖာက္ထြက္ကာ ကမာၻ႔ ပထမဆံုး Centerless Ferris Wheel ျဖစ္တဲ့ BigO ရဲ႕ အလယ္ကေန ျဖတ္သြားပါတယ္... (BigO ကလဲ အဲဒိက Attraction တစ္ခုပါပဲ... စကာၤပူ Flyer လို ရဟတ္ၾကီးပါ ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတာက သူက အလယ္မွာ ေထာက္ကန္ထားတဲ့ ေနရာမပါပဲ ေဆာက္ထားတဲ့ ကမာၻ႔ ပထမဆံုး ခ်ားရဟတ္ျဖစ္ပါတယ္)...
(info source - wiki and rcdb.com)

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အဲဒိေန႔က လူသိပ္အမ်ားၾကီးမရွိပါဘူး... ဒီလိုပဲ လူနည္းေလ့ရွိလားေတာ့ ကြ်န္မ မသိပါ... လူနည္းေတာ့လဲ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲဆိုျပီး စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားရျပန္ပါတယ္... ၀င္လိုက္တာနဲ႔ တစ္သုတ္အျပီးမွာ ကြ်န္မတို႔ အသုတ္အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္... ကိုင္ထားတဲ့ အပိုပစၥည္းေတြအတြက္ ေလာ္ကာထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့ရပါတယ္... ဦးထုပ္တို႔ မာဖလာတို႔ လက္ကိုင္ပ၀ါတို႔ကအစ ၀တ္လို႔မရပါဘူး... (ဆံပင္တုစြပ္ထားရင္လဲ ခြ်တ္ခဲ့ရမယ္ထင္တယ္ Safety အတြက္ပါ) ဂ်ပန္ရဲ႕ Amusement service ကို ၾကိဳက္တဲ့အထဲမွာ အုပ္စု မတူရင္ ဇြတ္အတင္း တူတူမထိုင္ခိုင္းပါဘူး... သီးသန္႔ေပးပါတယ္... ကြ်န္မက တစ္ေယာက္ထည္းလာေတာ့ တစ္ကိုယ္ထီး ေနာက္ဆံုးတဲြမွာထိုင္ရပါတယ္... ကြ်န္မလိုပဲ တစ္ေယာက္တည္းသမားေတြကိုလဲ ေရွ႕တဲြေတြမွာ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ...

စတင္တက္ပါျပီ...

ကြ်န္မတို႔ယာဥ္ၾကီးစအထြက္မွာအဲဒိကအလုပ္သမားေတြကေရွ႕တန္းသြားေတာ့မယ္ရဲေဘာ္ေတြကို အျပံဳးနဲ႔ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ယာဥ္က အျမင့္ဆံုးေနရာကို စတင္တက္ပါေတာ့တယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မစီးမိတာ မွားျပီဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး ဘယ္အရာတက္စီးစီးရတတ္တဲ့အက်င့္အတိုင္းေနာင္တရေနပါျပီ... အရမ္းေၾကာက္လြန္းျပီးႏွလံုးေရွာ့ျဖစ္မွာကိုယ့္ကိုကိုယ္စိုးရိမ္လို႔ မနည္းစိတ္ကို ၀င္သက္ထြက္သက္ျပန္မွတ္ ခါးပတ္ေတြ အကာေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္စစ္ေစး လံုျခံဳတယ္ စိတ္ခ်ရတယ္ ခိုင္တယ္ ဂ်ပန္လုပ္ သဗၺဳေဒၶကို ၃ေခါက္ေလာက္ အျမန္ရြတ္... "အားတင္းထား ခုခ်ိန္မွေတာ့ ျပန္ဆင္းလို႔လဲရေတာ့၀ူး.. ဘာမွ ျဖစ္ဘူး ဘာမွျဖစ္ဘူး" ဆိုျပီး နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားေပးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ကေျပသြားတယ္... ကုန္းကလဲ အျမင့္ၾကီးဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ ေအာက္ကိုၾကည့္ရင္ေတာ့ တိုက်ိဳျမိဳ႕ၾကီးကို ဟာလာဟင္းလင္းကေနျမင္ေနရသလိုပဲ... ငါဒီအျမင့္ကေနျပန္က်မွာပါလားဆိုတာစိတ္ထဲေရာက္လာေတာ့ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မ်က္လံုးကိုပိတ္မိလိုက္တယ္...

မေဗဒါ ေနာင္တရေနေလာက္တဲ့ ေနရာပါ...

အျမင့္ဆံုးနားေရာက္ေတာ့ မ်က္လံုးလဲ မဖြင့္ရဲဘူး ဒါေပမဲ့က်ေတာ့မလား က်ေတာ့မလားသိခ်င္ေတာ့ ခိုးၾကည့္မိတယ္... စကၠန္႔ပိုင္းတင္ပဲ ငရဲခန္းစပါျပီ........ က်ပါျပီ...ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ အက်က ၈၀ ဒီဂရီသာေျပာတယ္ အတြင္းပိုင္းကို ၀ိုက္၀ုိက္ၾကီးျဖစ္ေနေတာ့ ေရွ႕ကရထားလမ္းကို မျမင္ရပဲ ကိုယ္ကထိုင္ခံုနဲ႔မထိပဲ ၾကြတက္ေနပါတယ္... ကိုယ္ကိုသိုင္းထားတဲ့ ဂိုင္းေတြကို ေက်ာ္ျပီး ေခါင္းျပဴၾကည့္ရင္ တိုးတဲ့ေလေၾကာင့္ဇာတ္ကိုမနည္းျပန္ထိမ္းျပီးသိုင္းထားတဲ့ဂိုင္းေတြထဲကိုျပန္၀င္ေနလိုက္ရပါတယ္... မ်က္လံုးကို လံုး၀ဖြင့္မၾကည့္ရဲေသာ္လဲ ငါဖြင့္မၾကည့္ရင္တန္ဘူးဆိုျပီး တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ၾကိဳးစားျပီးဖြင့္ပါတယ္...ေလကေအးေအး အရွိန္ကျပင္းျပင္းဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္လံုးကိုလာရုိက္တဲ့ေလက ေက်ာက္စရစ္ခဲ့ေသးေသးေလးေတြလာစင္ေနတဲ့အတိုင္း စစ္ကနဲ စစ္ကနဲနဲ႔ မ်က္လံုးေတြလဲ ေျခာက္ျပီးစပ္လာပါတယ္...(မ်က္ကပ္မွန္တပ္သူမ်ား သတိျပဳရန္)... ကြ်န္မလဲ အဲဒိတုန္းက မေတာက္တေခါက္နဲ႔ မ်က္ေတာင္တုတက္လာေတာ့ ကြ်န္မမ်က္ေတာင္တုၾကီမ်ား ႏွဖူးတပ္ကပ္ေနျပီလားဆိုျပီးစိုးရိမ္စိတ္ျဖစ္ရပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာဒါေတြကိုသိပ္ပူေနလို႔မရပါဘူး... အသက္ေတာင္ဘယ္နားကထြက္ရမွန္းမသိလို႔ထင္တယ္ျပန္၀င္သြားတာ... ဒီလိုနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးျပီးေၾကာက္ရတဲ့ မဟာငရဲခန္းအေတြ႔အၾကံဳၾကီးကို ၁မိနစ္ ၃၀စကၠန္႔ ဘ၀ခရီးလမ္းလိုျမင့္တခါ နိမ့္တလွည့္ခံစားျပီေနာက္မွာ ေအာင္ျမင္စြာပဲ ပန္းတိုင္ကို ျပန္ေရာက္ပါတယ္... ဒါေၾကာင့္ ရိုနမ္ကင္းတင္းက "Life is a roller coaster" လို႔ သီခ်င္းဆိုထားတာျဖစ္မယ္...

ဘာမွမတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး... က်ျပီ.....

နိမ့္တခ်ီ ျမင့္တလွည့္ အေဆာက္အဦးမ်ားၾကား....

BigO ကို တေစာင္းၾကီးျဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္....

မေဗဒါ နာမည္မတပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကေတာ့ ဒီ ၀က္ဆိုဒ္က ယူထားတာပါ.. http://rcdb.com/1845.htm?p=0
(The photo without watermark with my site name are taken from rcdb.com )

ပန္းတိုင္မွာေတာ့ အေစာက ကြ်န္မတို႔ကို တာ့တာ ျပလိုက္တဲ့အလုပ္သမားေတြက သတိျပန္လည္ေအာင္ အျပံဳးနဲ႔ လက္ခုပ္ေတြတီးျပီးၾကိဳေနပါတယ္... "ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ငါမေသဘူး"... ကမာၻ႔ အျမင့္ဆံုး နံပါတ္ ၆ ရုိလာကိုစတာၾကီးကို ငါေအာင္ျမင္စြာစီးဖူးလိုက္ျပီ... ငါလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္ျပီ... ကမာၻ႔ အျမင့္ဆံုး ၁ ကေန ၅ ကို စီးဖို႔ေတာ့ ခုထက္ထိစိတ္ကူးမရွိဘူး... ခုထက္ထိေတာ့ မစီးရဲေသးဘူး...(ဒါေပမဲ့ ေတြ႔ရင္လဲ ေနာင္တေတြတပိုက္ၾကီးနဲ႔ ယာဥ္ေပၚတက္မိအံုးမယ္ထင္ပါတယ္... Thunder Dolphin ျပီးေတာ့ ရိုလာကိုစတာ မစီးေတာ့ဘူးဆံုးျဖတ္ခဲ့ပင္မဲ့ ကိုရီးယား Everland ေရာက္ေတာ့ T-Express wooden roller coaster ကို ေနာင္တေတြတပိုက္ၾကီးနဲ႔ တက္စီးလိုက္ပါေသးတယ္... ေနာက္ၾကံဳမွေျပာျပမယ္ေနာ္)...

With Thunder Dolphin and with Tokyo Dome stadium

ကိုယ္တိုင္ရုိက္ Thunder dolphin ပံု


အေပါက္ထဲကထြက္လာျပီ...

သူမ်ားေတြက အဲဒါမ်ိဳးေတြစီးမယ္ဆို အစားအမ်ားၾကီးမစားရဲဘူး အစာမေၾကပဲ အံထြက္မွာစိုးလို႔တဲ့... ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ဗိုက္မျပည့္ပဲ စီးလို႔မရဘူး... မေအာ္ပဲစီးလို႔မရဘူး... အဲလိုစီးရင္ ကတုန္ကရင္နဲ႔မူးတတ္တယ္... မိသားစုနဲ႔သြားရင္ ေမေမဆို မုန္႔အဆင္သင့္နဲ႔ေစာင့္ေနရတယ္ ကြ်န္မမူးရင္ေကြ်းဖို႔... သူမ်ားေတြေလွာင္မွာစိုးလို႔ မတ္တပ္ျပန္ရပ္ျပီး ထားခဲ့တဲ့ မာဖလာေလးျပန္သြားယူ... ေျခေထာက္နဲ႔ဒူးေတြတုန္ေနေသးတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲသိတယ္... အဆင္းမွာ အိ္မ္သာအျမန္၀င္ျပီး မ်က္ေတာင္တုကို ၾကည့္ေတာ့ ႏွဖူးေတာ့ တပ္မကပ္ေနပါဘူး ဒါေပမဲ့ တ၀က္ကကြာျပီးလန္ေနတာေတြ႔ေတာ့ အကုန္ျဖဳတ္လိုက္ရတယ္... (ရွက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း... ခုခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမျဖစ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူ...)

ဂ်ပန္ KFC

ေအာက္ေရာက္ေတာ့ မယ္ဂုမိကိုအျမန္ တစ္ခုခုစားရေအာင္ တစ္ခုခုစားမွျဖစ္မယ္ဆိုျပီးေမးေတာ့... သူက ဘာစားမလဲေမးတယ္... ကြ်န္မကလဲ ဂ်ပန္စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမၾကိဳက္ေတာ့ မၾကိဳက္တဲ့အစာျဖစ္မွာစိုးလို႔ အလြယ္ဆံုးနဲ႔ အေသခ်ာဆံုး... KFC ရိွလားလို႔ေမးျပီး အဲနားက KFC ဆိုင္ကိုသြားစားၾကတယ္... စကာၤပူလိုပဲ set မွာ အစံုပါမယ္ထင္တာ... ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ အေအးပဲပါတယ္... Coleslaw တို႔ Mash potatoes တို႔မပါဘူး... ၾကက္ေၾကာ္ေလးကလဲ ေသးေသးေလး ၂တုန္းပဲပါတယ္... KFC မွာေတာ့ မေလးရွားမွာစားရတာ အေကာင္းဆံုးပဲ... ၾကက္သားတုန္းၾကီးေတြ အၾကီးၾကီး... စကာၤပူနဲ႔ မေလးရွားကေတာ့ သိပ္မကြာပါဘူး... မ၀လုိ႔ အားလူးေၾကာ္ေတြထပ္၀ယ္ရတယ္... အဲဒိမွာမယ္ဂုမိနဲ႔ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလးထိုင္ျပီးစကားေတြေျပာ ဗီြဒီယိုေတြရုိက္ျဖစ္တယ္ ေရပန္းအလွေလးေတြကလဲ တီးလံုးနဲ႔အညီအဲနားမွ ကေနၾကတယ္...

BigO

ေတာ္ေတာ္ေလး အပန္းေျပေတာ့မွ... လမ္းေလွ်ာက္ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကရင္း BigO ဆီကိုေရာက္တယ္... BigO က ကမာၻေပၚမွာ တစ္ခုတည္းရွိတဲ့ အလယ္မွတ္ေထာက္ကူထားတာမပါတဲ့ Ferris Wheel ျဖစ္တယ္...
၂၀၀၆ ခုနွစ္အထိေတာ့ အၾကီးဆံုး အခ်င္းေပ၂၀၀ (၆၀မီတာ)ရွိတဲ့ ခ်ားရဟတ္ျဖစ္တယ္...
2007 ခုႏွစ္ Guinness World Records မွာလဲပါတဲ့ ခ်ားရဟတ္ျဖစ္တယ္..
မယ္ဂုမိကို အတင္းအေဖာ္စပ္ျပီးလိုက္စီးခိုင္းရတယ္... လည္တာကေႏွးေႏွးေလးဆိုေတာ့ သူေအာက္မွာ အၾကာၾကီးေစာင့္ေနရမွာေလ.. ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းစီးေတာ့လဲ ပ်င္းစရာၾကီးေပါ့... ေၾကာက္ဖို႔မေကာင္းပါဘူး လိုက္ခဲ့ပါဆိုေတာ့ သူလဲ လိုက္စီးတယ္ အထဲေရာက္မွသူကေတာ္ေတာ္ေလးေၾကာက္ျပီး ကြ်န္မကိုအတင္းဆဲြထာေရာ... ဒါေပမဲ့ၾကာလာေတာ့ေအာက္ကရွဳခင္းေတြလဲေတြ႔ေရာ ဘေလာ့ဂါေသြးမေနသာျဖစ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြတဖ်က္ဖ်က္ရုိက္ေရာပဲ... ကမာၻ႔ Guinness Records ထဲပါလို႔၀င္စီးျပီး ဂုဏ္ယူတာပဲရွိပါတယ္... စီးရတဲ့အရသာကေတာ့ စကာၤပူက flyer နဲ႔တူတူပါပဲ... သူ႔ယာဥ္ကေတာင္ က်ဥ္းပါေသးတယ္ (Santosa Cable car အက်ယ္ေလာက္ပဲရွိတယ္)...

ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ကြ်န္မ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ညေနကလဲ ေမွာင္လာပါတယ္... အဲဒိရာသီမွာ ၅နာရီခဲြေလာက္ဆို မိုးခ်ဳပ္တတ္တဲ့ ဂ်ပန္က ခရစ္စမတ္အတြက္ ဒိုင္ဂေရးရွင္းေလးေတြနည္းနည္းပါးပါးစေနပါျပီ... အဲဒိနားမွာ ေ၀ဖာနဲ႔ ေရခဲမုန္႔ေရာင္းေနတာနဲ႔ စားခ်င္စိတ္ျဖစ္ျပီး ၀ယ္စားရင္း မယ္ဂုမိကိုလဲ၀ယ္ေကြ်းလိုက္ပါတယ္... ရာသီဥတုေအးေအးနဲ႔ေ၀ဖာစားရင္းေဘးစားပဲြက က်ီစယ္ေနၾကတဲ့ အတြဲကိုေ၀ဖန္ေလကန္ေရးလုပ္လိုက္ တျခားအေၾကာင္းေတြေျပာလိုက္ပါပဲ... ၇နာရီမွာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းအလုပ္ဆင္းျပီမို႔ သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ျပန္လာရင္း ကြ်န္မမယ္ဂုမိနဲ႔ ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာမွာပဲ လမ္းခဲြလိုက္ပါတယ္...

ကြ်န္မတည္းတဲ့အိမ္ကိုျပန္ျပီး သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ညစာတူတူစားအျပီး ဘယ္သြားမလဲစဥ္းစားၾကပါတယ္... ဂ်ပန္ရဲ႕ Night Life ကလဲ စကာၤပူေလာက္မရွိလွေတာ့ စဥ္းစားရက်ပ္ေနပါတယ္... ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကို တိုက်ိဳဒုန္းအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ သူနဲ႔တူတူမသြားလို႔ နည္းနည္းစိတ္ေကာက္ပါေသးတယ္... ထံုးစံအတိုင္းသူက ၾကာၾကာေတာ့ စိတ္ထဲမထားပါ... ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလဲ သူနဲ႔တူတူ တိုက်ိဳတာ၀ါကို ခုသြားမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး အျမန္ျပင္ဆင္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္...

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္

တိုက်ိဳတာ၀ါကသြားရတာလြယ္ပါတယ္ JR Yamanote line ကိုစီးျပီး Hamamatsucho ဘူတာမွာဆင္းရုံပါပဲ... JR Yamanote line က Circle line ျဖစ္ျပီး အဓိကေနရာေတြေတာ္ေတာ္ေရာက္တာေရာကြ်န္မတည္းတဲ့အိမ္ကလဲ အဲဒိလိုင္းေပၚမွာရွိတာေၾကာင့္ေရာ အဲဒိလိုင္းကိုေတာ့ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလးကြ်မ္းပါတယ္... အရင္ေရာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ္ကဆရာလုပ္ျပီး ေျမပံုအားကိုးနဲ႔ေခၚလာခဲ့ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းကလဲ ကြ်န္မထက္ ၁လသာေစာေရာက္တာ သူ႔ဟာသူတစ္ခါမွ အျပင္မထြက္ဖူးေတာ့ေၾကာက္ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ မေဗဒါဆရာလုပ္တဲ့လမ္းမွာ ဘူတာအထြက္က်ေတာ့ ဘယ္အေပါက္မွန္းမသိတာနဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းလဲ မေတာက္တစ္ေခါက္ ဂ်ပန္လိုနဲ႔ေျမပံုေထာက္ေမးေတာ့ ဘူတာကတာ၀န္ရွိသူကလဲ ဂ်ပန္လိုေတြ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးျပန္ေျပာျပီးလက္နဲ႔ျပပါတယ္... အမွန္ေတာ့ ေမးေနစရာေတာင္မလိုပါဘူး... အဲဒိအေပါက္ကထြက္လိုက္တာနဲ႔ လမ္းဆံုးက တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ၾကီးကိုတန္းေနေအာင္ျမင္ေနရပါတယ္... အစတည္းက ကြ်န္မေျပာပါတယ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ရတယ္လုိ႔... ဒါေပမဲ့ သူ႔အကိုကဘတ္စ္ကား ၂ဂိတ္ေလာက္လားသိဘူးစီးရတယ္လို႔ သူမကိုေျပာထားလို႔ ကြ်န္မစကားကို မယံုျဖစ္ေနတာပါ...ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ လမ္းပဲေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္... ဘယ္လိုသြားရမွန္းမသိပင္မဲ့ တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ရွိတဲ့ လားရာအတိုင္းေလွ်ာက္လာပါတယ္... လမ္းဆံုးေရာက္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုကိုေတြ႔လို႔ လမ္းေပ်ာက္ေတာ့မလိုျဖစ္ျပီး အဲနားမွာနည္းနည္းေယာင္လည္လည္ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္... ေနာက္မွ ဘုရားေက်ာင္းေဘးက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္လမ္းထဲကိုႏုိင္ငံျခားသားပံုစံေတြ၀င္သြားတာေတြ႔မွ ကိုယ္လဲလိုက္၀င္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... အဲဒိခပ္ေမွာင္ေမွာင္ေတာင္ဂံုးလမ္းေလးအတိုင္းတက္သြားရင္ အဆံုးမွာ တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ကိုေရာက္ပါတယ္... (ဘာလို႔မ်ားအဲလမ္းကို ေမွာင္ေအာင္ထားပါလိမ့္...)

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ရဲ႕ အေၾကာင္းေလးေျပာရရင္ေတာ့... ပဲရစ္က အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္နဲ႔ ယွဥ္ေျပာရင္ပိုျမင္သာမယ္ထင္ပါတယ္...

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္က ၃၃၃မီတာ ျမင့္ပါတယ္ အီဖယ္ေမ်ွာ္စင္က ၃၂၀ မီတာပဲျမင့္ပါတယ္...
တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္က ပိုျမင့္ပင္မဲ့ အေလးခ်ိန္ ၄၀၀၀ တန္ပဲရွိပါတယ္... အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္က ၇၀၀၀ တန္ရွိပါတယ္...
တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ေပၚမွာ အသံလႊင့္လိွဳင္းေပါင္း ၂၄လိုင္းရွိျပီး တိုက်ိဳျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အသံလႊင့္ရုံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒိလွဳိင္းေတြကတဆင့္ထုတ္လႊင့္ေနၾကတာပါ...

သူ႔မွာ ၂ဆင့္ရွိပါတယ္... Main Observatory နဲ႔ Special Observatory ပါ... ၂ဆင့္ကို သတ္သတ္စီ ၀င္ေၾကးေပးရပါတယ္... Main Observatory က ေမွ်ာ္စင္ရဲ႕ အလယ္နားေလာက္မေရာက္ခင္မွာပါ... Special Observatory က ဟိုးထိပ္ဆံုးမွာပါ...
၀င္ေၾကးေတြကေတာ့ Main Observatory ကို ၈၂၀ ယမ္း ျဖစ္ျပီး
Main Observatory က ေန Special Observatory ကို ယမ္း ၆၀၀ ျဖစ္ပါတယ္... (ေအာက္ဆံုးကေန အေပၚဆံုးထိဆိုရင္ ယမ္း ၈၂၀ + ယမ္း ၆၀၀ )ပါ...

ဖြင့္ခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၉နာရီကေန ည ၁၀နာရီအထိပါ... (၀င္ခြင့္ကေတာ့ ည၉နာရီ၄၅ ေနာက္ဆံုးပါ)...
(Tower info source from http://www.tokyotower.co.jp/english/05_info/index.html)

ပထမေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ Main Observatory ပဲ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္... အခ်ိ္န္ေလာက္မွ အေပၚကိုဆက္တက္မလို႔ပါ... ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အခ်ိန္မေလာက္ပါဘူး... ကြ်န္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ည ၉ နာရီေလာက္ျဖစ္ေနလို႔ပါ... သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဓာတ္ပံုေတြရုိက္ ညရွဳခင္းေတြၾကည့္ရင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ေကာင္မေလးေတြလို အလကားေနရီခ်င္ေနမိပါတယ္... ခဏၾကာလာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရ ရပ္ေနရနဲ႔ (အဲဒိမွာထိုင္စရာေနရာမရွိပါဘူး...) ေျခေထာက္ေတြအရမ္းေညာင္းလာတာေရာ... ေမွ်ာ္စင္ေပၚက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာထိုင္ျပီး ျမိဳ႕ၾကီးကို ဇိမ္ရွိရွိၾကည့္ခ်င္စိတ္ကျဖစ္လာပါတယ္... အပမ္းေျဖခရီးထြက္လာတာပဲ ေခြ်တာေနတာထက္ ခံစားလိုက္ရတာကပိုေကာင္းပါတယ္ဆုိျပီး သူငယ္ခ်င္းကို အဲဒိေကာ္ဖီဆိုင္မွာေသာက္ရေအာင္လို႔ အေဖာ္စပ္ပါတယ္... ေမွ်ာ္စင္ေပၚက တစ္ခုတည္းေသာဆိုင္ဆိုေတာ့ေစ်းေတာ့ၾကီးမွာပဲဆိုျပီး သူကတြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္လုပ္ေနပါတယ္... ကြ်န္မက ကြ်န္မတိုက္မယ္ဆိုျပီးဇြတ္ေခၚေတာ့ ေဒၚမာနက သူ႔ဟာသူေသာက္မယ္ဆိုျပီးေျပာပါတယ္... (ကြ်န္မကပ္စီးနဲတတ္တာကို သူငယ္ငယ္တည္းကသိတယ္... ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ သိပ္ကပ္ေစးမနည္းတတ္ေတာ့ပါဘူး)... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ထင္ေလာက္ ေစ်းမၾကီးပါဘူး... ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ေစ်းအသင့္အတင့္ပါပဲ... ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဗီြဒီယိုရုိက္... စကားေျပာ တခီြခီြရယ္ၾကနဲ႔ အဲဒိညက ဘာရယ္မဟုတ္ ကြ်န္မအတြက္ ဂ်ပန္မွာအေပ်ာ္ဆံုးညျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... စိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းလြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ခပ္ေပါ့ေပါ့စကားေတြေျပာရင္း အခ်ိန္ေတြကိုကုန္ဆံုးခဲ့ရေပမဲ့ အဲဒိညအဲဒိအျဖစ္အပ်က္ေလးက ကြ်န္မတို႔၂ေယာက္လံုးရဲ႕ အသိဥာဏ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္က်န္ေနေတာ့မွာပါ...

ထိုင္ျပီးသိပ္မၾကာပါဘူးေကာ္ဖီဆိုင္က ပိတ္လို႔ခံုေတြတင္ေနတာနဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ပိတ္ခ်ိန္ကနီးေနေတာ့ ေအာက္ျပန္ဆင္းလာလိုက္ပါတယ္... ေအာက္မွာေတာ့ "Tokyo Tower" ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို မီးစလိုက္နဲ႔ ေျမၾကီးေပၚတစ္ခု တစ္ကပ္ေကာင္တာအေပၚမွာတစ္ခုေရးထားလို႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္ပါတယ္... ဂ်ာမန္လိုလို ရုရွလိုလုိ အုပ္စုတစ္စုကလဲ အဲဒိမွာအလုအယက္ အေလာင္အေျပာင္ပံုေတြရုိက္ေနပါတယ္... ဘာလို႔မွန္းမသိ ကြ်န္မတို႔လဲ အူျမဴးျပီး ျပန္ခ်င္စိတ္ကိုမရွိပါဘူး... တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ၾကီးကေတာ့ ပိတ္သြားပါျပီ... လူအနည္းငယ္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ကေတာ့ အဲဒိေအာက္မွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ေကာင္းတုန္းပါပဲ... ေနာက္လူေတာ္ေတာ္ပါးလာမွ ျပန္ျဖစ္တယ္... ေစာေစာက ကြ်န္မတို႔ေလွ်ာက္လာတဲ့ျမိဳ႕လယ္ေခါင္လမ္းၾကီးက အေတာ္ေလးလူရွင္းေနပါတယ္... ေလကလဲ ေ၀့ကနဲေ၀့ကနဲနဲ႔ ပါလာသမွ်လက္နက္ေတြထုတ္ျပီး အေအးဒဏ္ကို ဖီဆန္ရတာကိုလဲ ကြ်န္မသေဘာက်ေနပါတယ္... အရက္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕က ဂ်ပန္စီးပြားေရးသမား အမူးေတြ Neck tie ကုိေခါင္းမွာပတ္ျပီး လမ္းေပၚကေနတဲ့ အုပ္စု ၁စုေလာက္ကလဲြျပီး လူရွင္းလို႔ နည္းနည္းေတာ့ေၾကာက္ပါတယ္... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုး အိမ္ကို အႏၱရာယ္ကင္းစြာေရာက္ခဲ့ပါတယ္...
သူမလဲ တိုက်ိဳဒုန္းသူနဲ႔မသြားလို႔ စိတ္ခုေနတာေလးေျပသြားေလာက္ပါျပီ...

Branded ေရေမႊး sale, L'oreal Sale

2011-12-07T22:49:00.001+08:00

Friend။ ။ ေရေမႊးေတြ အမ်ားၾကီး ဘယ္က ၀ယ္လာတာလဲ?

မေဗဒါ။ ။ No.6 Jalan Kilang က warehouse မွာ ေရေမႊးေတြ ၈၀% အထိခ်ေနတယ္... Brand ေရေမႊးေတြလဲရွိတယ္... Guess, Fcuk, Givenchy, Paris Hilton, GAP စတာေတြနဲ႔ မိတ္ကပ္အနည္းငယ္ကိုေရာင္းတယ္... လာ၀ယ္ေနတဲ့သူေတြတိုးၾကိတ္ေနတာပဲ...

Friend။ ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သက္သာလို႔လဲဟ...

မေဗဒါ။ ။ အျပင္မွာ ေဒၚလာ၁၂၀ ေလာက္နဲ႔ေရာင္းတာကို အဲဒိမွာ ၃၀ ေက်ာ္ ၄၀ ေလာက္နဲ႔ ၀ယ္လို႔ရတယ္... ဒီမွာ ငါ ရိုက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြမွာၾကည့္ၾကည့္ နင္လိုခ်င္တာ ရွိမရွိ... လူေတြကမ်ားေတာ့ အားလံုးေတာ့ ရုိက္မလာႏုိင္ဘူး..

Friend။ ။ ဟင္ အဲေလာက္သက္သာတာ အစစ္ေတြမွ ဟုတ္ပါ့မလား..

မေဗဒါ။ ။ အဲဒိေနရာက Wholesale ပဲေရာင္းတာ... ၁ႏွစ္မွာ ၂ၾကိမ္ ဂြ်န္လတစ္ၾကိမ္ ဒီဇင္ဘာတစ္ၾကိမ္ warehouse ရွင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္က်န္ေတြကို ထုတ္ေရာင္းတာ... တစ္ခ်ိဳ႕ ပုလင္းခြံေတြဘာေတြမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းမွဳေတြရွိတာတို႔ ဗူးမရွိတဲ့ ေရေမႊးတို႕ကိုဆိုရင္ ၄ေဒၚလာ ၅ေဒၚလာေလာက္နဲ႔ရတယ္... အထဲက ေရေမႊးကေတာ့ branded အစစ္ပဲ ဗူးခြံမလွတာပဲရွိတယ္... ကိုယ္စြတ္ဖို႔က ဗူးခြံမွ မလိုတာ ျပီးလဲ လႊတ္ပစ္မွာပဲဟာ... တစ္ခါတစ္ေလ sample ဗူးေသးေသးေလးေတြကို ၁ေဒၚလာေလာက္နဲ႔ေရာင္းတယ္... လက္ေဆာင္ေပးလို႔ေကာင္းတယ္...

GAP ေရေမႊး တံဆိပ္တပ္ဗူးမပါ တစ္ပုလင္း ၄ေဒၚလာ တည္း...

Friend။ ။ အဲဒါက ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခ်မွာလဲ...

မေဗဒါ။ ။ မနက္ျဖန္ ညေန ၇နာရီေနာက္ဆံုးပဲ... ျမန္ျမန္သြား၀ယ္လိုက္...

Friend။ ။ ဟင္... ငါက မနက္ျဖန္မအားဘူး... ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့...

မေဗဒါ။ ။ ဒါဆိုလဲ မပူနဲ႔... ၈ ရက္ ဒီဇင္ဘာကေန ၁၈ရက္ ဒီဇင္ဘာ အထိ မနက္ ၁၀ခဲြကေန ည၁၀နာရီအထိ Expo Hall 5 မွာ Robinson sale ရွိတယ္... ငါခု၀ယ္လာတဲ့ ေရေမႊးဆိုင္က ေျပာေတာ့ အဲဒိမွာေရာင္းမဲ့ေရေမႊးေတြက သူတို႔ဆုိင္ထက္ ၂ေဒၚလာေလာက္ပဲ ပိုမယ္တဲ့... ၾကည့္ရတာ သူတို႔ဆီကပဲ လက္ကားျပန္ေရာင္းထားတယ္ထင္ပါ့...

Friend။ ။ အဲဒိမွာ ေရေမႊးပဲေရာင္းတာလား... တျခား မိတ္ကပ္တို႔ ႏွဳတ္ခမ္းနီတို႔ skin care တို႔ shampoo တို႔ ေရာ မေရာင္းဘူးလား... ငါက အဲဒါေတြလဲ လိုခ်င္တာ...

မေဗဒါ။ ။ အဲဒိမွာေတာ့ ေရေမႊးနဲ႔ eyeshadow နည္းနည္းပါးပါးရယ္ Body lotion ကို ၇ေဒၚလာနဲ႔ေရာင္းတယ္... ဒါေပမဲ့ နင္ မိတ္ကပ္ေတြ skin care ေတြကို ၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ L'Oreal Christmas Beauty sale ရွိတယ္... ေန႔ရက္ အခ်ိန္နဲ႔ က်င္းပမဲ့ေနရာက...

Event Details

Event : L’Oreal Christmas Beauty Sale 2011
Location: *SCAPE Level 5 (Gallery Room)၊ Cathay Cineleisure Orchard ေဘးမွာတဲ့...
Date : 9 – 11 Dec 2011
Time : 10.00AM – 8.00PM

SIMPLE PLAN in town

2011-12-07T16:57:00.003+08:00

ဘာလို႔မွန္းမသိ Simple Plan သီခ်င္းေတြ အားလံုးနီးပါးကို ကြ်န္မအရမ္းၾကိဳက္တယ္... အထူးသျဖင့္ သူ႔သီခ်င္းေတြကို စိတ္ဖိစီးေနတဲ့အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုကို ေပါက္ကဲြခ်င္ေနပင္မဲ့ တိုက္ရုိက္ေပါက္ကဲြလို႔မရရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဟစ္လိုက္ဆိုလိုက္ရင္ စိတ္ေျပသြားတတ္တယ္...

သူ႔သီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေလးေတြကိုလဲ ၾကိဳက္တယ္... အဓိပၸါယ္ေလးေတြကို သိျပီး လိုက္ဆိုရတာ ၾကိဳက္တယ္... ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းေလးေတြက Welcome to my life, I'm just a kid နဲ႔ Untitled ျပီးေတာ့ Shut up (shut up က်ေတာ့ အဓိပၸါယ္သိပ္မၾကိဳက္ပင္မဲ့ လိုက္ဆိုလို႔ေကာင္းလို႔ၾကိဳက္တယ္...) ကာရာအိုေကသြားရင္ အဲသီခ်င္း အျမဲဆိုျဖစ္တယ္... ခုတစ္ေလာမွ ထြက္ထားတဲ့ Jet lag ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို သူဆိုတာမွန္းမသိခင္ကတည္းက ၾကိဳက္တယ္... သူဆိုတယ္ဆိုတာသိေတာ့ ငါ Simple Plan ကို တကယ္ၾကိဳက္တာပါလားလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္သြားတယ္... အရင္ကလဲ သီခ်င္းေတြၾကားရင္ ၾကိဳက္တာပဲရွိတယ္... အဲဒိ သီခ်င္းေတြက Simple Plan သီခ်င္းေတြျဖစ္ေနတာ ေနာက္မွသိတာ... Simple Plan ကို ၾကိဳက္ပင္မဲ့ လူမျမင္ဖူးဘူး... ျမင္ေအာင္လဲမၾကိဳးစားခဲ့ဘူး... Youtube ကေန နားေထာင္လဲ Lyric ေတြပဲၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ပံုေတြကို သိပ္စိတ္မ၀င္စားမိဘူး...

Jet Lag သီခ်င္းနားေထာင္မွ ငါၾကိဳက္တဲ့ အဆိုေတာ္က ဂ်ပုေလးပါလားလို႔သိတယ္... အဟိ... ဒါေပမဲ့ ရုပ္ရည္မဆိုင္ပဲ ဂီတသက္သက္ကို ၾကိဳက္တာဆိုေတာ့ Simple Plan ကုိ ၾကိဳက္တုန္းပါပဲ... Jet lag သီခ်င္းေလးကလဲ ႏုိင္ငံမတူပဲ ခဲြေနရတဲ့ ခ်စ္သူ ၂ေယာက္ ခ်စ္တဲ့ လြမ္းတဲ့အေၾကာင္းကို Cheesy ျဖစ္ျဖစ္ေရးထားတယ္ ဆိုေပမဲ့ စာသား အဓိပၸါယ္ေလးေတြကို သေဘာက်တယ္...

အဲလို အဲလို ကြ်န္မၾကိဳက္တဲ့ Simple Plan စကာၤပူကိုလာျပီး ေဖ်ာ္ေျဖေတာ့မယ္... သြားၾကည့္ခ်င္တယ္... အေဖာ္မရွိဘူး.... ဘယ္သူသြားၾကည့္မွာလဲ... ေအာက္မွာ အဲဒိပဲြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေလးေတြ တင္ျပလိုက္ပါတယ္... လက္မွတ္ေတြကို sistic ကေန၀ယ္လို႔ရတယ္...

ေန႔ရက္
15 Jan 2012
Sun, 8.00pm

ပဲြၾကာခ်ိန္
Approx 1 hr 30 mins

ေနရာ
Fort Canning Park

လက္မွတ္ေစ်း (Exclude Booking Fee)
Standard - $109 (ခု၀ယ္ရင္), $121(Event Day, အဲဒိေန႔မွ ၀ယ္ရင္)
Early Bird - $99 (ႏုိ၀င္ဘာ ၃၀ မတိုင္ခင္၀ယ္တဲ့သူေတြအတြက္... ခုမရေတာ့ဘူး)

Please add to above price $3 Booking Fee per ticket for tickets above $20 and $1 Booking Fee per ticket for tickets $20 and below. Charges include GST where applicable.

၀င္ခြင့္ ကန္႔သတ္ခ်က္

ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးမ်ားနဲ႔ ၅ႏွစ္ေအာက္ ကေလးမ်ား ၀င္ခြင့္မျပဳ. ၆ ႏွစ္အထက္ကေလးမ်ား လက္မွတ္၀ယ္ျပီးမွ ၀င္ခြင့္ရမည္..
No admission for infant in arms and child aged below 5 years old. Child 6 years old and above must purchase ticket for admission.

*ဓာတ္ပံုရုိက္ျခင္း ဗီြဒီယို ရုိက္ျခင္း အသံဖမ္းျခင္း မျပဳရ
No Photography, Video recording and Audio recording is allowed for this event!
ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ က်င္းပျပီး အမိုးအကာမဲ့ Free Standing ျဖစ္သည္...

ဘူၾကည့္ခ်င္လဲ??? အိမ္ျပန္ေရာက္မွ youtube က သူတို႔သီခ်င္းေတြ ပိုစ့္မွာထည့္ေပးမယ္..

လီေဒါင္၀ုနဲ႔ ကင္ဆြန္အ ကိုေတြ႔ခ်င္တယ္...............

2011-12-05T16:05:00.000+08:00

ဒီပိုစ့္ကို ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ သိပ္ေနာက္က်သြားျပီဆုိတာသိတယ္... လီေဒါင္၀ု နဲ႔ ကင္ဆြန္အ တို႔ ၂ေယာက္ စလံုးကို Scent of Woman ဇာတ္လမ္းတဲြအတြက္ ပရိတ္သတ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုဖို႔လာမယ္ဆိုတာ သိတယ္ ဘယ္ေန႔မွန္း ေသခ်ာ မွတ္မထားလိုက္ဘူး... အလုပ္ရွိမွာပဲဆိုျပီးေတာ့...

ဒီေန႔သူတို႔ပဲြစလံုးမွာရွိတယ္ ဘယ္ေနရာမွာလဲ မသိဘူး.. ဒါေပမဲ့ သူတို႔ မေန႔က ေလယာဥ္နဲ႔ စလံုးကိုေရာက္တယ္ၾကားတယ္... အဟင့္... ေတြ႔ခ်င္လိုက္တာ... မနက္ျဖန္ မနက္ ၉နာရီ ၅၅ မိနစ္ေလယာဥ္နဲ႔ မေလးရွားပဲြအတြက္ သြားမယ္ၾကားတယ္... အဟင့္.... ေတြ႔ခ်င္တယ္ဗ်ိဳ႕.....

အဆိုေတာ္ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြထက္စာရင္ မင္းသားမင္းသမီးေတြကို အျပင္မွာ ပိုေတြ႔ခ်င္တယ္... အထူးသျဖင့္ အဲဒိ မင္းသမီးေရာ မင္းသားေရာကို သေဘာက်လို႔... မင္းသမီးက My lovely Samsoon ထဲက Hyun Bin နဲ႔ တဲြခဲ့တဲ့ မင္းသမီးေလ.. အဲဒိကားထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္စရုိက္အရ သူ႔ကိုယ္သူ တကယ္၀ေအာင္လုပ္ခဲ့တာတဲ့... ခု Scent of Woman ကားမွာေတာ့ ပိန္ကပ္လွပေနတာပဲ... (မေဗဒါလဲ ၀ိတ္ကို အပီအျပင္ ခ်ခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ မင္းသမီးလုပ္ရင္ေကာင္းမလား.. ဟဲ... ဟဲ...)

မင္းသားကေတာ့ My Girl ကားထဲကေလ... ျမန္မာျပည္မွာလဲ သူ႔ကားေတြျပဖူးပါတယ္... အိမ္က အေမကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျပတဲ့ကားထဲက နာမည္ စုန္ျဖိဳး လို႔ ေျပာမွသိတယ္...

ေတာ္ျပီ ေျပာေတာ့ဘူး...

ဒါနဲ႔ မေဗဒါ ကိုရီးယားကားေတြ ျပတ္ေနတာ ၃ လေလာက္ရွိျပီ... ခုျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ ကား ၃ကား နဲ႔ ဂ်ပန္ Anime ၁ ကားရွိတယ္... ကိုရီးယားကား ၃ ကားက "Man of Honor" "Vampire Prosecutor" "Scent of Woman"... ဂ်ပန္ anime ကေတာ့ "Vampire Knight Guilty (Vampire Knight Season 2)" ေပါ့...
ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာ ခု scent of woman ကို ဆဲြေနတယ္... က်န္တဲ့ ၂ကားက Airing လုပ္ေနတုန္းဆိုေတာ့ ၁ပတ္ ၁ပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရတယ္... Vampire ေတြပဲၾကည့္ျဖစ္ေနတာ တိုက္ဆိုင္လို႔ျဖစ္မွာပါ... ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ ကိုရီးယားေရာ ဂ်ပန္ ကာတြန္းေရာ အဂၤလိပ္ Twilight အတဲြေတြေရာမွာ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္က မင္းသားေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ေနာင္တစ္ေခတ္ ကေလးေတြအတြက္ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ဆိုတာ ေၾကာက္စရာလို႔ မထင္ေတာ့ပဲ ခ်စ္စရာလို႔ထင္ျပီး ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ျဖစ္ခ်င္တဲ့သူမ်ားလာေတာ့မယ္ထင္တယ္....

မဆိုင္တာေတြေျပာမိျပန္ျပီ... ဒါပဲ... မေတြ႔ရလို႔ စိတ္ထဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ ဒီမွာဖြင့္ေျပာလိုက္တယ္.. မနက္ျဖန္မနက္ ၉နာရီ ၅၅ မိနစ္အားတဲ့သူ သြားေတြ႔လို႔ရတယ္ေနာ္... မေလးရွားသြားမဲ့ေလယာဥ္...

ဒါနဲ႔ မေဗဒါရဲ႕ အြန္လိုင္းေပၚက အိမ္ ဘေလာ့ေလးကို ခရစ္စမတ္ Theme ေျပာင္းလိုက္တယ္... ဒန္တန္တန္...

DIY Christmas snow flake deco

2011-11-22T17:12:00.000+08:00

ခရစ္စမတ္ကိုေရာက္ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးဘာသာပဲြေတာ္မဟုတ္ပင္မဲ့ စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္သလိုလိုဘာလိုလိုနဲ႔ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းေတြနားေထာင္ခ်င္သလိုလို ခရစ္စမတ္အျပင္အဆင္ေလးေတြေျပာင္းခ်င္သလုိလို ကြ်န္မ ျဖစ္တတ္ပါတယ္… အထူးသျဖင့္ စကာၤပူကိုစေရာက္ဖူးတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ခရစ္စမတ္အျပင္အဆင္ေတြျပင္တဲ့ ဒီဇင္ဘာမွာဆိုေတာ့ ခရစ္စမတ္ကိုေရာက္တိုင္း စကာၤပူစေရာက္ခါစက အသားမက်ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ေျပစရာဆိုလို႔ အျမင္ဆန္း အျပင္ဆန္းေတြျဖစ္တဲ့ သြားေလရာခရစ္စမတ္ ဒီကိုေရးရွင္းေတြ ခရစ္စမတ္တီးလံုးသဲ့သဲ့ေတြဟာလဲ ေရာက္စတုန္းက အသားမက်တဲ့ ဒုကၡေတြ အခက္အခဲေတြ ဘာမဟုတ္တဲ့ အမွားအယြင္းေလးေတြရွိပင္မဲ့ ဒီအျပင္အဆင္ေလးေတြေၾကာင့္ စိတ္သက္သာခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကို သတိရေစျပီး ျပံဳးမိပါတယ္… (မွတ္ခ်က္ ကြ်န္မေရာက္စ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ႏွစ္ေလာက္က ျမန္မာျပည္မွာ ယခုေလာက္ ခရစ္စမတ္အျပင္အဆင္ေတြ သိပ္မရွိေသးပါဘူး… “သိပ္” လို႔သံုးထားတာ နည္းနည္းေလးေတာ့ရွိတယ္လို ဆိုလိုပါတယ္)
ကြ်န္မစိတ္ထင္ ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္သလိုလိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒီပဲြေတာ္ထက္ ကိုယ္ငယ္ငယ္က Memory နဲ႔ဆိုင္မယ္ထင္ပါတယ္… ဒီဇင္ဘာဆို ေက်ာင္းေတြပိတ္ ရာသီဥတုကေအးေအးနဲ႔ လမ္းထဲမွာ ဘတ္မင္တန္ရုိက္၊ မနက္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရရင္ မိသားစုခရီးထြက္ စတာေတြက ငယ္ငယ္ကတည္က ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို ေမွ်ာ္ေစခဲ့တာေတြပါ…
အင္း… အတိတ္ေတြ ျပန္ေျပာင္းေအာင့္ေမ့ေနတာနဲ႔ လိုရင္းကခုမွေရာက္ေတာ့မယ္… ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာမွာလဲ ကြ်န္မ အလုပ္သစ္ ရုံးသစ္က ေနသားမက်ေသးတဲ့ ေနရာေလးကို ကြ်န္မေနသားက်ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ အလွဆင္ခ်င္ပါတယ္ ဒီလိုနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ႏွင္းပြင့္အတုေလးေတြကို လုပ္ဖို႔ စာရြက္ျဖတ္နည္းလိုက္ရွာေတာ့ ေအာက္ပါပံုေလးေတြကို ေတြ႔ရင္း လိုက္လုပ္ျဖစ္ပါတယ္…
ေတြ႔တဲ့ ၀က္ပ္ဆိုက္ကေတာ့ http://www.instructables.com/id/Make-A-6-sided-snowflake/
ဓာတ္ပံုေလးေတြကို အဲဒိကယူျပီး အဆင့္လိုက္ေပါင္းျပီးတင္ေပးထားပါတယ္…

ေထာင့္မွန္စတုဂံပံု စာရြက္တစ္ရြက္ကိုယူျပီး အရွည္(အလ်ား) ဘက္မွ အလည္တည့္တည့္ကို ပံုမွာျပထားတဲ့အတိုင္းေခါက္ပါ…

ေခါက္ထားတဲ့ စာရြက္ရဲ႕ ေနာက္ထပ္အလယ္ကို ေခါက္ျပီး ေအာက္နားေလးကိုပဲ အရာေလးထင္ေအာင္မွတ္လိုက္ပါ… အလယ္မွတ္ မွန္ေအာင္ အရာေပးျပီးမွတ္ရုံသာျဖစ္ပါတယ္..

ျပီးလွ်င္ အဲဒိ အလယ္အရာကို ဦးတည္ျပီး ပံုပါအတိုင္း အပိုင္း၃ပိုင္း ညီေနေအာင္ေခါက္ပါ… အပိုင္း ၃ပိုင္း ညီေနဖို႔ အေရးၾကီးတဲ့အတြက္ ေသခ်ာစြာညွိႏွဳိင္းပါ… အပိုင္း ၃ပိုင္းလံုးညီျပီဆိုမွ စာရြက္ကို ေသခ်ာစြာဖိျပီး ေခါက္ရာေပးလိုက္ပါ…

အပိုင္း ၃ပိုင္း မညီရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို ေခါက္ၾကည့္ေတာ့ ေဟာဒီလိုျဖစ္ပါတယ္…

ျပီးလွ်င္ အဲဒိေခါက္ထားတဲ့ စာရြက္ကို အခြ်န္အတိုင္း ေနာက္ထပ္ တ၀က္ထပ္ေခါက္ပါ… ဒီလိုမွ ႏွင္းပြင့္ေလးက ၆ေထာင့္ရွိမွာပါ… ေခါက္တဲ့အခါမွာ စာရြက္အတိုသားက အျပင္မွာရွိပါေစ… တျခားတစ္ဖက္မျဖစ္ပါေစနဲ႔…
ျပီးလွ်င္ ပံုတြင္ အမဲလိုင္းႏွင့္ ျပထားသည့္အတိုင္း စာရြက္ကို လိုက္ညွက္ပါ… ထိုပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ကိုယ္ၾကိဳက္သလိုလဲ ပံုေဖာ္ညွက္ႏုိင္ပါတယ္…

ညက္ျပီးသြားလွ်င္ ပံုပါအတိုင္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္.. ညွက္နည္း ၂မ်ိဳးကို ယွဥ္ျပထားတာပါ… မေဗဒါကေတာ့ ပထမညွက္နည္းေလးက ထြက္တဲ့ပံုကို ပိုၾကိဳက္ပါတယ္…

ေဟာဒါကေတာ့ ျဖန္႔လိုက္ရင္ ေနာက္ဆံုးထြက္လာမဲ့ ပံုပါ…

မေဗဒါ ထိုင္တဲ့ ရုံက cubicle ေလးကို စကၠဴႏွင္းပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ဒီလိုအလွဆင္ထားပါတယ္…

အပိုေလးျပခ်င္တာကေတာ့ (:D) ခုေလာေလာဆယ္မွာ ဆိုးထားတဲ့ ႏွင္းပြင့္ပံုလက္သည္းေလးပါ… G-market က ၀ယ္တဲ့ Stamp ေလးေတြနဲ႔ ဆိုးထားတာပါ… ဆိုးထားတာ ၃ရက္ေလာက္ရွိျပီဆိုေတာ့ ျပတ္တဲ့ဟာက ျပတ္ေနပါျပီ… ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရုိက္ထားလို႔ ပံု အရည္အေသြးညံ့တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ…

ဒီပံုေလးကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့လက ခရစ္စမတ္ပိုး ေစာစီးစြာ၀င္ေနလို႔ ဆိုးထားတဲ့ Christmas theme လက္သည္းေလးပါ.. အနီကို ထိပ္မွာဆိုးျပီး ေရႊေရာင္ အလက္လိုင္းေလး ၂ေၾကာင္းျဖတ္ထားတာပါ… ျပီးေတာ့ အစိမ္းေရာင္ အရြက္ေလး၂ရြက္ တစ္ဖက္စီက က်ေနတာပါ… Youtube က ဆိုးျပတာကို အေရာင္ေျပာင္းျပီး လိုက္လုပ္ထားတာပါ… ဒီပံုလဲ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရုိက္လို႔ ၀ါးေနတာ ခြင့္လႊတ္ပါ…

Work like in the game

2011-11-18T15:55:00.000+08:00

အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြအားလံု ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အလုပ္ကိုသြားျပီး ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္အခက္အခဲေတြ လူမွဳေရးအခက္အခဲေတြ စသည္ျဖင့္ရွိၾကမွာပါ… ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔အတူ ေန႔စဥ္အလုပ္သြားရမွာ ပ်င္းေနတ့ဲအခ်ိန္ လုပ္ငန္းခြင္ အဆင္မေျပမွဳျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ သူေ႒းကေရာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကေရာ ခိုင္းတာေတြတန္းစီျပီ စိတ္တိုလာတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ မေဗဒါ စိတ္ထဲမွာ ခံယူတတ္တဲ့ စိတ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္… ဒါက ခုစာဖတ္သူေတြအတြက္ အသံုး၀င္ခ်င္မွလဲ၀င္မယ္… မေဗဒါအတြက္ေတာ့ အဲလိုေလးစိတ္ထဲထားလိုက္ရင္ အလုပ္ေတြမ်ားလာလို႔ စိတ္ရွဳပ္စိတ္တိုျပီး လူမွဳေရးပါတစ္ခါတစ္ေလထိခိုက္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးကိုထိမ္းဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးတိုးတက္လာတယ္…

ဒါကေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ေပၚက ဂိမ္းေတြကစားရင္းနဲ႔ စရလာတဲ့ အေတြးေလးေပါ့…. (အလုပ္ေတြမ်ားရင္ ေဖ့ဘြတ္ေပၚတက္ ဂိမ္းကစားခိုင္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္)… ေဖ့ဘြတ္ဂိမ္းေတြကစားရင္ေတာင္ Farmville တို႔ Cityville တို႔ Restaurant City တို႔မွာ ကိုယ္က ၾကိဳးစားပမ္းစား စိုက္ထားတဲ့ အပင္ေတြမပုတ္ေအာင္ ကိုယ့္ျမိဳ႕ေလး စည္ပင္၀ေျပာေနေအာင္ စသည္ျဖင့္ က်ားကုတ္က်ားခဲ ေဆာ့တတ္ၾကေသးပါတယ္…
ဒီလိုပါပဲ… အလုပ္ေတြမ်ားလာရင္ လာခိုင္းတာေတြမ်ားလို႔ ပိေနရင္လဲ ဂိမ္းထဲက ဂိုလ္း(Goal) ေတြလာေပးသလိုပဲမွတ္လိုက္ပါတယ္… ဂိမ္းထဲမွာ ဂိုလ္းေတြကုန္သြားရင္ေတာင္ ေဆာ့ရတာနည္းနည္းပ်င္းဖို႔ေကာင္းသြားတာ… ခုလဲ သူတို႔ကို ဂိုလ္းေတြလာလုပ္ခိုင္းတာကိုလဲ ဒီလိုပဲသတ္မွတ္ပါတယ္… အဲဒိအခါမွာ ကိုယ့္ကို လာခိုင္းတဲ့သူကို ကိုယ္က မ်က္ႏွာရိတ္နဲ႔ မေၾကနပ္တာျပမိတာတို႔… အလုပ္ရွဳပ္ရတဲ့အထဲ လာျပန္ျပီဆိုတဲ့ ကိုယ့္အတြင္းစိတ္ေလးေပၚသြားတာတို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး… ဂိမ္းထဲက ဂိုလ္းလိုပဲ အျပဳံးမပ်က္လက္ခံလုိက္ႏုိင္ပါတယ္… ကိုယ္လုပ္ေပးရမွာ ေသခ်ာရင္ေပါ့ေလ… ကိုယ္ျငင္းလို႔ရရင္လဲ ဂိမ္းထဲက ပိုက္ဆံနဲ႔လိုက္၀ယ္ခိုင္းေနတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြကို အမွားေလးႏွိပ္ပိတ္လိုက္သလိုပဲ ေအးေဆးေကာင္းမြန္စြာ ျငင္းလိုက္ေပါ့… ကိုယ္ျငင္းလို႔မရမဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို ကိုယ္က သြားညဴစူျပလိုက္ရင္ ကိုယ္က အလုပ္မၾကိဳးစားသူလို႔ အျမင္ခံရမဲ့အျပင္ ထိုသူကလဲ ကိုယ့္ကို စိတ္ကြက္သြားႏုိင္တယ္ (အထူးသျဖင့္ အထက္အရာရွိေတြ)… လုပ္ေပးရမဲ့အတူတူ ေက်းဇူးတင္ခံလိုက္ပါ…

ဂိမ္းထဲက အေကာင္ေလး မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္ အပင္ေတြစိုက္သလို… စားပဲြေတြထိုးသလိုေပါ့… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဲဂိမ္းထဲက အေကာင္ေလးလို သေဘာထားလိုက္ေပါ့…
အလုပ္ေတြပံုလာရင္လဲ အေရးၾကီးတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဦးစားေပးျပီး တစ္ခုျပီးတစ္ခုကိုလုပ္ေပး… အထူးသျဖင့္ ေန႔အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျပီးရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို Cityville က ခုေနာက္ပိုင္းလာေနက် Goal ေတြလို အခ်ိန္အကန္႔အသတ္နဲ႔လုပ္ရသလိုေပါ့… အဲလိုမွမဟုတ္ပဲ အားလံုးက ဒီအခ်ိန္ျပီးရမယ္ဆိုျပီးလာရင္ေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္အဆင္ေျပတာကို မခိုမကပ္ပဲ လုပ္ေပးလိုက္… မျပီးေတာ့လဲ ကိုယ္လုပ္ေနတာပဲ ဘာေၾကာင့္မျပီးတာလဲ ျပႏုိင္ရင္ရျပီ… ဂိမ္းေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ ဂိုလ္းေတြ မျပီးသလိုပဲေပါ့… ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ဆင္းရဲျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ Stress ျဖစ္မေနသင့္ဘူး… “ကိုယ့္ကို Stress ေပးႏုိင္တာ ကိုယ့္စိတ္ကလဲြလို႔ ဘယ္သူေ႒းမွ မလုပ္ႏုိင္ဘူး”… ကိုယ့္ဘက္က အစြမ္းကုန္လုပ္ေပးထားတာကို အေကာင္းမေျပာလဲ သူတို႔အျပစ္ပဲ… ကိုယ့္ၾကိဳးစားသေလာက္ သူတို႔အသိအမွတ္မျပဳလဲ ဒီလိုပဲေနလုိက္… ကိုယ္ေပးသေလာက္မရရင္ အလုပ္ေျပာင္းဖို႔ပဲရွိတယ္… ဒီကုပၼဏီကိုယ္ပိုင္တာလဲမဟုတ္ဘူး… ကိုယ္မတတ္ႏုိင္ေတာ့လို႔ ဒီအလုပ္မျပီးလဲ အခ်ိန္တန္ကိုယ္လခရမွာပဲ… Bonus matter ေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ…

တစ္ကယ္လို႔ ကိုယ္က Customer တို႔ ဘာတို႔နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေစ… ဒီလူကူညီမွ ကိုယ့္အလုပ္ အဆင္ေျပမယ္ျဖစ္ေစ ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ေက်နပ္ေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေျပာဆိုရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Pet society ကစားေနတယ္လို႔ သေဘာထားလို႔ရပါတယ္… Pet Society ကစားတဲ့အခါမွာလဲ အထဲက အေကာင္ေလး ေပ်ာ္ေအာင္ သန္႔ရွင္းေအာင္ က်န္းမာေအာင္ မ်ိဳးစံုျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရတယ္မွတ္လား… ကိုယ္လုပ္ေပးေနတာေတာင္ မေက်နပ္ႏုိင္တဲ့သူဆိုေတာ့လဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ထဲ ေမတၱာပို႔ခ်င္သေလာက္ပို႔ေပါ့ သူမၾကားေစနဲ႔.. Pet Society ထဲက အေကာင္ေလးေတြကိုလဲ ကြ်န္မစိတ္တိုလာရင္ အျပင္မွာ ေအာ္ဟစ္ဆူမိတာပဲ အျမင္ကပ္ရင္ ျပစ္ထားလိုက္တာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ေအာ္ေအာ္ဆူဆူ အဲဒိထဲက အေကာင္ေလးမၾကားႏုိင္ နားမလည္ႏုိင္ သလိုေပါ့… အဲဒိလူေတြကိုလဲ Pet Society ထဲက အေကာင္ေလးေတြလိုပဲ သေဘာထားလိုက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ေဒါသျဖစ္ေနတာေတြေပ်ာက္ျပီး သူတို႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔တင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျပံဳးခ်င္လာလိမ့္မယ္… ကိုယ့္စိတ္ရႊင္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရ အဆင္ေျပတာေပါ့… အရမ္းကိုမွ ဆက္ဆံရခက္ခဲတဲ့ လူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ဂိမ္းေတြမွာ အခန္း၁ခန္းေအာင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဆရာၾကီးနဲ႔ ခ်ရတယ္မွတ္လား… အဲဒိတုန္းကေတာင္ က်ားကုတ္က်ားခဲ မႏုိင္မခ်င္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ၾကေသးတာ… အဲဒိလူမ်ိဳးကိုလဲ ငါ့ဘ၀ရဲ႕ Stage တစ္ခုကို ေအာင္ဖို႔ ခ်ေနတဲ့ အေကာင္ၾကီးပါလားလို႔သတ္မွတ္လိုက္ရင္ သူ႔ကိုလဲ သိပ္မမုန္းေတာ့ပဲ ကိုယ့္ကိစၥေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုပဲ ဦးတည္ျဖစ္ေတာ့မွာျဖစ္တယ္…

ဟိုေန႔က အလုပ္ျပန္ခါနီးမွ ကိုယ့္အမွားေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ သူ႔အမွားေၾကာင့္ အားလုံးျပန္ျပင္ရမွာကို ၁၅မိနစ္ပဲ အခ်ိန္ေပးျပီးလာခိုင္းတဲ့ အရာရွိကို စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္တိုသြားတယ္… ဒါေပမဲ့ “ေအာ္… ဒါ CityVille ထဲကလိုပဲ ငါ့ကို ဂိုလ္းလာေပးတာ ျပီးျပီးမျပီးျပီး ကြန္ပလိမ္းမမ်ားပဲ လုပ္ေပးလိုက္မယ္… မျပီးေတာ့လဲ မျပီးဘူးေပါ့ ဘာျဖစ္လဲ “ ဆိုျပီး လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတာင္ေကာင္းသြားတယ္… သူေျပာတဲ့အခ်ိန္အတြင္းလဲ ျပီးသြားလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ အံ့ၾသသြားတယ္… ဒါေတာင္သူစစခ်င္လာခိုင္းတုန္းက ေဒါသတစ္ခ်က္ထြက္သြားတာ နည္းနည္းေပၚသြားတယ္… ေတာ္ေသးတယ္ဘာမွ မေျပာလိုက္လို႔… ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို အလုပ္ျပီးလို႔ျပန္ေပးေတာ့ ကိုယ္က ရီရီျပံဳးျပံဳးပဲ ဂိမ္းတစ္ခုေအာင္သြားတယ္သေဘာထားျပီး ေဆာ့လိုက္ (လုပ္လိုက္ေတာ့) သူကေတာင္ ေက်းဇူးေတြတင္လို႔… မဟုတ္ရင္ လုပ္လဲေပးရအံုးမယ္… အျမင္လဲကပ္ခံရမယ္… ဒီေတာ့ ေဆာ့ေနတယ္သေဘာထားလိုက္ (ေဆာ့ဖို႔ဆို မေဗဒါက ဒီအရြယ္ထိ ထိပ္ဆံုးကပဲ)

ဒီနည္းလမ္းက ၁၀၀% ေကာင္းပါတယ္ ေအာင္ျမင္ပါတယ္လို႔ေတာ့ မေဗဒါအာမ မခံပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ စိတ္တိုတတ္ ဆြာတတ္လြန္းတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ရန္သူနည္းသြားသလို လုပ္ငန္းခြင္မွာလဲ သာသာယာယာရွိလာပါတယ္… အထူးသျဖင့္ အလုပ္မသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပ်င္းတဲ့ေန႔ေတြမွာဆိုရင္ “ေအာ္… ငါ ဂိမ္းေတြ ေန႔တုိင္းကစားျပီး ဂိမ္းထဲမွာေန႔တိုင္းအလုပ္လုပ္ေနသလိုပဲ… ခုလဲ ငါဘ၀ဂိမ္းကို ကိုယ္တိုင္၀င္ကစားရမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီးပဲ” လို႔ေတြးျပီး အလုပ္သြားဖို႔ ေျခလွမ္းေတြ ျပန္သြက္ခဲ့ပါတယ္…

အရင္က ကိုယ့္ကို အလုပ္ပိုေတြလာခိုင္းမွာလဲ ေၾကာက္တတ္တဲ့ကြ်န္မ… ခုေတာ့ သူတို႔လာခိုင္းတာကို ျပီးရင္လဲ လုပ္ေပးလိုက္တယ္… မျပီးေတာ့လဲ အရင္လို Stress ၾကီးျဖစ္ျပီး ကိုယ့္တာ၀န္ၾကီးလို စိတ္ေလးမေနေတာ့ပဲ ဘာလုပ္ေနလို႔ မျပီးဘူးလဲဆိုတာ ေသခ်ာရွင္းျပလိုက္ေတာ့လဲ လူေတြက နားလည္ၾကပါတယ္…

အလုပ္မွမဟုတ္ဘူး ဘ၀ရဲ႕ အခက္အခဲေတြ အဆင္မေျပမွဳေလးေတြၾကံဳလာရင္လဲ Level မတူတာပဲရွိမယ္ သေဘာတရားတူတူပဲ သေဘာထားျပီး တျဖည္းျဖည္း ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့... ဒါေပမဲ့ မေဗဒါကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒီေလာက္ထိ ရင့္က်က္လွေနတယ္မဟုတ္ေတာ့လဲ ခပ္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြနဲ႔ ေလမက်ယ္ခ်င္ပါဘူး... ကိုယ္လဲ ၾကိဳးစားဆဲပဲ... ဒါေပမဲ့ ဒီနည္းက မေဗဒါနဲ႔ေတာ့ ခုခ်ိန္ထိကိုက္ေနတုန္းပဲ... ေဖ့ဘြတ္က ဂိမ္းေတြကစားရင္းလဲ အၾကိဳးအျမတ္ေလးေတြရွာလို႔ရပါတယ္... (အဟိ)

ကဲ အားလံုးပဲ ဘ၀ဂိမ္းမွာ Stage ေတြ အဆင့္ဆင္ကို ေက်ာ္လႊားျပီး ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ႏုိင္ၾကပါတယ္… စိတ္ညစ္လို႔ ကိုယ့္အသက္ကိုယ္အရွဳံးေပးရင္ေတာ့ Game Over ဆိုျပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားခြင့္ေတာ့ မရွိဘူးကြယ္… ဒီဘ၀ဂိမ္းက တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ မေသမခ်င္းေတာ့ ကစားလို႔ရတယ္…

ေတာင္နံရံေပၚက ဖန္ လမ္းေၾကာင္း

2011-11-16T17:17:00.000+08:00

ဒီေန႔ ဂူဂဲလ္ပလပ္စ္မွာ ဟိုေလ်ွာက္ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုအေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္… အဲဒါကေတာ့ တရုတ္ျပည္ Hunan မွာရွိတဲ့ The Zhangjiajie National Forest Park မွာရွိတဲ့ Tianman ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေတာင္နံရံကို ကပ္ျပီး ဖန္နဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္း ဓာတ္ပံုေတြျဖစ္ပါတယ္…
ဒါနဲ႔ သိခ်င္လို႔ ထပ္ရွာၾကည့္ေတာ့ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ၇ရက္ ၁၁လ ၂၀၁၁ ကမွ ခရီးသြားမ်ားအတြက္ စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္တာပါ… ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ၁၄၃၀ မီတာ (၄၇၀၀ ေပ) ျမင့္ပါတယ္… ကမာၻေပၚမွာ အျမင့္ဆံုးေတာင္တက္လမ္းထဲမွာ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္… စုစုေပါင္း လမ္းေၾကာင္း အရွည္က ၆၉မီတာ (၂၀၀ ေပ) ျဖစ္ပါတယ္… ဖန္သားအထူက ၃လက္မပါ… လာေရာက္လည္ပတ္သူေတြကို ဖန္ေပၚတြင္ မေခ်ာ္လဲေစရန္ သင့္ေတာ္တဲ့ဖိနပ္မ်ားကို စီးဖို႔ အၾကံျပဳထားပါတယ္…

ေနာက္ထပ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္က ထြက္တဲ့ “Avatar” ဇာတ္ကားထဲမွာပါတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ပ်ံေနတဲ့ေတာင္ေတြ “Hallelujah Mountain” ကို ဒီဇိုင္းေဖာ္တဲ့အခါမွာ ဒါရုိက္တာနဲ႔ ဒီဇိုင္နာေတြရဲ႕ အေတြးကို စတင္ အေျခခံေပးလိုက္တဲ့ ေတာင္ေတြလို႔သိရပါတယ္… ဒီေတာင္ေတြထဲက တစ္ေတာင္ကို ယခုအခါမွာ “Avatar Hallelujah Mountain” လို႔ေတာင္ တရား၀င္ နာမည္ေျပာင္းေပးလိုက္ျပီလို႔သိရပါတယ္…

Now name as Avatar Hallelujah Mountain

ဒီ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြရဖို႔ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ရင္း အမ်ားသူငွာေတြရဲ႕ အျမင္ကိုလဲ ဖတ္ခဲ့ရလို႔ ကြ်န္မသာဆိုရင္ေရာလို႔ေတြးျဖစ္ပါတယ္… ဟုတ္ပါတယ္… ကြ်န္မကေတာ့ လံုျခံဳမွဳ အသက္အႏၱရာယ္ကို မယံုၾကည္တဲ့အတြက္ အဲဒိ ဖန္လမ္ေၾကာင္းေပၚကို တက္မေလွ်ာက္ရဲပါဘူး… ေအာက္ပါလူတစ္ခ်ိဳ႕ ေတြကလဲ ဒီလိုေျပာထားၾကပါတယ္… http://thecornfieldonline.com ဖိုရမ္မွာ ေဆြးေႏြးထားၾကတာကို ေကာက္ႏုတ္ပါတယ္…

တစ္ေယာက္က ေဟာဒီလိုေျပာပါတယ္…
The real fear is that it was built by the Chinese. it could come down any time.

I'll stick with the ledge at the Sears, er, Willis Tower in Shitcago.
(တကယ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတာက တရုတ္ျပည္က ေဆာက္ထားလို႔ပဲ… အခ်ိန္မေရြးျပိဳက်ႏုိင္တယ္…
ငါကေတာ့ ခ်ီကာဂိုက Sears, Willis Tower ေတြပဲသြားေတာ့မယ္…)

ေနာက္တစ္ေယာက္က ဒီလိုေျပာတယ္…
Who the hell knows what those bolts and fasteners are made from, how they were made, and even if they were tested.

No thanks. Track record and all that.
(ဒီလက္ရမ္းေတြ ဒီမူလီေတြ ဘယ္ကေနထုတ္တာလဲ၊ ဘယ္လိုထုတ္လုပ္ခဲ့တာလဲ၊ ဒါေတြက (လံုျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့) စမ္းသပ္မွဳေတြျပဳလုပ္ခဲ့ရဲ႕လား ဆိုတာ ဘယ္သူသိလဲ…
ေက်းဇူးပဲ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ (ဒီခရီးက) မလိုအပ္ဘူး..)

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေျဖတယ္…
Made by China, following Chinese "regulations". See all pics.
Pass.
(တရုတ္ကလုပ္တာေလ… တရုတ္ျပည္စည္းကမ္းေတြအတိုင္းလိုက္နာျပီးလုပ္ထားတာေပါ့… ကြ်န္ေတာ္လဲ Pass ပဲဗ်ာ…)

ေနာက္တစ္ေယာက္က…
..the railing/fasteners are stainless steel. it is very obvious. not going anywhere either.
(လမ္းေၾကာင္းကို ပတ္ထားတာေတာ့ stainless စတီးဆိုတာ အသိသာၾကီး… ကြ်န္ေတာ္လဲ ဘယ္မွမသြားပါဘူး…)

ေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ့…
Looks perfectly safe.

I still wouldn't do it. (အျမင္အရေတာ့ လံုျခံဳမွဳ အေသအခ်ာ ရွိတယ္ဆိုတယ္လို႔ ထင္ရတာပဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ မသြားဘူး)

Google+ က ဓာတ္ပံုတင္တဲ့သူမွာရတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြမွာေတာ့ တခ်ိဳ႕ကလဲ မိုက္တယ္… သြားခ်င္တယ္… လွလိုက္တာ … အံ့ၾသစရာေကာင္းေအာင္လွလိုက္တာ… အင္ဂ်င္နီယာေတြရဲ႕ အႏုပညာပဲ စသည္ျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးထားၾကသူေတြရွိသလို တခ်ိဳ႕သူေတြကလဲ အေပၚက ဖိုရမ္ထဲကလူေတြလိုပဲသေဘာမတူၾကပါဘူး..

လူတစ္ေယာက္ဟာ အေတြးအေခၚတစ္မ်ိဳးစီကဲြျပားၾကပါတယ္… ကဲြျပားႏိုင္ပါတယ္… ကြ်န္မဒီဓာတ္ပံုေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ဘယ္ေနရာလဲမသိဘူးဆိုျပီး ခရီးသြား၀ါသနာပိုးအရ ရွာၾကည့္မိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ တရုတ္ျပည္ဆိုတာေတြ႔ရေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ စိတ္ထဲေအာင့္သက္သက္ၾကီးျဖစ္သြားတယ္… ဒီပိုစ့္ကို ေရးဖို႔ အခ်က္လိုက္ရွာေတာ့မွ သူမ်ားေတြကြန္မန္႔ေတြဖတ္ျပီး ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္တာကို ရွင္းသြားေတာ့တယ္… တရုတ္ျပည္ကေဆာက္တဲ့ ၃လက္မအထူရွိ ေတာင္နံရံမွာကပ္ေဆာက္ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ဆိုတာ ယံုၾကည္မွဳနဲ႔ အမ်ားၾကီးဆိုင္ပါတယ္… ေဆာက္လုပ္ရာမွာ အသံုးျပဳတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ယံုၾကည္လား၊ ေဆာက္လုပ္သူေတြကို ယံုၾကည္လား၊ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာင့္ေရး ကို ယံုၾကည္လား… ေနာက္ဆံုးကုန္ေအာင္ေျပာမယ္… အတူတူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေဘးက လူက အဲဒိေပၚမွာ မခံုပါဘူး မအံပါဘူး လက္မကစားပါဘူး မဖ်က္စီးပါဘူးလို႔ယံုၾကည္လား… ဒါေတြအားလံုးကေတာ့ သင့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ေပၚပဲမူတည္တယ္…

ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေခတ္စားေနတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သြားသတိရတယ္… “တရုတ္စက္၊ တရက္စုတ္” တဲ့… တရုတ္ကထုတ္တဲ့စက္ ၁ရက္ထဲနဲ႔ စုတ္တယ္လို႔ေတာင္ တေဘာင္ထြက္သတဲ့… ကိုယ္ကိုတိုင္ တရုတ္ျပည္ ရွန္ဟိုင္းကို အလည္အပတ္ေရာက္တုန္းကလဲ တန္းစီရမဲ့ေနရာတန္းမစီတာတို႔ ေက်ာ္တက္တာတို႔… ဂိုက္ကလဲ ခရီးသည္ကို ဂရုမထားတဲ့အျပင္ ေငြညွစ္ဖို႔ပဲ ၾကိဳးစားေနတာတို႔ စတဲ့စတဲ့ မေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေတြ ၀န္ေဆာင္မွဳေတြနဲ႔ ၾကဳံခဲ့ရေတာ့ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ တရုတ္ျပည္ ဂရိတ္ေ၀ါေလးသြားဖို႔ေတာင္ ခုထိ ေျခတံုခ်တံုနဲ႔ စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးျပင္ဆင္ေနရတယ္….
ဒါ့အျပင္ ျဖစ္သမွ်ၾကည့္လိုက္… လူသားခ်င္းမစာနာမွဳေတြ (ကေလးကို ကား ၂ဆင့္တက္ၾကိတ္တာေတာင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြ)၊ အာဏာအလဲြသံုးစားလုပ္မွဳေတြ (လူငယ္ ၂ေယာက္ကို ကားနဲ႔တိုက္လို႔ ၁ေယာက္ေသတာေတာင္ ေဘးကလူေတြကို “တိုင္ရဲရင္တိုင္လိုက္ ငါ့အေဖက ဘယ္သူ” ဆိုျပီး စိန္ေခၚသြားတာေတြ)၊ လူကို အႏၱရာယ္ျပဳမဲ့ စံခ်ိန္မမွီတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ (ကေလးႏုိ႔မုန္႔ေတြနဲ႔ စားသံုးကုန္ေတြမွာ မယ္လမင္းေတြထည့္ထုတ္တာ)၊ စတဲ့ တျခားေသာ ျပႆနာမ်ားကလဲ ျဖစ္လိုက္ရင္ တရုတ္ကခ်ည္းပဲ… လူမ်ိဳးေရး နုိင္ငံေရး ပုတ္ခတ္ျခင္းမဟုတ္ရပါ… ေၾကာက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္စရာေတြ အမ်ားၾကီးလို႔လဲ ကပ္ေျပာႏုိင္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခုနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ အေလ့အထကိုေတာ့ ဆင္ျခင္သင့္တယ္ထင္လို႔ပါ… ဖန္လမ္းေၾကာင္းျခင္းအတူတူ USA Grand Canyon ကိုပဲ ကြ်န္မ သြားျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္…

ကဲ… စာဖတ္သူတို႔ေရာ ဘယ္လိုသေဘာရၾကလဲ… လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကဲြလဲြႏုိင္ပါတယ္ေနာ္…

Grand Canyon, USA

Glass walk at Grand Canyon, USA

Source : http://www.amusingplanet.com/2010/06/zhangjiajie-national-forest-park.html

http://www.echinacities.com/china-media/chinese-mountain-that-inspired-avatar-renamed-after-the.html

http://sightbywalk.blogspot.com/2011/11/worlds-highest-glass-trail-zhangjiajie.html

It's the day, a girl was born to be My MUM

2011-11-14T23:55:00.008+08:00

ေကၽြးေမြးသုတ္သင္၊ သက္ဆံုးပင္
ခ်စ္ခင္ရွာေပ၊ တို႔ေမေမ။

ငယ္စဥ္ကာလ၊ စည္းကမ္းျပ
ဆံုးမခဲ့ေပ၊ တို႔ေမေမ။

အရြယ္ေရာက္လာ၊ ေက်ာင္းအပ္ကာ
ပညာေပးေပ၊ တို႔ေမေမ။

က်န္းမာဖို႔ေရး၊ သင့္ရာေကၽြး
ေလးစားအပ္ေပ၊ တို႔ေမေမ။

၀တ္စားဆင္ယင္၊ ျမတ္ႏိုးၾကင္
ခ်စ္ခင္အပ္ေပ၊ တို႔ေမေမ။

A mother is she who can take the place of all others but whose place no one else can take. -Cardinal Mermillod
အေမဆိုတာ က်န္တဲ့အရာေတြ အားလံုးေနရာ၀င္ယူႏုိင္တယ္…. ဒါေပမဲ့ က်န္တဲ့ဘယ္အရာမွ အေမ့ေနရာကို ၀င္မယူႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စာသားေလးက ေမေမ့ေမြးေန႔အတြက္ ပိုစ့္ေရးဖို႔ inspiration လိုက္ယူေနတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ကြ်န္မ စိတ္ကို အထိမိဆံုးစကားေလးတစ္ခြန္းပါပဲ…

အေပၚက တုိ႔ေမေမ ကဗ်ာထဲက အခ်က္ေတြနဲ႔ အားလံုးနဲ႔ ကြ်န္မေမေမ ညီတယ္ဆိုတာကေတာ့ အထူးတလည္ပင္ ေျပာေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး…

ဒါေလာက္မ်ား ပ်င္းေသး… ဒိထက္ေတာင္ ပိုေသးလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္…
အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္လိုအပ္ခ်ိန္မွာ အျမဲတမ္း အေဖာ္ရွိေနတတ္တာ ကြ်န္မ ေမေမပါ…
ႏွလံုးသားေရးရာ ကိစၥေတြ အဆင္မေျပခ်ိန္မွာ ကိုယ္စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာပင္မဲ့ နားလည္ေပးႏုိင္တာ ကြ်န္မေမေမပါ…

သမီးေတြနဲ႔ အေဖနဲ႔ အၾကိဳက္ အျမင္မတူတာေတြၾကားမွာ ညွိႏွဳိင္းေပးေနတတ္တာ ကြ်န္မေမေမပါ…

ဘုရားသိပ္မရွိခိုးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မတို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ ရက္ေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ရၾတာေတြနဲ႔ ကြ်န္မတို႔တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ မေမာႏုိင္မပန္းႏိုင္ ဆုေတာင္းေပးတတ္တာ ကြ်န္မတို႔ေမေမပါ…

ကြ်န္မတို႔ သမီးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႕ အၾကိဳက္နဲ႔ အညီ လိုက္ဖက္ေအာင္ ဟင္းစီစဥ္တတ္တာ ကြ်န္မေမေမပါ…

ညီအစ္မလို တိုင္ပင္ႏုိင္ျပီး ရီစရာေတြေျပာလို႔ရတာ ကြ်န္မတို႔ေမေမပါ…

အသုတ္အစံု ရွယ္ေကာင္းတာ ကြ်န္မတို႔ ေမေမပါ…

အိမ္မွာ အလုပ္မ်ားေနလို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မေတြ႔ျဖစ္ရင္ေတာင္ အိမ္သားေတြအခ်င္းခ်င္းအေၾကာင္း update ျဖစ္ႏုိင္တာ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ရဲ႕ အင္ထရာနက္ ေမေမရွိလို႔ပါ…

စာဖတ္ရမွာ ပ်င္းေသာ္လည္း (ကြ်န္မနဲ႔ တူတာ) ကြ်န္မေရးသမွ် (မျဖစ္ေလာက္တဲ့) စာမ်ားကို Die hard fan အျဖစ္ မွန္မွန္ဖတ္အားေပးတတ္တာ ေမေမပါ…

အခ်ိဳအစိမ့္ေတြ အခ်ိဳရည္ေတြ မတည့္လို႔ မစားပါနဲ႔ လို႔ အတန္တန္တားေသာ္လည္း သနားစရာမ်က္ႏွာႏွင့္တစ္မ်ိဳး ကြ်န္မတို႔ မသိလိုက္ခ်ိန္တမ်ိဳး ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္၀ယ္စား၍တစ္မ်ိဳး ေျပာလို႔မရတာလဲ ကြ်န္မတို႔ ေမေမပါ…

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေျပာမကုန္ႏုိင္ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ အခ်ဳပ္ တင္စားရရင္ အိမ္မွာ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္မျဖစ္ေစပဲ eventful ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့ ေမေမ့ကို အိမ္ရဲ႕ ဆည္းလည္းလို႔ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ တစ္ဖန္ျပန္တင္စားခ်င္ပါေတာ့တယ္…

ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔အတူ ေမေမ့ေမြးေန႔အတြက္ ဆုေတာင္းေပးခ်င္တာကေတာ့ ေမေမ က်န္းက်န္းမာမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ဒီလင္ ဒီသမီးေတြနဲ႔ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ေနႏုိင္ပါေစ… ေျမးေတြ ခုခ်က္ခ်င္း ဘယ္သမီးကမွ မေပးႏုိင္ေသးလို႔ က်န္းမာေရးကို အထူးသတိျပဳလိုက္စားဖို႔ ေရွာင္သင့္တာေရွာင္ျပီး ေဆာင္သင့္တာေဆာင္ဖို႔ မွာခ်င္ပါတယ္...

ေမေမ့ ေမြးေန႔အတြက္ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္း ကြ်န္မတို႔ကိုယ္တိုင္ ကိတ္မုန္႔ကို decoration ဆင္လို႔ရတဲ့ ဆိုင္ေလးကေန ဒုတိယအေသးဆံုး ကိတ္မုန္႔ ၆လက္မအက်ယ္ကိတ္မုန္႔ေလးကို ၀ယ္ျပီး surprise လုပ္ခဲ့တယ္... ကိုယ္တိုင္ ပံုေဖာ္ေတာ့ သိပ္ေတာ့မလွဘူး... ဒါေပမဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သာ အဓိကပဲေလ... ျပီးေတာ့ ေမေမ့ ေမြးေန႔အတြက္ ဗီြဒီယိုေလး လုပ္ေပးျဖစ္တယ္... ဗီြဒီယို ၾကည့္လို႔မရင္ ကိတ္မုန္႔ကို ဓာတ္ပံုၾကည့္သြားေနာ္... (ခု ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗီြဒီယိုက upload လုပ္တုန္း) ျပီးရင္တင္မယ္...

ထူးျခားတဲ့ ၾသစီျပန္လက္ေဆာင္...

2011-11-04T17:05:00.003+08:00

သိျပီးသားလူေတြအတြက္ကေတာ့ ထူးခ်င္မွထူးမယ္... မေဗဒါကေတာ့ တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးလို႔ ထူးျခားတယ္လို႔ေျပာတာ... ဟုိရက္က အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ ၾသစေတးလ်သြားျပီး အျပန္မွာ အားလံုးစားဖို႔ ထူးျခားတဲ့ အသားေတြကို လက္ေဆာင္အျဖစ္၀ယ္လာပါတယ္... ကြ်န္မ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္မွာ ဒီအသားေတြဟာ စားလို႔သင့္တ့ဲအရာလို႔ မထင္ခဲ့ပါဘူး... ဒါေတြကေတာ့ သားပိုက္ေကာင္သား၊ မိေခ်ာင္သား နဲ႔ Emu (ျမန္မာလို အဲငွက္ကို ဘယ္လုိေခၚလဲ မသိပါ)လို႔ေခၚတဲ့ ၾသစေတးလ်က ငွက္တစ္မ်ိဳးရဲ႕ အဆင္သင့္စားဖို႔ထုတ္ပိုးထားတဲ့ အသားေျခာက္ေတြပါ...

Emu ငွက္

အစကေတာ့ အထုတ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး မယံုေသးပါဘူး... အဖံုးေပၚက မိေခ်ာင္းပံုကို မ်က္လံုးန႔ဲ တပ္အပ္ျမင္တာေတာင္ အထဲက မိေခ်ာင္းသားမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး... အထူးအဆန္းလုပ္ထားပင္မဲ့ အထဲက တစ္ျခားဟာျဖစ္မွာပါလို႔ ထင္ခဲ့တယ္... ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္က ပါ၀င္ပစၥည္းကို စစ္လိုက္ေတာ့ မိေခ်ာင္းသား၊ သားပိုက္ေကာင္သား၊ Emu သားဆိုျပီးေတာ့ကို ေရးထားတာ လန္႔သြားတာပဲ...

ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ စားၾကတယ္... စလံုးေတြနဲ႔ ကြ်န္မကေတာ့ မစားရဲပါဘူး... သူတို႔စားတာကို ကိုယ္က ေၾကာက္တယ္ေျပာေတာ့ သူတို႔က သိပ္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး... စားၾကည့္ပါ... မိေခ်ာင္းသားက အရမ္းေကာင္းတယ္ေျပာၾကတယ္... ကိုယ္ကလဲ အသစ္ဆိုေတာ့ အထက္ကလူေတြနဲ႔လဲ တည့္ေအာင္ ေနရမယ္ေလ... ျပီးေတာ့ ကြ်န္မက အရာရာ(ဆူရွီးတို႔ ဆာရွီမီးတို႔ smoke salmon တို႔ လဲ လံုး၀မၾကိဳက္) အေတာ္ေလး ေဂ်းမ်ားဆိုေတာ့ မစားၾကည့္ပဲနဲ႔ မၾကိဳက္ဘူးေျပာလို႔မေကာင္းဘူးေလ... ဒါနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ပန္းေဆာင္ Emu အသားေလး ေသးေသးတစ္ဖဲ့စားၾကည့္တယ္... ကိုယ့္စိတ္ပဲ မသတီလို႔လားမသိဘူး နဲနဲေလးညွီတယ္... ကိုယ့္ကို အဲဒိပံုမျပပဲ ဆပ္သားေျခာက္လို႔ေျပာေကြ်းရင္ေတာ့ စားႏုုိင္ခ်င္စားႏုိင္မယ္... ဒါေပမဲ့ ယူလိုက္တဲ့ အေသးဆံုး တစ္ဖဲ့ေတာင္ မကုန္ႏုိင္လို႔ ခပ္တည္တည္ Pantry ထဲသြားျပီး သူတို႔မျမင္ေအာင္ လႊတ္ျပစ္လိုက္ရတယ္... ျပီးေတာ့ ေရေတြအမ်ားၾကီးေသာက္ခ်လိုက္တယ္...

ေနာက္ ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔က မိေခ်ာင္းသားထုတ္ကို ေဖာက္ျပီးစားေနျပန္ေရာ... ျပီးေတာ့ အားလံုးက မိေခ်ာင္းသားက အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ေျပာတယ္... ကြ်န္မလဲ မစားရဲေတာ့လို႔ မစားေတာ့ဘူး... ဒါေပမဲ့ အားလံုးက စမ္းစားၾကည့္ပါ... Emu သားထက္ေကာင္းတယ္ ဘာညာနဲ႔ သူတို႔လဲစားရင္ ၀ိုင္းေျပာၾကျပန္ေရာ... ဒါနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အရင္တစ္ေခါက္ကထက္ ေသးတဲ့ အပိုင္း ေသးေသးေလးကိုပဲလက္သည္းေလးနဲ႔ စိတ္ျပီး စားၾကည့္ေတာ့... အမေလး... ညွီလိုက္တာ... ေရသတၱ၀ါဆိုေတာ့ ေရနဲ႔ညွီတာေပါ့... ကြ်န္မက အစကတည္းက ငါးတို႔ ပုဇြန္တို႔ေတာင္ အနံ႔နည္းနည္းေလးက်န္တာနဲ႔ မစားႏုိင္တာ... ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ညွီတယ္လို႔ခံစားရတယ္... ဒါေပမဲ့ ငါးၾကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ညွီမယ္မထင္ပါဘူး... ကြ်န္မလဲ ဘယ္လိုမွ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ကိုယ့္ စားပဲြေဘးက အမွိဳက္ပံုးထဲကို ေထြးခ်လိုက္မိေရာ... ေရေတြေသာက္ခ်လိုက္တယ္... စိတ္ထဲ မသန္႔လို႔ မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲခ်င္ခ်င္ မနည္းျပန္ထိန္းရတယ္... ဒါေလး ေကြ်းတာ ျဖစ္ေနလိုက္တာလို႔ ထင္ၾကမွာစိုးလို႔...

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ သားပိုက္ေကာင္သားထုတ္ကို ေဖာက္ၾကေရာ... ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ၀ယ္လာတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္က အန႔ံနမ္းၾကည့္ျပီး ဒီအသားက အနံ႔ရွိတယ္တဲ့... ဒီကတည္းက ကြ်န္မဒီေန႔ေတာ့ လာမေကြ်းနဲ႔ လံုး၀မစားေတာ့ဘူးလို႔ ျပင္လိုက္ျပီ... သူတို႔လို႔ လူအတြက္ေတာင္ အန႔ံရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ေသေလာက္မယ္... ဘေလာက္မွာေရးခ်င္လို႔ အနံ႔သြားရွဳၾကည့္ေတာ့ အေျခာက္မို႔ေပပဲ... အသားစိမ္းအနံ႔... ေစ်းသြားလို႔ သားသတ္ရုံတန္းေရာက္ရင္ အဲဒိမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ အသားစိမ္းေတြ အနံ႔ကို သိလားေတာ့ မသိဘူး.... အဲဒိလို အနံ႔မ်ိဳး... မေဗဒါကိုေတာ့ စားၾကည့္ပါလားလို႔ သူတို႔ မေကြ်းေတာ့ပါဘူး... ဒီတစ္ခါေကြ်းရင္ ရုံးမွာ အန္ခ်မိလိမ့္မယ္ထင္တယ္...

ခုေတာ့ အဲဒိအသား ၃မ်ိဳးမွာ မိေခ်ာင္းသားကေတာ့ ကုန္လုနီးပါးပဲ... သားပိုက္ေကာင္သားက အမ်ားဆံုးက်န္တယ္... အဲဒိအထုတ္ေတြၾကည့္ျပီး ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္မကေတာ့ သက္ျပင္းပဲခ်မိေနတယ္... ေနာက္ဆို က်ားသားတို႔ ျခေသၤ့သားတို႔ ဆင္သားတို႔ပါ လူေတြစားေတာ့မလားမသိဘူး... ဘုရားတားထားတဲ့ မစားအပ္တဲ့ အသား ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးလဲ မသိဘူးရွိတယ္... အဲဒါျပန္ရွာရမွာ ပ်င္းတာနဲ႔ ဒီမွာပဲ ေမးလိုက္ေတာ့မယ္... သိရင္ မေဗဒါကို သင္ျပသြားၾကပါအံုး... ဆရာတင္တယ္ေနာ့္...

Cute and nice idea for photoshoot in bed

2011-11-02T10:14:00.003+08:00

ဘယ္အရာမဆို အိုင္ဒီယာေကာင္းဖို႔က အေရးၾကီးပါတယ္... တခ်ိဳ႕အရာေလးေတြကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္စဥ္းစား စဥ္းစား ဘယ္လို အကုန္က်ခံထား ခံထား ေနာက္ဆံုးက်ရင္ အိုင္ဒီယာေကာင္းတဲ့သူကပဲ ကုန္က်စရိတ္နည္းနည္းနဲ႔ပဲရုိက္အံုး လူၾကိဳက္ပိုမ်ားတတ္ၾကပါတယ္... မေဗဒါလဲ ေက်ာင္းက ဓာတ္ပံု assignment ေတြလုပ္မွ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ အိုင္ဒီယာမထြက္လို႔ အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္ရပါတယ္... တစ္ခါတစ္ေလ အြန္လိုင္းမွာ references ေတြရွာၾကည့္ရင္ သူမ်ားေတြလုပ္ထားေတြေတြ႔မွ ေအာ္ ဒါေလးက ဒီလုိလုပ္ရင္ လြယ္လြယ္ေလးပဲဆိုျပီး ျဖစ္ရတဲ့အခါတိုင္း "ဒါကိုဘာလို႔ ငါ့ဘာသာငါမသိပဲ သူမ်ားလုပ္တာၾကည့္ျပီးမွ နားလည္တာလဲ" ဆိုျပီး မခံခ်ိ မခံသာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ပ်က္ရပါတယ္...

ပရုိဂရမ္းမင္း ဘာသာကို မေဗဒါ အရင္က လက္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ အထဲမွာ အဲဒိျပႆနာေၾကာင့္လဲပါပါတယ္... ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေရးဆိုရင္ concept ေတြ command ေတြ အားလံုးသိပါရဲ႕ ဘယ္က စေရးရမွန္းကို မသိဘူး... သူမ်ားေရးျပီးသြားရင္ေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ရင္ နားလည္တယ္... စိတ္ဓာတ္ကို က်ေရာ... မေဗဒါလို ခံစားဖူးတဲ့သူရွိၾကလားေတာ့ မသိဘူး... ဒါေပမဲ့ ပရုိဂရမ္းမင္းကို ၾကိဳက္တဲ့သူေတြက်ေတာ့လဲ အဲလို ထိုင္စဥ္းစားေနရင္း အေျဖကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ၾကိဳးစားရတာကို ၾကိဳက္တာတဲ့... အင္းေပါ့ေလ... အေျဖရသြားရင္ေတာ့ အရမ္းကို ေပ်ာ္ရတာသိပါတယ္... မေဗဒါမွာ ပါရမီမပါလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး... ေက်ာင္းမွာ ေနာက္ semester က်ရင္ C++ ယူရေတာ့မယ္... ညစ္တယ္... ဆီပရုိဂရမ္းမင္း တတ္တဲ့သူေတြရွိရင္ ဆရာတင္ပါတယ္ေနာ္... ကူညီၾကပါ...

ကဲ... ေျပာခ်င္တာကတျခား ေရာက္သြားတာက ပရုိဂရမ္းမင္းအေၾကာင္း... လိုရင္းကို ျပန္ဆဲြရရင္... ဒီေန႔ အင္တာနက္မွာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရွိတဲ့ ခန္းတြင္းပစၥည္းေတြနဲ႔ပဲ တန္ဆာဆင္ျပီး အိပ္ယာေပၚမွာ အိုက္တင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရုိက္ထားတာေလးက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနလို႔ပါ... ျပီးေတာ့ အိုင္ဒီယာေလးေကာင္းလိုက္တာဆိုျပီး သေဘာက်လို႔ အားလံုးၾကည့္ရေအာင္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...

ဂ်င္ ကစားမလို႔ (သို႔) စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား ၁၁

2011-10-31T15:45:00.001+08:00

ကြ်န္မ ေဖေဖက သားသမီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ုာ္ပါးပါးေနတတ္ျပီး အလိုလိုက္တဲ့ အခါေတြရွိသလို သူျပင္းျပင္းထန္ထန္တားျမစ္ထားတဲ့ အရာေတြလဲ ရွိပါတယ္... ဥပမာ ဖဲရုိက္ျခင္း ေလာင္းကစားလုပ္ျခင္း အရက္ေသစာ ဘီယာေသာက္ျခင္း နဲ႔ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အခ်စ္၀တၱဳဖတ္ျခင္းစတာေတြပါ... အခ်စ္၀တၱဳဆိုတာကို မေဗဒါ အစအဆံုး မေန႔တေန႔ကမွ ဖတ္ဖူးတာပါ... ဒါေၾကာင့္ မေဗဒါကို အခ်စ္၀တၱဳနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ လာေျပာရင္ ဘာမွမသိသလို စာဖတ္လဲ ေႏွးလွပါတယ္... ငယ္ငယ္က ရွားေလာ့ဟုမ္းတုိ႔ ေရႊဥေဒါင္းတို႔ေတာ့ဖတ္ပါတယ္... အခ်စ္၀တၱဳေတြဖတ္ျပီး အတုယူမွား စိတ္ကစားမွာစိုးရိမ္လို႔ပါတဲ့... ဒါေပမဲ့ ခုလိုရင့္က်က္လာတဲ့အရြယ္မွာေတာ့ အခ်စ္၀တၱဳဖတ္ျခင္းကို မတားျမစ္ေတာ့ပါဘူး...

သို႔ေသာ္ အရက္ေသစာ ဘီယာ မူးယစ္ေစတဲ့အရာမွန္သမွ် ေသာက္သံုးျခင္းနဲ႔ ဖဲရုိက္ျခင္း ေလာင္းကစားျခင္းကိုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တားျမစ္ထားပါေသးတယ္... ဥပမာဆိုရင္ ခုေခတ္ၾကီးမွာ မိန္းကေလးေတြ ဘီယာ အရက္ေသာက္တာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္မအေနနဲ႔ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏုိင္လို႔ ေသာက္ၾကတာကို ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူးလို႔ အိမ္မွာေျပာမိတာေတာင္... ေဖေဖက ကြ်န္မက ကိုရီးယားကား ဂ်ပန္ကားေတြၾကည့္ျပီး မိန္းမအရက္ေသာက္တာကို အတုယူခ်င္လို႔ ေသြးထိုးဆန္းျပီး ေျပာတယ္လို႔ ထင္လိုထင္... ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အဲဒီေလာက္ စပ္စပ္ထိမခံဘူး... ကြ်န္မလို အသက္အရြယ္ေရာက္ေနသူအတြက္ အရက္ ဘီယာကို မိဘတားျမစ္ထားလို႔ မေသာက္ဘူးဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး... ဘယ္ကမွလဲ အတုယူတာမဟုတ္ပါဘူး... တကယ္လို႔ ကြ်န္မေသာက္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ ကိုယ့္လုပ္တာကို ကိုယ္တာ၀န္ယူႏုိင္ရင္ ေသာက္ခ်င္ေသာက္မွာပါပဲ... သို႔ေသာ္ ၁ အခ်က္က ဘာသာေရးအရေတြးလဲ ဘုရားကေတာင္တားျမစ္ထားတဲ့အရာ အဲဒါေသာက္မွ ေပ်ာ္ရရႊင္ရတယ္ဆိုတာကို လက္မခံပါဘူး... ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီေလာက္ ခါးတူးနံေစာ္ေနတဲ့ အရည္ေတြကို Coke တို႔ Sprite တို႔ေတာင္ မေသာက္ႏုိင္တဲ့ ကြ်န္မက ဘယ့္ႏွယ့္လာ ေသာက္ႏုိင္မတုံး... ကိုယ္ကိုတိုင္ကိုက မၾကိဳက္လို႔ မေသာက္ျဖစ္ပါဘူး... ဒိအတြက္ ဘယ္အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမွကလဲ "ဒီအရြယ္ထိ အိမ္ေၾကာက္တုန္း" တို႔ဘာတို႔နဲေျမွာက္ပင့္ေပးလို႔ မရပါဘူး... သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြရွိလဲ ကြ်န္မကေတာ့ အထင္ေသးျခင္း ရွဳံ႕ခ်ျခင္းရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး... အားလံုး ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏုိင္တဲ့ လူၾကီးေတြပဲ...

ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ... အိမ္မွာ ကေလးကစားစရာ ကဒ္ဂိမ္းေလးေတြနဲ႔ ကစားရင္ေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ ဂိမ္းေလးေတြက ဖဲနဲ႔ ကစားပံုျခင္းတူတယ္လို႔ ဆိုျပီး တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္တိုင္းမက်တတ္ျပန္ပါဘူး... သို႔ေသာ္ မေဆာ့ရဟုေတာ့မတားပါ... ဖဲဆိုလွ်င္လဲ ဖဲထုတ္ကိုသာ ျမင္ဖူးျပီး ဖဲရုိက္နည္းဆို၍ ယခုခ်ိန္ထိ တစ္နည္းမွ်ပင္မတတ္ပါေလ... ထိုသို႔ေသာ ကြ်န္မႏွင့္ ကြ်န္မ၏ေဖေဖတို႔ ၁ရက္ လဲြၾကပံုကေတာ့ျဖင့္....

ကြ်န္မဟာ အလုပ္ျပီးရင္ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္က Gym မွာ အားကစားသြားလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္... အဲလိုလုပ္မယ္ဆို အိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္ေတာ့ အိမ္ကို အလုပ္မသြားခင္ၾကိဳေျပာသြားပါတယ္... ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မက "အလုပ္ျပီးရင္ အားကစားလုပ္မလို႔ ေနာက္က်မယ္" လို႔ပဲ ေျပာေလ့ရွိလား... "အလုပ္ျပီးရင္ Gym သြားကစားမယ္" လို႔ပဲ ေျပာေလ့ရွိလား ကြ်န္မလဲ သတိမထားမိပါဘူး... မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေမေမ့ကိုပဲ ေျပာသြားေလ့ရွိတယ္ထင္ပါတယ္...

၁ရက္ေတာ့ ကြ်န္မက အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေဖေဖက ဧည့္ခန္းမွာထမင္းစားေနတာေတြ႔ေတာ့ "သမီး အလုပ္ျပီးရင္ အလုပ္ကလူေတြနဲ႔ ဂ်င္သြားကစားမယ္" လို႔ ခါတိုင္းလိုပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္...

အဲဒါကိုလဲ ၾကားေရာ ကြ်န္မေဖေဖက ေဒါသအျမတ္ထြက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေလသံကလဲ မာျပီး ကြ်န္မကို ျပန္ေျပာတယ္... "ဘာေျပာတယ္! ဘာသြားကစားမယ္?!"
ကြ်န္မကလဲ အစထဲက အသံက က်ယ္က်ယ္ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အေဖက ကိုယ္လဲ ဘာမွအမွားမလုပ္ပဲနဲ႔ အသားလြတ္ၾကီး လာေအာ္ေတာ့ နည္းနည္းေလးတင္းသြားျပီး...
"ဂ်င္သြားကစားမယ္ ေျပာတာေလ... ဘာျဖစ္လို႔လဲ" လို႔ခပ္စပ္စပ္ေမးမိတာေပါ့... ကြ်န္မစိတ္ထဲ ေဖေဖ ဘယ္ကိစၥနဲ႔ ကြ်န္မကို အျမင္မၾကည္ျဖစ္ေနလဲလို႔ပဲထင္တာေပါ့...
ေဖေဖက ပိုေဒါသထြက္လာျပီး ထမင္းပန္းကန္ေတြပါေတြ စားပဲြေပၚတင္ျပီး "ဘာေျပာတယ္?!" ဆိုျပီး အေျခတင္ျဖစ္ခါနည္း ဆဲဆဲမွ ေမေမက ေနာက္ေဖးကထြက္လာျပီး ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ျပႆနာအလံုးစံုကို ေျဖရွင္းေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္...

"မဟုတ္ဘူး... သူက အလုပ္ျပီးရင္ အားကစားသြားလုပ္မယ္ေျပာတာ... ေလာင္းကစား ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ သြားကစားမွာ မဟုတ္ဘူး..."
ကြ်န္မဘက္ကိုလွည့္ကာ "နင့္အေဖက Gym ဆိုတာကို ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ စတဲ့ ေလာင္းကစားသြား ကစားမယ္ထင္ေနတာ" လို႔ ေျဖရွင္းလိုက္မွပဲ ကြ်န္မလဲ ရယ္မိပါေတာ့တယ္... ေနာက္မို႔ဆို Gym ကစားမယ္ေျပာမိလို႔ အရိုက္ခံရမဲ့ အေပါက္ လဲြခ်က္က...

ဒိထက္ရီရတာရွိေသးတယ္... ေဖေဖက ေမေမ့ကို မင္းက ဘယ္လိုသိလဲလို႔ေမးေတာ့... ကြ်န္မေမေမက သူ႔ရဲ႕ Story ကို ေျပာျပေတာ့ ပို၍ပင္ ရီခ်င္စရာေကာင္းေနပါေတာ့တယ္...

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က ကြ်န္မတို႔ အိမ္မွာ ေက်ာင္းသူ အိမ္ငွားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္... ေမေမတို႔က မိဘနဲ႔ေ၀းျပီး ေက်ာင္းလာတက္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို သနားတတ္ေတာ့ အိမ္မွာေနတဲ့သူလဲ ကိုယ့္သားသမီးလိုပဲ ကိုယ္ခ်က္တဲ့ ထမင္းေကြ်းပါတယ္...

တစ္ရက္ အဲဒိေကာင္မေလးက ညေနပိုင္း အျပင္ထြက္ဖို႔ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမေမက...

"သမီး ဘယ္သြားမလို႔လဲ... ထမင္းစားသြားအံုးေလ" လို႔ေျပာေတာ့

သူက "သမီး ေက်ာင္းမွာ ဂ်င္ "Gym" သြားေဆာ့မလို႔ " လို႔ေျဖေတာ့...

ေမေမက ထမင္းေတာင္မစားႏုိင္ပဲ ေလာင္းကစားသြားလုပ္မဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ပူျပီး ဆံုးမပါေတာ့တယ္...
"ကေလးရယ္ ေလာင္းကစားဆိုတာ မေကာင္းပါဘူး... သမီးတို႔ေက်ာင္းမွာ ေလာင္းကစားလုပ္လုိ႔ရတယ္ဟုတ္လား? ဒုကၡပါပဲ... "

အဲဒိေတာ့မွ အိမ္ငွားေကာင္မေလးလဲ ေခါင္းထဲက Question mark မ်ိဳးစံုထြက္သြားပံုရတယ္...

"အန္တီ သမီးေျပာတာ အားကစားသြားလုပ္မလို႔... Gymnasium ကိုေျပာတာ" ဆိုေတာ့မွ

ကြ်န္မေမေမလဲ... "ေအာ္ သိပါဘူးကြယ္... ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ ေလာင္းကစားသြားလုပ္မယ္ထင္လို႔ပါ" ဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရဖူးေတာ့ Gym ဆုိတာ ေလာင္းကစားမဟုတ္မွန္း အဲဒိကတည္းက ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိသလို ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မေဖေဖၾကားက နားလည္မွဳ လဲြမွားျခင္းကိုလဲ ဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သေဘာေပါက္ခဲ့သကိုး...

စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ား အပိုင္း ၁ကေန ၁၀ ကိုေတာ့ ဒီမွာ ႏွိပ္ျပီး ဖတ္လို႔ရပါတယ္...

David Archuleta ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္

2011-10-28T10:07:00.000+08:00

American Idol runner-up David Archuleta တစ္ေယာက္ ေနာက္လထဲမွာ ဆန္တိုဇာ Resorts world မွာရွိတဲ့ Hard Rock hotel မွာ လာေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖမယ္လို႔ သိရပါတယ္...

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေမရိကန္အိုင္ဒိုးမွာ ဒုတိယေနရာနဲ႔ နာမည္ၾကီးလူၾကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ အသံအားေကာင္းေကာင္း ေကာင္ေလးဟာ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၉ရက္ေန႔မွာ Hotel ရဲ႕ "The Coliseum" စင္ျမင့္ေပၚမွာ ေဖ်ာ္ေျဖမွာျဖစ္ပါတယ္....

အေမရိကန္ အိုင္ဒိုးျပိဳင္ပဲြအျပီး ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ သူနာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ Crush သီခ်င္းဟာ ေခြေပါင္း ၂,၀၀၀,၀၀၀ (၂သန္း) နီးပါးေရာင္းရခဲ့ပါတယ္...

၂၀၁၀ခုႏွစ္ သူ႔ေနာက္ဆံုးထြက္ စီးရီး "The Other Side of Down" မွာ သူ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေရး အေရအခ်င္းကို စီးရီးတစ္၀က္စာေလာက္ ပူးေပါင္းေရးျပီး ျပသခဲ့ပါတယ္...

ခု သူ႔ရွဳိးပဲြလက္မွတ္ တန္ဖိုးေတြကေတာ့ ရုိးရုိးတန္း $၁၀၈ နဲ႔ VIP $၁၄၈ (ပထမ အေစာင္ ၂၀၀ သာ၊ အနီးကပ္ ႏွဳတ္ဆက္ခြင့္ရမည္) တို႔ျဖစ္ပါတယ္...

၀ယ္ယူခ်င္ရင္ေတာ့ www.gatecrash.com.sg, TicketCube နဲဲ႔ စကာၤပူစာတိုက္မ်ား... SAM စက္မ်ားမွ ၀ယ္ယူႏုိင္ပါတယ္... မေန႔က ေဖ့ဘြတ္မွာေတြ႔တဲ့အထိေတာ့ VIP ticket အနည္းငယ္က်န္ေသးတယ္လို႔ေတြ႔ပါတယ္...

ကဲ David Archuleta ရဲ႕ ပရိတ္သတ္ေတြ မသိလိုက္ရ မရွိရေလေအာင္ ဒီကေန ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...

Source from AsiaOne Sunday, Oct 23, 2011.

ရုံး cubical ေလးကို Jang Keun Suk calender နဲ႔ အလွဆင္မယ္...

2011-10-27T13:34:00.001+08:00

ရုံးမွာ meeting အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္... ကိုယ္မွာထားတဲ့ ပစၥည္းေရာက္မဲ့ေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္... သူေ႒းရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားပဲျဖစ္ျဖစ္... ကိုယ့္ေက်ာင္း စာေမးပဲြ၊ assignment dead line ေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မွတ္ဖို႔လိုေနပါတယ္... ရုံးသံုး ျပကၡဒိန္ရွိပင္မဲ့ ကိုယ္ထိုင္တဲ့ cubical ေလးကို ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ေလးလဲ ျပင္ဆင္ခ်င္ပါတယ္... ဒါမွလဲ အလုပ္မွာ စိတ္သက္ေတာင့္သက္သာရွိမွာပါ... ကြ်န္မတို႔ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အိမ္မွာေနရတဲ့ အခ်ိန္ထက္ ရုံးမွာေနရတဲ့အခ်ိန္က ပိုမ်ားေနတတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ထိုင္တဲ့ ေနရာကို ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ရႊင္လန္းေစမယ့္ အျပင္အဆင္မ်ိဳးထားသင့္ပါတယ္... ရာသီခ်ိန္အလိုက္ decoration ေျပာင္းေပးျခင္းမ်ိဳးလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္လည္း ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြၾကား ေျပာစရာစကားပိုမိုမ်ားျပားလာျပီး ရင္းႏွီးမွဳကို ပိုေစပါတယ္... (မွတ္ခ်က္ ကိုယ့္ရုံးရဲ႕ စည္းကမ္းခ်က္ေတြမွာ အတိုင္းအတာဘယ္ေလာက္ထိ ခြင့္ျပဳလဲဆိုတာ ၾကိဳတင္ေလ့လာရန္ လိုအပ္ပါတယ္)...

မေဗဒါရဲ႕ ခုရုံးအသစ္မွာ ကိုယ္ပိုင္ Cubicalေလး ပထမဆံုးအၾကိမ္ရဖူးေတာ့ လွလွေလးျပင္ခ်င္ပင္မဲ့ ဘယ္လိုျပင္ရမလဲ စဥ္းစားမရေသးပါဘူး... ခုေတာ့ အိမ္က မေဗဒါေမြးေန႔အတြက္ အစ္မအလတ္ လုပ္ေပးထားတဲ့ scrapbook ေလးကို တင္ထားပါတယ္... ဓာတ္ပံုေတြအဲဒိထဲ ကပ္ရအံုးမယ္...

ဒီေန႔ေတာ့ ကိုယ့္စာေမးပဲြအခ်ိန္ဇယားေတြ ေမ့တတ္တာတစ္ေၾကာင္း... သူေ႒းက ဟိုကိစၥ ဒီကိစၥ ေမးရင္ ဘယ္ေန႔လဲဆိုတာကို ေမးလ္ထဲမွာ ျပန္ျပန္စစ္ေနရတာ ရွဳပ္တာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ေန႔ေတြကို အျမဲေမ့့တတ္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ အျမဲၾကည့္ဖို႔ မွတ္ဖို႔ ျပကၡဒိန္ေလးလိုလာပါတယ္... ကုမၺဏီကေပးတဲ့ ျပကၡဒိန္က ရုံးပိတ္ရက္ public holiday ေတြပါေပမဲ့ ရိုးရုိးၾကီး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ျပကၡဒိန္လွလွေလး လိုခ်င္လာပါတယ္... ဒါေပမဲ့လဲ ႏွစ္က ကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ အသစ္လဲ မ၀ယ္ခ်င္ျပန္ပါဘူး... ဘာပံုေလး ယူရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစားေတာ့ ေခါင္းထဲကို ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ အရင္ဆံုး သူက ေရာက္လာပါတယ္... ဒါနဲ႔ ရိုက္ရွုာလိုက္ေတာ့ ပထမ ၂၀၁၁ အတြက္ သူ႔ပံုနဲ႔ ၁ႏွစ္စာ ျပကၡဒိန္ ၃ခုထြက္လာပါတယ္... သူအရင္က ဆံပင္တိုနဲ႔ပံုရယ္... ခုတစ္ေလာက ဆံပင္ရွည္နဲ႔ပံုရယ္... ေနာက္တစ္ပံုက မ်က္မွန္နဲ႔ ကေလးလိုလို မ်က္လံုးကို ပြတ္ေနတဲ့ ပံုရယ္ပါ... မေဗဒါ အၾကိဳက္ဆံုး အလယ္ပံုကို ေရြးျပီး colour printer နဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၁မ်က္ႏွာေလာက္ အလဲြသံုးစားလုပ္လိုက္တယ္... (အမွန္ေတာ့လဲ လိုအပ္လို႔ထုတ္တာပါ... ျပကၡဒိန္က ကိုယ္အျမဲၾကည့္ျပီး မွတ္မိေနဖို႔ ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္မဲ့ ဆဲြေဆာင္မွဳတစ္ခုရွိဖို႔ အေရးၾကီးတယ္မွတ္လား... ဟတ္... ဟတ္)...

ေဟာဒီမွာ မေဗဒါထုတ္လိုက္တဲ့ ျပကၡဒိန္ေလးကို ဒီလို ခ်ိတ္ထားတယ္... ဒီျပကၡဒိန္က ၁၂လလံုးပါတယ္... (ခ်ိတ္ျပီးတာနဲ႔ ရုံးက မန္ေနဂ်ာက လာေမးတယ္... အဲဒါ ေယာက်ာၤးလား မိန္းမလားတဲ့.... ျဗဲ.... JKS ေလးကို ေလွာင္တယ္... အဟင့္... ေအာ္ မိန္းမနဲ႔ တူလဲ ကိစၥမရွိပါဘူး... ကိုယ္ၾကိဳက္ရင္ျပီးတာပါပဲ... သူတုိ႔အတြက္လဲ ေကာင္မေလးလို႔ သေဘာထားျပီးၾကည့္လို႔ရတာေပါ့...)

JKS ျပကၡဒိန္ နဲ႔ my scrapbook and mirror (mirror to watch who's coming from behind :P)

ဒါနဲ႔ ၂၀၁၂ အတြက္ ဟိုရွာဒီရွာထပ္ရွာေတာ့ ျပကၡဒိန္က မထြက္ေသးဘူး... ပိုက္ဆံနဲ႔ေရာင္းတာေတြပဲ ေတြ႔တယ္... ဒါေပမဲ့ ၂၀၁၁ အတြက္ လအလိုက္ သူ႔ပံုေလးေတြနဲ႔ ျပကၡဒိန္ကို ႏွစ္လဲကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ ေ၀ငွထားတာေလးေတြရွိတယ္... အဲဒိပံုေလးေတြလဲလွတယ္... ဒါနဲ႔ပဲ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ျပီး laptop monitor wallpaper အျဖစ္ထားလိုက္တယ္.... ကြ်န္မလိုပဲ JKS fan ေတြအတြက္ ကြန္ျပဴတာဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ အထီးက်န္မဆန္ရေအာင္ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ လုပ္စရာေတြကို မွတ္မိေနေအာင္ ေစာင့္ၾကပ္ေပးမဲ့ မင္းသားေလး JKS ျပကၡဒိန္ wallpaper Nov နဲ႔ Dec ကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...

My Laptop wallpaper

November Calender

December Calender

တို႔ေဖေဖ

2011-10-23T02:17:00.001+08:00

တို႔ေဖေဖ
စားဝတ္ေနေရး ေငြရွာေပး
ေက်းဇူးၾကီးေပ တို႔ေဖေဖ။

ကိစၥမ်ားျဖင့္ ေပၚေပါက္လွ်င္
စီရင္တက္ေပ တို႔ေဖေဖ။

အိမ္ေထာင္အေရး စီမံေပး
ေလးစားေလာက္ေပ တို႔ေဖေဖ။

စဥ္းစားေျမာ္ျမင္ ဥာဏ္ႏွင့္ယွဥ္
ပဲ့ျပင္တတ္ေပ တို႔ေဖေဖ။

ႏိုင္ငံအက်ိဳး တို႔အက်ိဳး
သယ္ပိုးႏိုင္ေပ တို႔ေဖေဖ။

"ဟာ... ေန႔တိုင္း ထမင္းဗူးယူလာတယ္... ေခြ်တာလွခ်ည္းလား..." အိမ္မွ အလုပ္ကို ထမင္းဗူးယူေလ့ရွိေသာ ကြ်န္မကို အသိျမန္မာတစ္ေယာက္ကေကာက္ခ်က္ခ် ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္... ထိုသူကို ကြ်န္မ အျပဳံးတစ္ပြင့္သာေပးလိုက္သည္... ဘာမွေျဖရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့ပါ... တခ်ိဳ႕အရာမ်ားသည္ ေျဖရွင္းျပေနစရာပင္မလိုေတာ့ေပ... လူတစ္ဦး၏ခံယူခ်က္ေပၚတြင္သာ မူတည္ေပသည္...

အမွန္ေတာ့ ထိုသူမျမင္လိုက္သည္မွာ ထမင္းဗူးထဲတြင္ ေသသပ္စြာထည့္ေပးထားေသာ ကြ်န္မေဖေဖ၏ ေစတနာႏွင့္ ထိုထမင္းဗူးကို စားသံုးျခင္းျဖင့္ ကြ်န္မရရွိေသာ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ပီတိ လံုျခံဳမွဳတို႔ကို ထိုသူ မခံစားဖူးေသာေၾကာင့္ ထိုသို႔ေကာက္ခ်က္ခ်ျခင္း သာျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္မယူဆလို႔ရသည္... ကြ်န္မသည္ အိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္းကို ခုံမင္သူျဖစ္သည္... အျပင္စာကို ၁ပတ္ေလာက္ ဆက္တိုက္စားေနရလွ်င္ပင္ ေနာက္ေန႔ အဲဒိ food court တို႔ hawker center တို႔ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ပတ္ေသာ္လည္း စားခ်င္တာ ရွာမေတြ႔တတ္ေသာ သူျဖစ္သည္... အလြန္တရာမွ အစားဂ်ီးမ်ားေသာ ကြ်န္မအတြက္ အိမ္မွ ကြ်န္မအၾကိဳက္ ေမေမစီစဥ္ကာ ေဖေဖ ခ်က္ျပဳတ္ေပးတတ္ေသာအိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္းက အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္သည္...

ထိုထမင္းဗူးကိုစားတိုင္း ကြ်န္မေဖေဖ၏ ကြ်န္မတို႔ အေပၚထားေသာ ေမတၱာႏွင့္ ေစတနာကို ခံစားလို႔ရသည္...
ထိုထမင္းစားတိုင္း ကြ်န္မတို႔ မိသားစုဘ၀ေလး မျပိဳကြဲမပ်က္စီးပဲ သိုိက္သိုက္၀န္း၀န္းရွိေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ ေဖေဖ့ကို ေလးစားသည္...
ထိုထမင္းစားတိုင္း ကြ်န္မတို႔ သားသမီးေတြႏွင့္ ခင္ခင္မင္မင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနတတ္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့့ မိသားစုေလးကို ထူေထာင္ေပးခဲ့ေသာ ေဖေဖ့ကို ေက်းဇူးတင္သည္...
ထိုထမင္းစားတိုင္း ကြ်န္မတို႔ငယ္စဥ္အခါမွ စ၍ ယခုအခ်ိန္အထိ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕တာ၀န္ကို ရရာေနရာကေန အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေက်ပြန္ေအာင္ လုပ္ေပးေနတဲ့ ေဖေဖ့ကို အားကိုးသည္...
ထိုထမင္းဗူးသည္ ကမာၻေပၚတြင္ မည္သူ႔အတြက္မွ ပိုက္ဆံမည္မွ်ႏွင့္မွ အဖိုးျဖတ္လို႔မရပဲ ကြ်န္မအတြက္သီးသန္႔ျဖင့္သာ စီမံထားေသာ အထူးစပၸါယ္ရွယ္ ထမင္းဗူးျဖစ္သည္...
အထူးသျဖင့္ ထိုထမင္းဗူးကို စားတိုင္း ကြ်န္မ၏ မိဘႏွစ္ပါးလံုး က်န္းက်န္းမာမာျဖင့္ သက္ရွိထင္ရွား မိသားစု တသိုက္တ၀န္းထဲရွိေနတဲ့ အျဖစ္ကို သိရတိုင္း ကြ်န္မစိတ္ေအးရသည္...
ယခုအခ်ိန္အထိ ကြ်န္မဘာသာ မည္မွ်ပင္ ရပ္တည္ရွာေဖြႏုိင္ပါေစ ကြ်န္မ မိဘမ်ားမရွိေတာ့လွ်င္ဆိုသည့္အေတြးသည္ ကြ်န္မကို တစ္ထိုင္တည္း မ်က္ရည္က် ေခ်ာက္ခ်ားကာ အားအငယ္ဆံုးခံစားခ်က္ကို ေပးႏုိင္စြမ္းရွိသည္... ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုးျဖစ္သည္...

ကြ်န္မစာဖတ္ပ်င္းေသာ္လည္း ယခုကဲ့သုိ႔ စာေတြ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေရးႏုိင္ေနျခင္းသည္ ကြ်န္မ ေဖေဖ ဖတ္ေသာစာမ်ားကို ျပန္လည္ ေ၀ငွေျပာျပတတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္...
သူငယ္ခ်င္းမ်ားအလည္တြင္ အရင္ေခတ္က သမိုင္းေၾကာင္းမ်ား အထၱဳပတၱိမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အသိရွိကာေျပာႏုိင္ေနျခင္းမွာလဲ ေဖေဖစာဖတ္ကာ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္...
ျမန္မာျပည္အတြင္း ေနရာေဒသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ခရီးသြားႏွင့္ပတ္သတ္၍ ကြ်န္မတြင္ ေ၀ငွစရာမ်ားရွိေနျခင္းမွာလဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔ လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ၾက၍ျဖစ္သည္...
ကြ်န္မ ေရွးသီခ်င္းေတြ (တြံေတးသိန္းတန္၊ ျပည္လွေဖ၊ ေမရွင္၊ မျမရင္၊ သုေမာင္၊ ကိုျမၾကီး၊ စႏၵရားခ်စ္ေဆြ၊ စသည္ျဖင့္)သီခ်င္းေတြကို ထန္ကတိုင္းက်က် သီဆိုတတ္ျခင္းသည္လည္း ကြ်န္မေဖေဖ၏ အလြန္အက်ဴး သီခ်င္းၾကိဳက္တတ္ကာ တေနကုန္ဖြင့္ထားေသာ (တနည္းအားျဖင့္) ကြ်န္မတို႔အား နားဒုကၡေပးတတ္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာၾကားေနရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္...

ကြ်န္မရံဖန္ရံခါ ေဖေဖႏွင့္ သေဘာထားကြဲလြဲေသာ အခ်ိန္မ်ားရွိေသာ္လည္း ကြ်န္မဘ၀ရဲ႕ အဓိက အေရးၾကီးဆံုး ေန႔စဥ္လည္ပတ္မွဳမ်ားတြင္ ကြ်န္မ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမက မရွိမျဖစ္သာျဖစ္သည္... သူတို႔ ျမန္မာျပည္ ေခတၱျပန္သြားလွ်င္ပင္ အိမ္ျပန္လာတိုင္း ၾကိဳသူမရွိေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တံခါးဖြင့္၀င္ရကာ တိတ္ဆိတ္ ေမွာင္မဲေနေသာ အိမ္ထဲကို ၀င္ရတာပင္ ကြ်န္မအတြက္ လစ္ဟာခ်က္တစ္ခုပင္... ေန႔တိုင္း နားဒုကၡမခံႏိုင္၍ ျငဴစူျဖစ္ေသာ ေဖေဖ့၏ သီခ်င္းၾကီး သီခ်င္းခံ အသံမ်ားမၾကားေတာ့လဲ အိမ္ၾကီးက ေျခာက္ေသြ႔လြန္းလွသည္... ေန႔တိုင္း ျမန္မာျပည္ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ သတင္းမ်ားကို ဖြင့္မည့္သူမရွိေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာျပည္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ သတင္းမ်ား အဆက္ပ်က္ရသည္...

ဒီေန႔ဟာ ကြ်န္မခ်စ္လွစြာေသာ ေဖေဖရဲ႕ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္... ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳနဲ႔ အားကစားသိပ္မရွိတဲ့ ကြ်န္မ ေဖေဖအတြက္ က်န္းမာေရးကို အနည္းနဲ႔ အမ်ားလိုက္စားျဖစ္ေအာင္ သူ႔အတြက္ Wii game စက္ေလး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္၀ယ္ေပးလိုက္တယ္... စက္ပစၥည္းအသစ္အဆန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂိမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ါသနာပါတတ္တဲ့ ေဖေဖ့အတြက္ က်န္းမာေရးအရလဲ လွဳပ္ရွားျဖစ္ေအာင္တစ္ေၾကာင္း စကၤာပူေရာက္ကာ ပ်င္းေနေသာ ေဖေဖအတြက္ အပ်င္းေျပစရာ အသစ္တစ္ခုရသြားေစရန္ ကြ်န္မ စီစဥ္၀ယ္ေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္... ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ အလုပ္က ျပန္လာတာနဲ႔ အခန္းထဲ၀င္ ရတဲ့အခ်ိန္ကို ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္တတ္တဲ့ ကြ်န္မတို႔ေတြလဲ ေဖေဖနဲ႔ အနည္းနဲ႔ အမ်ားအခ်ိန္တူတူသံုးကာ မိသားစုၾကိဳးပိုမိုခိုင္ျမဲေစရန္ျဖစ္သည္... ဒါေပမဲ့ ခု၀ယ္လာတဲ့ ဂိမ္းေခြက Mario sport Mix ထဲမွာ ကြ်န္မထင္သေလာက္ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားစရာသိပ္မလိုဘူးျဖစ္ေနတယ္... လက္ထဲက wii remote ေလး နည္းနည္းလွဳပ္ရုံနဲ႔တင္လံုေလာက္ေနတယ္... အဲဒါ ဘာဂိမ္းက ေကာင္းလဲ သိရင္ အၾကံေပးသြားၾကပါအံုး...

ဂိမ္းေတြကို အရမ္း စိတ္မ၀င္စားခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ ဒီေန႔၀ယ္လာျပီးမွ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေတာ့ Wii က Function

အေတာ္ေလးစံုသဗ်ိဳ႕.... လတ္တေလာ Wii Channels ပါျပီးသားေတြက Wii နဲ႔ Nintendo GameCube games ေတြ ကစားလို႔ရတယ္... Mii channel ဆိုတာမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အေကာင္ကို Customize လုပ္လို႔ရတယ္... Photo Channel ဆိုတာမွာ SD card က ဓာတ္ပံုနဲ႔ ဗီြဒီယိုေတြကို တီဗီြမွာ တခါတည္းၾကည့္လို႔ရတယ္... အင္တာနက္နဲ႔ ဆက္လိုက္ရင္ Wii Shop Channel မွာ channel အသစ္ေတြနဲ႔ တျခားဟာေတြ Download လုပ္လုပ္ ေရွာ့ပင္းပဲလုပ္လုပ္ရတယ္... Forecast Channel မွာ ကမာၻအႏွံ႔က ရာသီဥတု အေျခအေနေတြကို ၾကည့္လို႔ရတယ္... News channel မွာ ကမာၻအႏွံ႔က သတင္းေတြၾကည့္လို႔ရတယ္... function ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ ဒါေပမဲ့ အကုန္ေတာ့လုပ္မၾကည့္ရေသးဘူး... သိပ္မလုပ္တတ္ေသးတာလဲပါတယ္... သိတဲ့သူမ်ား အၾကံေပးသြားၾကပါအံုး...

ဒါနဲ႔ လိုရင္းကိုျပန္သြားရရင္... ဒီႏွစ္ ေဖေဖ့ေမြးေန႔အတြက္ သမီးစိတ္ထဲက လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးခ်င္တာကေတာ့ ေဖေဖ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ခ်စ္ေမေမရယ္ သမီးေတြရယ္နဲ႔အတူ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနထိုင္ႏုိင္ပါေစလို႔...